Mama
Gin Mooy
Soms is ze zo stilletjes, dat ik bijna zou vergeten dat ze er is. Als plotseling mijn nieuwe Dolly Parton-borsten beginnen te prikken en te branden weet ik het weer: ik ben bevallen. Het kostte me drie weken om uit de twilight zone te komen. Langzaamaan begin ik aan het idee te wennen en ik moet zeggen: het bevalt wel. Het moederschap past me. Al moet ik zeggen dat de lichamelijke verandering me iets minder kan bekoren. Godzijdank heb ik geen landschap van breuklijnen op mijn buik, maar de vorm is toch enigszins veranderd en ook het nieuwe draderige litteken is even wennen.
Ik zegen de slaapgewoonten van mijn dochter, die toch zeker acht uur aan één ruk nodig heeft ’s nachts. Ook zegen ik haar lekkere zachte huidje, haar lieve gezichtje, en alles wat nog meer lief aan haar is. Behalve haar ingebouwde brandalarm als er te weinig voeding in haar lijfje zit. Die hadden ze er gerust uit mogen laten wat mij betreft. Maar ja. Zonder dat brandalarm was er ook maar weinig levendigs aan haar geweest. Ze slaapt. En slaapt. En slaapt. En slaapt. En dat is het wel zo’n beetje. Soms klaagt ze als een krakende deur over haar dromen. En heel soms maait ze denkbeeldige dingen weg met haar handjes en voetjes. Maar dat is het dan ook wel. Ik speel zelf maar met alle leuke knuffels, rammelaars en piepbeestjes die ze heeft gekregen, anders staan die er ook maar zo werkloos bij.
Ik geef het eerlijk toe: soms treiter ik haar wakker omdat ik haar mooie bruine kijkers wil zien. Of omdat gejank soms best een aardige afwisseling op al dat gesnurk is. En omdat ik soms gewoon ook wel een beetje van haar wil genieten. Heel slecht, weet ik. Ze heeft namelijk nog een sirene, waarmee ze irritatie heel goed weet uit te drukken. Afgezien van een paar luiers, een badje per dag en een paar uur met mijn tieten bloot, is er eigenlijk vrij weinig te doen met een pasgeboren baby. En toch is er veel veranderd. Heel veel. Al kan ik niet precies uitleggen wat er dan zo anders is. Het is gewoon anders. Net zoals mijn lichaam ook gewoon een beetje anders is geworden. En mijn haar. En mijn gebit.
Ik voel me een slachtoffer van mijn hormonen, die ineens weer een hele andere kant op lijken te willen gaan. Zoetsappige tranen, tederheid die zich meester maakt van al mijn lichaamsvezels, liefdesgevoelens over scheetjes, trots over spuitluiers, opgetogen zijn over bezoekjes aan het consultatiebureau en ga zo maar door. Glimlachend verbijt ik de pijn als mijn dochter mijn nieuwe Dolly Parton-borsten volledig kaalvreet. Dat ik me geen zorgen maak of mijn erwtjes ooit weer in oude staat op hun plankje terecht zullen komen, schokt me niet eens. Diep bij mij van binnen is er een aardverschuiving gaande. Het moederschap maakt zich zo subtiel meester van me, dat ik er me er niets eens tegen kan verzetten.
Kersverse moeder Gin Mooy doet promotie-onderzoek naar ex-kindsoldaten in Sierra Leone. Ze zette het hulpproject Mind to Change op en schreef een boek. Voor een nieuwe voorlichtingscampagne zoekt ze de hulp van onder meer kunstenaars. Meer Gin op haar weblog.
RSS