Kinderen voor Shithole-Kinderen
Annemarie Toebosch
Scène uit Lady Snowblood
Toen ik vier of vijf was, gebeurde er iets raars. Ik stapte mijn kleuterklas in en er zat een veel te groot meisje op een veel te klein stoeltje. Haar benen pasten niet goed onder de tafel. Ze stond als een reus naast me op, en ze had al een soort borsten.
Ze hadden ons, kleuters, wel wat proberen voor te bereiden. De kleuterjuf had ons uitgelegd dat het meisje in onze klas moest omdat ze nog niet kon schrijven. Het was je reinste wreedheid, en ik begreep dit. Het meisje keek verward naar de water-speeltafel en een ouder zei dat dat kwam omdat ze “daar geen water hebben” en ze dus niet wist hoe ze ermee moest spelen. Wat een onzin. Dit meisje was veel te oud voor de water-speeltafel. Ik was laaiend in mezelf, mijn eerste hevige stille woede jegens sociale onrechtvaardigheid.
De buurt was ook voorbereid. Er zou een meisje komen uit een shithole-land, en ze zou er misschien shithole-gedrag op nahouden. Verder werd me verteld dat dit meisje niet begreep hoe ze in een gewoon bed moest slapen, omdat ze dozen gewend was.
Het shithole-gedrag kwam dan ook. Ze stal wat fruit uit fruitmanden van mensen in de buurt, en de deuren gingen op slot. Mijn moeder zei dat dit niet kon, dat dit meisje een mens was, en dat shithole-landen met shithole-mensen niet bestonden, “wat het achterlijke dorp je ook wijs probeert te maken, hoor je me?!”
Slavenvoorouders
Gisteren heeft mijn nieuwe president de helft van de wereld uitgeroepen tot shithole-landen. Of eigenlijk waarschijnlijk veel meer dan de helft. Mijn land van herkomst lijkt op Noorwegen en staat dus niet op het lijstje. Ik was geen kind onder de evenaar, en ik was dus meestal niet maar een bedelaar. Ken je dat mooie liedje nog? Ik luisterde er de hele dag naar, “Als een kind in zo’n land arm en vuil van honger vergaat”.
Een beetje later zongen mijn postkoloniale helden in Engeland over een land “where nothing ever grows, no rain or rivers flow“, en dat nog wel met de kerst. Ik zag arme baby’s met dikke buikjes op de arm van hun moeder en dacht, mijn prachtige liedje klopt dus niet, met dat “als een kind niet eens weet wie zijn ouders zijn”.
Ik heb toen als puber de twee teksten naast elkaar gelegd, die Europese van de kerst, en die andere over eenheid en Wij Zijn De Wereld, gemaakt door drie mannen met slavenvoorouders en een Armeniër.
Allochtone azijnpisser
Natuurlijk is het Willem Nijholt-liedje in de loop der jaren netjes aangepast. Maar in mijn verheven thuisland lopen miljoenen mensen rond die zijn blootgesteld aan de suprematie die nu is omgezet in dode varkens buiten azielzoekerscentra, respectabele politici die Sylvana Simons een allochtone azijnpisser noemen, en wegblokkades tegen mensen die maar terugmoeten naar hun shithole-landen.
Ik dacht, ik schrijf dit toch maar even op voor we gezond kunnen lachen om de maffe oranje pief in zijn witte huis.
Annemarie Toebosch woont al 23 jaar in de VS. Ze is hoofd van het programma Nederlands aan de University of Michigan.
RSS