Kogel

Frans Smeets

Bij de opkomst van Fortuyn vond ik de grootste aanwinst het openbreken van taboes waar voorheen niet of in bedekte termen over gedebatteerd kon worden. Politiek mocht na de paarse polder weer ergens over gaan. De ontkenning van problemen, door deze onbespreekbaar te verklaren of de boodschappers in een foute hoek weg te zetten, werd met een verbazingwekkende lichtheid en snelheid door Fortuyn opgeheven.

Fortuyn dwong politici om ideologisch stelling te nemen.

Het verwijt: “de kogel kwam van links” vind ik onzinnig en dwaas. Hiermee wordt bedoeld, dat er bewust of onbewust een persoon dermate gedemoniseerd wordt, dat dit een uitlokking tot moord is. Daar hebben we het strafrecht voor. Haatzaaien en aanzetten tot geweld is verboden. Bij mijn weten is er niemand aangeklaagd.

Fortuyn lokte het debat uit en op een gegeven moment krijg je repliek of een koekje van eigen deeg. Dat Fortuyn afgeschoten is, heeft niets met een schuldvraag van zijn ideologische tegenstanders te maken. Het debat is nooit schuldig. Het toekennen van schuld aan links betekent ook, dat je deze legitieme stroming geen recht op fel debat toekent. Een toestand van ideologisch eenrichtingsverkeer waar juist Fortuyn zijn opkomst aan te danken had.

En idem dito bij de moord op de heer van Gogh. Ook die is niet vermoord door een vaag begrip als “de islam”, maar door niemand anders dan Mohammed B.

De kogelmannetjes – laten we hen maar klein maken – komen niet van links, rechts of islam, maar uit een kleine sekte met een duidelijk wereldbeeld over hoe dingen horen te zijn en horen te gaan. De wereld bestaat bij hen niet uit individuen, maar uit groepen, het liefste twee. Een zwart-wit wereldbeeld dat continue bedreigd wordt door een externe vijand die overal op een complotterige en verraderlijke manier op de loer ligt. Een gemene vijand die verantwoordelijk is voor het feit dat hun eigen kleine gelijk nog niet uit is gekomen. Een vijand die met alle middelen bestreden moet worden. Een vijand die eigenlijk niet mag bestaan.

Deze kogelmannetjes zijn producten van een bepaalde tijdsgeest. Volkert van der G. is het product van de opkomst van de milieubeweging in de jaren ‘80 en Mohammed B. dat van de nasleep van de aanslagen op de WTC’s. Zolang ze door hun omgeving in hun gelijkhebberij bevestigd worden valt het nog mee. Ze willen geen debat, maar gelijk hebben. Als ze de tijdsgeest mee hebben, zijn ze ontzettend dwingend om iedereen de maat te nemen die buiten hun eigen kleur staat. Het liefst vanuit de onaantastbaarheid van anonimiteit. Er bestaan geen verschillen tussen de antifascistische comités van de jaren ‘80, de huiskamerbijeenkomsten van Mohammed B., of de hedendaagse “filantroopjes“.

Gedachten doden gelukkig niet.

Een autistische Volkert die niet kan snappen dat al die mensen, waar hij zo hard zijn best voor doet, achter een homoseksuele dandy aanhollen. Een Mohammed B. die links en rechts door studerende Marokkaanse meiden voorbij gehold wordt. Of de Geert Geeltjes die over tien jaar, als Fitna aflevering negentien nog steeds bij geen moslim de pis heeft lauw gemaakt, uiteindelijk maar besluiten een daad te stellen om eindelijk van die “woestijnnazi’s” af te komen.

De argumentatie van de “linkse kogel” zegt niets over links, maar over de sektarische groep waar de kogel in de toekomst vandaan kan komen. De Filantroopjes, die bij elk persoon, die Wilders bekritiseert, jammeren dat de criticasters persoonlijk verantwoordelijk zijn als er ooit iets gebeurt met Wilders. Deze “liberale voorvechters van het vrije woord” stellen elk tegengeluid gelijk met demonisering en gebruiken een toekomstig moordscenario als argument voor een verbod op kritiek op Wilders. Een soort preventieve censuur. Zoiets als Donner, die met zijn poging tot aanscherping van het artikel op de godslastering de schuld indirect legde bij het vrije woord. Maar dan nog veel botter.

Het verwijt van de linkse kogel komt van sektarische schrijvers die, gedragen door de tijdsgeest, helemaal doordraven. Deze Filantroopjes zijn de nieuwe Duyvendakjes geworden, alleen met een ander jasje aan en, helaas, wederom zonder menselijke maat. Mensen die menen vanuit anonimiteit een criticaster van Wilders naakt, vervormd en met voorbind-dildo te mogen afbeelden, zonder dat degene die afgebeeld is de mogelijkheid krijgt om de anonieme schrijvers zelf vervormd met voorbind-dildo af te beelden. Mensen die je beschimpen vanwege een andere mening, maar stilzwijgend instemmen als Halsema een moffenhoer wordt genoemd.

Maar zolang de tijdsgeest hen een duwtje in de rug geeft, zullen dit soort sektes in de waan van hun gelijk ongevaarlijk rondpeddelen. De kaalscheerders die eindelijk hun moment van glorie op het internet hebben. Helden op sokken.

Zoals alles wat stil staat, zullen zij ook door de tijd ingehaald worden. De islam blijft en moderniseert, links blijft, rechts blijft. De sektes maken altijd in hun moment van glorie de fout, dat ze denken dat iedereen achter hen staat en dat dit momentum ook blijft. Ze verwarren maatschappelijke onrust en verandering met steun aan henzelf. De meeste mensen moeten niets hebben van hun ideeën. Al is het maar, omdat dit niet erg bevorderlijk is voor de welvaart. Ze zullen zich uiteindelijk steeds meer in hun eigen paranoïde wereld terugtrekken, nog harder elkaar overschreeuwen, meer schelden en zich meer onrecht aangedaan voelen.

Totdat ze, net als de sektes waarin de Volkertjes en Mohammed B-tjes in vertoefden, een idioot voortbrengen die een daad meent te moeten stellen. Wederom een kogel, niet van links, rechts of islam, maar van sektarische idioterie, zoals altijd.

Knutselaar Frans Smeets heeft de vreemde opvatting dat hedendaagse kunst behalve oeverloos gezwets en geld ook nog schoonheid in zich mag herbergen.