Aow en genocide

Peter Breedveld

Illustratie: Ferhat Akıl.

In het laatste hoofdstuk van zijn nieuwe boek Stakkers en Wolven, waarin hij het Westen genadeloos de morele maat neemt vanwege de genocide in Gaza, vertelt Lotfi El Hamidi over zijn bedevaart naar Mekka.

Opmerkelijk, want Mekka ligt in Saoedi-Arabië, waar ze, schrijft El Hamidi zelf, lachen om mensenrechten. Waar massaal wordt geëxecuteerd en gemarteld, waar vrouwen worden onderdrukt, dissidenten worden vermoord. Het land liet journalist Jamal Khashoggi op wrede wijze vermoorden en is medeverantwoordelijk voor afschuwelijke oorlogsmisdaden in Soedan en Jemen. Saoedi-Arabië is een trouwe bondgenoot van de VS en liet in 1987, schrijft El Hamidi, honderden Iraanse pelgrims doodschieten die protesteerden tegen het Saoedische Koningshuis, de VS en Israël.

De bedevaart naar Mekka, die iedere moslim geacht wordt minstens één keer in diens leven te doen, is een miljardenindustrie, schrijft El Hamidi. De Haagse (lokale) politicus Cemil Yilmaz van NIDA riep dan ook in 2018 op tot een boycot van de bedevaart als een signaal naar de Saoedische “poortwachters van de islam” (Nur Icar van de Haagse Islam Democraten opperde dat het beter was te stoppen met tanken).

Erasmiaanse moslim

El Hamidi beschouwt zichzelf niet als een Luther, ‘meer een erasmiaanse moslim – prgamatisme is iets anders dan zelfverloochening’. Hij gaat op bedevaart met zijn moeder en ervaart dat als “balsem voor de ziel” en “een moment om je morele kompas bij te stellen.”

Dit hoofdstuk is zijn meest persoonlijke en het valt wat uit de toon met al het voorgaande in Stakkers en Wolven dat, schrijft hij in zijn voorwoord, “een aanklacht is tegen de morele onverschilligheid van het Westen”, dat Israël zijn duivelse gang liet gaan in Gaza. ‘Na 7 oktober 2023 is het Westen flink door de mand gevallen.’

Misschien is het relaas van de bedevaart in die andere door het Westen gesteunde schurkenstaat bedoeld om zijn eigen morele autoriteit te relativeren. Israël zou je immers kunnen zien als een soort Mekka voor zoveel witte mensen in het Westen: Land van Melk en Honing, aflaat voor de Holocaust, cruciaal voor de wederkeer van de Here Jezus. Dat is waarom ze het land door dik en dun blijven steunen, wat het ook uitvreet.

Superieure beschaving

El Hamidi geeft de supporters van Israël er flink van langs. En terecht, zeg ik erbij. Wie Israël door dik en dun blijft steunen terwijl het tienduizenden Palestijnse kinderen, vrouwen en mannen aan gort schiet en bombardeert, ziekenhuizen, gebedshuizen, scholen, universiteiten, vluchtelingenkampen bombardeert, een volk uithongert, journalisten en hulpverleners vermoordt, gevangenen verkracht en martelt, die moet zijn bek houden over westerse beschaving, die mag zich ook geen christen noemen. ‘Geen rode lijn?’ geen beschaving”, schrijft El Hamidi.

Gaza gebeurde natuurlijk niet zomaar opeens, zoals de Hamas-aanval van 7 oktober 2023 ook niet uit het niets kwam. Er ging minstens honderd jaar ontmenselijking van Palestijnen en andere Arabieren aan vooraf. Van moslims en feitelijk alle niet-westerse aardbewoners. Zei ik honderd jaar? Maak daar maar 500 jaar van. El Hamidi verweeft de geschiedenis van die ontmenselijking met de nagalmen ervan in zijn eigen omgeving, de multiculturele Rotterdamse wijk waar hij opgroeide, veracht en uitgesloten door de witte autochtonen, geïndoctrineerd met de propaganda van het superieure Westen dat, zag hij op Al Jazeera, kennelijk niet kon zonder de ‘lichtflitsen en rookpluimen bij de bombardementen van Arabische steden als Bagdad en Beiroet’.

Barbaarse praktijk

Gaza is voor velen een keerpunt, niet alleen voor El Hamidi, maar voor vele andere biculturele schrijvers en journalisten. Natuurlijk viel het westerse masker niet pas af toen Israël in 2023 zijn misdaden tegen de menselijkheid begon te livestreamen. Lang daarvoor was het iedereen van niet-westerse afkomst al duidelijk dat westerse beschaving in de meeste landen meer een abstract concept is dan de praktijk. “Westerse beschaving, dat klinkt als een goed idee”, schijnt Ghandi eens gezegd te hebben.

Lang voor Gaza werden er al Palestijnen met tientallen, honderden, duizenden tegelijk doodgeschoten, gemarteld, zonder proces opgesloten. Afghanen werden met drones afgemaakt, hele dorpen weggevaagd in Irak, krijgsgevangenen werden vernederd en gemarteld, scholen lijken een favoriet doelwit van het Westen en van Israël. ‘De discrepantie tussen de gepredikte beschaving en de barbaarse praktijk was voor mij overduidelijk geworden’, schrijft El Hamidi. ‘Ik kon daarom niet gedesillusioneerd raken door het zoveelste bericht over westerse oorlogsmisdaden in Afghanistan’. Een oud-collega van hem formuleerde het zo: “Westerse beschaving is aow én genocide”.

