Weggepest

Jur

Foto: Calethia DeConto

Het is een oprukkend soort onkruid waar geen gif tegen opgewassen is. Het is een tumor die zo hard voortwoekert dat elke serieuze sporter wel een voorbeeld in zijn omgeving kent: De ‘sportschool van ’tot twintig’. De ‘Wellness Centers’.

Fitnesscentra waar, als er vrije gewichten staan, die niet zwaarder wegen dan twintig kilo. Twintig kilo. Niet meer. Wie dat ooit heeft bedacht, moet (naast standrechtelijk geëxecuteerd worden) een absurde inschatting hebben gemaakt van de sportende medemens. Hoe kan elk mens in zijn ontwikkeling gelijk zijn en niet meer dan twintig kilootjes nodig hebben? Het gaat er ook niet meer om wat men traint in een sportschool, maar wie er traint.

Steeds vaker stappen sportscholen over op deze ‘-twintigmanier van ondernemen’ die inhoudt dat u, beste geoefende atleet, gewoon keihard geweerd wordt uit inmiddels heel wat fitnesscentra. Gewoon, omdat u niet meer nodig bent. En let dan even goed op dat laatste stukje: ‘niet meer nodig bent.’

Want veel mensen schijnen te vergeten dat fitnesscentra hun oorsprong hebben in de hardcore gyms, waar zweet, roest en ijzer de basis vormden voor je dagelijkse training. Waar mensen bijeen kwamen met één gemeenschappelijk doel: Bouwen aan je lichaam.

En dus niet met behulp van smartcards die achteloos in computers worden gedrukt en waar dan ook nog een stapeltje gewichtjes aan hangt, nee, gewoon puur ijzer op de machines laden en na afloop een shake delen aan de bar. Dat was sporten. Dat was toen.

Tegenwoordig denkt de moderne ondernemer maar aan één ding, en dat is zijn bar-omzet.

De training en vooruitgang van klanten is op de tweede plaats gekomen. Slimme ondernemers kwamen erachter dat er veel meer te verdienen valt aan grijze kantoorlui, kwekkende moeders en bejaarden die apparatuur bezet houden, dan aan de serieuze sporter, want deze klantjes spenderen een fortuin aan sapjes en kopjes rooibosthee aan de bar. En dat zonder te mekkeren over kapotte apparatuur of versleten kabels.

Laat het nou ook net dit type bartijgers zijn dat in paniek raakt van gespierde heren en slanke dames. Bah, wat zijn dat voor gestroomlijnde mensen? Wat doen die hier? Die zijn abnormaal! Om de nieuwe, sapjesslurpende klant tegemoet te komen, werden er nieuwe regels opgesteld voor de gevorderde sporters, die dan langzaamaan uit pure frustratie de tent vanzelf wel zouden verlaten.

Zo ken ik een eigenaar van een sportschool die, na vele jaren een goede naam te hebben opgebouwd, met zijn gym ging verkassen naar een splinternieuw pand en meteen alle vrije gewichten in een donkere hoek gooide, de zwaardere gewichten in de ban deed en regels opstelde voor hen die het nog aandurfden om met dumbbells te gaan trainen. ‘Verboden om kreten uit te stoten bij een krachtsinspanning’, (dat hoeft ook niet meer als de gewichten te licht zijn) en ‘verboden om shirtjes zonder mouwen te dragen’.

Maar het kon nog idioter: Nieuwe klanten die zich aanmeldden en waarvan een tatoeage zichtbaar was, werden vriendelijk verzocht een andere sportschool uit te kiezen. Want tatoeages, die horen bij aso’s en die willen we niet als lid verwelkomen. In de lokale krant zei de hypocriete eigenaar nog in een interview: ‘Onze sportschool is er voor iedereen.’ (..)

Het tijdperk van de totale vertrutting was met de invoering van de ‘tot twintig wellness gyms’ definitief aangebroken. Gevorderde lichaamsontwikkeling door middel van training wordt op dit soort sportscholen niet meer getolereerd.

Met andere woorden: Word je groot en sterk dankzij de apparatuur die daarvoor staat opgesteld, dan dien je op termijn te vertrekken. Want dat is dan weer niet de bedoeling. Je mag best trainen, maar je moet niet gaan groeien. En als je toch van plan was te groeien, dan worden je plannen gedwarsboomd met dumbbells tot twintig kilo. De bodybuilder, bron van informatie voor andere sporters, is verworden tot een verafschuwd stuk pompvlees, een proteïnemonster dat ‘normale mensen’ weg zou jagen, zo luidt de redenering. Brede mannen zijn vies. En gespierde vrouwen zijn ook vies.

Maar het kan nog een stapje erger.

Ondertussen zijn er ook sportscholen die zelfs hun spiegels hebben weggehaald, zodat de sporters in ieder geval niet geconfronteerd worden met hun figuur. Dat schijnt namelijk belangrijker te zijn dan dat ze hun oefeningen goed uitvoeren. Daarnaast zien we steeds vaker dat de slanke bodypump-lerares wordt ingeruild voor een gezellige dikke aerobic-juf, omdat een slanke lerares demotiverend zou werken voor de deelneemsters. De kolder in de fitnesspolder. Maar de ondernemer denkt gewoon verder. Bedrogen klanten zijn in dit geval tevreden klanten. En tevreden klanten zorgen immers voor een hogere bar-omzet.

Lang leve het buurthuis.

Jur (voorheen DBC01) is een bodybuilder die ‘het wereldje’ liefst niet te serieus neemt. Ervaringen worden met sarcasme en een lichte hang naar sensatie gedeeld met zijn lezers.