Tool!
Peter Breedveld
Ik heb een van de beste concerten van mijn leven gezien. Tool, gisteren (dinsdag 27 juni) in de Heineken Music Hall. Zulke gecompliceerde composities, zulke snoeiharde muziek (ik wil geloven dat, bij wie vooraan stond, de pijngrens af en toe moet zijn overschreden), en dan geen noot vals spelen. Tool klinkt live net zo strak als op de studioalbums. Wat een vakmannen.
Maar ik heb nog nooit zó’n tam publiek meegemaakt bij een concert in Nederland, dat bij de meeste bands toch bekend staat om zijn enthousiaste publiek. Zanger Maynard James Keenan viel het ook op: “Are you all stoned? Is that why you’re sitting?” vroeg hij en aan het begin al: “You can make more noise than that, I mean seriously”. De zaal kwam maar niet los. Misschien dat Tool daarom maar zo kort speelde. Of ‘kort’, voor mij hadden ze nogal wel een halfuurtje door mogen gaan.
Dit was mijn eerste Tool-concert, ik hoop zeker niet mijn laatste. Visueel vond ik het niet zó’n spektakel als mensen me hadden beloofd. Keenan kwam niet van zijn verhoogde vierkante meter af, achterop het podium. Hij stond spastische bewegingen te maken voor een scherm waarop videoclips en psychedelische projecties werden afgespeeld, waardoor je alleen zijn silhouet zag. Hij leek een kruising tussen Joe Cocker, een wajangpop en een rotzak uit de tweede Mad Max-film. Die stem! Hij kan makkelijk op tegen de muur van geluid van de andere bandleden.
“I guess we’ll be seeing you again in november”, zei hij, voordat het laatste nummer werd ingezet. Aan mij zal het niet liggen.
En Marnix, wat vond jij ervan?
Peter Breedveld twijfelt tussen Sevilla en Granada.
RSS