Ultieme zondebok

Tegelijk met die westerse barbarij in het Midden-Oosten, post 9/11, gaat ook in Nederland het zo zorgvuldig gecultiveerde beeld van tolerantie aan gruzelementen. Fortuyn komt op, de haat tegen immigranten en moslims wordt genormaliseerd, Mark Rutte neemt het stokje vrolijk over en maakt de Marokkaanse Nederlander tot de ultieme zondebok. Rob Jetten is de jongste loot aan de toxisch-nationalistische boom.

Dat is zeer vruchtbare grond voor de clash tussen biculturele en witte Nederlanders die volgt op de Israëlische moordzucht na 7 oktober 2023. Gaza, en de steun ervoor van het Westen, zijn een zoveelste inpepering van iedere bicultureel in het Westen dat ie voor witte westerlingen een lagere levensvorm is, minder dan een hond, ongedierte dat verdelgd dient te worden.

Het is de culminatie van een stroom aan kleinere boodschappen die witte politici en witte media de wereld van kleur steeds stuurt. El Hamidi beschrijft verschillende momenten waarop zo’n boodschap binnenkomt. Bijvoorbeeld als hij met zijn 9-jarige dochter kijkt naar oude beelden van Wilders die een menigte vraagt of ze meer of minder Marokkanen wil, en de massa roept: “Minder! Minder! Minder!”

Dissidenten

Hij werkt dan voor NRC – inmiddels voor De Groene Amsterdammer – een bron van trots voor hem, een Marokkaaans-Nederlandse straatvoetballer die zich opwerkt tot belezen redacteur van een zeer gerespecteerd dagblad voor weldenkende Nederlanders. Maar de trots slaat om in teleurstelling. ‘Ik had altijd gedacht dat een vooruitstrevende en principiële krant niet wacht tot de publieke opinie verschuift of kantelt, maar de samenleving laat zien wat moreel juist is’, aldus El Hamidi. Maar NRC neemt stevig positie – net als alle andere kwaliteitsmedia – vóór Israël en tegen de pro-Palestijnen. De krant getroost zich bijvoorbeeld zeer veel moeite om in een reconstructie met een leestijd van drie dagen te beargumenteren dat de Israëlische voetbalsupporters die Amsterdam onveilig maakten en genocidale liedjes zongen, de slachtoffers waren van sinistere Marokkaanse antisemieten.

El Hamidi vertelt hoe hij werd benaderd door jonge collega’s die net als hij gefrustreerd waren door die verwerpelijke opstelling. Hij laat een aantal gevallen de revu passeren – vooral buitenlandse – van schrijvers en journalisten die in conflict kwamen met hun uitgevers en hoofdredacties vanwege hun dissidente houding ten aanzien van Israël.

Het ontslag van Hassnae

Eén geval noemt hij niet en daarom doe ik het, omdat ik het één van de schrijnendste voorbeelden vind en omdat het veel stof deed opwaaien en een stroom van boze lezersreacties uitlokte: Het ontslag van Hassnae Bouazza als columnist door de nieuwe hoofdredacteur van NRC, de totale nincompoop Patricia Veldhuis, die korte tijd later afschuwelijk voor gaas ging met de Hans Wijers versus Liegelfeeks-canard en die desondanks nog steeds niet is opgehoepeld. Hassnae was één van de eerste columnisten in Nederland die op ramkoers ging tegen het immorele conformisme van de kwaliteitsmedia inzake Gaza, maar van Veldhuis moest ze weg “omdat haar geluid er al zoveel was”, en bovendien “te kort door de bocht”.

Amechtig onbegrip

Gerrit Komrij schreef in NRC over moslims dat ‘we hebben ze als stakkers verwend en we krijgen ze als wolven terug’. Daar slaat de titel van El Hamidi’s boek op. Het is niet dik – 159 pagina’s – maar een behoorlijk complete analyse van wat er precies gebeurde voor en na 7 oktober 2023, het startschot voor een nieuwe Holocaust onder auspiciën van opnieuw de westerse beschaving. Het zou iedereen inmiddels heel duidelijk moeten zijn wat Gaza betekent voor biculturele Nederlanders en voor mensen van kleur op de hele wereld – al geven de kwaliteitsmedia ze nog steeds maar zelden een podium om hun perspectief te laten zien – maar dat is simpelweg niet zo. Nog steeds is er een halsstarrig en amechtig beleden onbegrip onder veel witte Nederlanders.

Mocht u zulke eikels kennen, geef ze dan dit boek cadeau. Het leest vlot en is helder en ondubbelzinnig – behalve dan aan het eind, over die bedevaart. Wie het na lezing nog niet begrijpt, die wil het gewoon niet begrijpen. Maar die behoort wereldwijd wel tot een microscopisch kleine minderheid.

Is het Vrije Woord u écht lief? Steun me dan met een financiële bijdrage. Doneer aan de enige dwarsdenkende, onafhankelijke (maar echt) site van Nederland. Rekeningnummer NL24 ASNB 8832 6749 39 (N.P. Breedveld, ASBN Rijswijk), BIC ASNB NL21.