Seks

Gin Hageman

Illustratie: EROTICARS 2006

Ergens vorige week heb ik besloten geen seks meer te posten op mijn log. Van verschillende kanten werd ik aangevallen vanwege mijn openheid op dit vlak. Volgens de één behoren toekomstige wetenschappers geen openbare seksualiteit te hebben, volgens de ander hoor je seksualiteit überhaupt niet in het openbaar te bespreken, weer een ander vond seks een goedkope concessie aan een verder redelijk serieuze weblog, maar ik heb ook kritiek gekregen omdat ik vrouwen bewust in een kwetsbare hoek zou zetten, veel te makkelijk zou doen over seks, over een te losse moraal zou beschikken en teveel kritiek zou hebben op andere vrouwen.

Uit respect voor deze meningen en gevoelens heb ik geconcludeerd dat iets wat zulke emotionele reacties uitlokt, soms terecht, soms onterecht, niet op mijn weblog thuishoort. Een zwaktebod realiseer ik me nu. Want juist omdát het zo’n ‘heet’ onderwerp is hoort het hier thuis. Seksualiteit is namelijk één van de meest essentiële onderdelen van het leven, en tegenwoordig ook één van de grootste smaakmakers van het internet. En als er íets pijnlijk duidelijk wordt door internet, is het wel dat er op menselijk seksueel gebied nog een hoop uit te vechten valt. En met name door vrouwen, want -hoewel ik geen feministe of mannenhaatster ben- durf ik te stellen dat mannen de vrouwelijke seksualiteit nog altijd beheersen en dat vrouwen dat veel te veel toelaten.

Sterker nog, door hun reactie op mannelijk machtsvertoon op het gebied van seksualiteit en hun oordeel over vrouwen die zich onder dat juk vandaan proberen te vechten, dwingen sommige vrouwen andere vrouwen weer terug in de rol die mannen voor ons bedacht hebben. En daar ben ik op tegen. Genieten van seksualiteit is niet voorbehouden aan mannen en ik vind dan ook dat vrouwen zich dat recht eindelijk eens moeten toe-eigenen.

Een simpel voorbeeld: Het vrouwelijk orgasme heeft een duidelijke functie. Discovery Channel heeft een documentaire uitgezonden waarbij te zien is dat tijdens het vrouwelijk orgasme de baarmoeder naar voren en naar achteren stoot, door middel van samentrekking de opening sluit en als een vacuümpomp alle sperma opzuigt. Het vrouwelijk orgasme is niet strikt noodzakelijk voor bevruchting, maar vergroot de kans op zwangerschap aanzienlijk. Orgasme is dus nodig, het heeft een functie en voor vrouwen die graag zwanger willen raken zal het een instrument van onschatbare waarde kunnen blijken. Dat het orgasme, net als bij mannen overigens, ook nog eens geweldig aanvoelt, zie dat maar als een cadeautje van Moeder Natuur. Geen discussie over mogelijk, genieten is ook voor vrouwen een essentieel onderdeel van seksualiteit.

Maar waarom voelen dan nog zoveel mensen de behoefte vrouwen in een aseksueel hokje te drukken? Genieten mag, maar nog steeds binnen het huwelijk, met de gordijnen dicht, onder de dekens in het volstrekte donker? En waarom mogen mannen dan gewoon naar de hoeren, is het voor hen juist ‘stoer’ zoveel mogelijk vrouwen te scoren alvorens zich te settelen, en wordt van hen verwacht dat zij de initiatiefnemers zijn?

In mijn ogen is het eenvoudig: Mannen kunnen zich in het algemeen slechter beheersen dan vrouwen, nemen vrouwen tegen hun zin omdat zij nu eenmaal fysieke overmacht over vrouwen hebben en hebben op die manier weten af te dwingen dat de vrouwelijke seksualiteit aan banden moest worden gelegd. Vroeger. Maar nu nog steeds. Religieuze instituties hebben een waas van zonde over seksulatiteit weten te leggen, waar wij vrouwen ons nog steeds naar voegen. Series als Sex and the City hebben nauwelijks invloed gehad. De serie was populair, werd gewaardeerd om haar openheid, maar goddank, het ging hier wel om actrices! Want vrouwen die er maar op los neuken zijn nog steeds een bedreiging voor mannen. Vrouwen die gewoon willen genieten van seks zijn dubieus, en vrouwen die graag zelf de touwtjes in handen willen nemen worden met argwaan bekeken.

Maar er is een extra juk bijgekomen. Vrouwen die al te preuts zijn namelijk, dat zijn gefrustreerde trutten, daar klopt iets niet aan en moet je mijden als de pest (beeldvorming waar ik mezelf ook nog weleens schuldig aan maak). Of mannen nemen de schone taak op zich dit soort vrouwen af te richten, op te voeden, van alles te leren, maar wel op hún manier.

Ik zou willen stellen dat wanneer vrouwen bereid zouden zijn de discussie open te gooien, mannen hier helemaal niet voor nodig zijn. Ik merk het aan mijn vriendinnen. Door open gesprekken durven ze verder te gaan, zich open te stellen voor zichzelf, en dan komt het ook vanuit henzelf, zonder dat ze daarbij weer onderworpen worden aan een man die het ze wel allemaal even zal leren. Dat laatste is, hoe goed bedoeld ook, namelijk alweer een afhankelijkheidsrelatie. Jeetje ja, we mogen klaarkomen van onze mannen, fijn hoor! Dat mannen van hun kant eisen, waar wij wachten op goedkeuring, daar vragen we ons niets over af.

Mannen maken het vrouwen moeilijk seksuele wezens te zijn. Dat zie ik in. Mannen gebruiken hun lichamelijke overwicht op zeer veel manieren om vrouwen in het gareel te houden, en ze te overheersen. Soms heel subtiel, maar meestal op een hele grove, gewelddadige manier. Ik moet de eerste vrouw nog ontmoeten die nog nooit op een negatieve manier geconfronteerd is geweest met mannelijke seksualiteit. En de dreiging is groot dat realiseer ik me. Maar door verstoppertje spelen komen we er niet uit. Feilloos weten we in Nederland de vinger naar islamitische vrouwen te wijzen omdat zij zich zouden laten onderdrukken met hun hoofddoeken. Maar intussen zit ik bijna nooit met vrouwen in de laatste trein, en als ze er al zijn dan dragen ze keurig gesloten kleding, zijn ze in gezelschap, liefst nog van de andere sekse.

Niet alleen mannen maken de straten onveilig voor vrouwen, vrouwen doen dat net zo hard. Door thuis te blijven, aanpassingen te doen en zich te laten overheersen. Wanneer lopen we eens met zijn allen in onze korte rokjes naar buiten om twee uur ’s nachts? Wanneer gaan we massaal op zelfverdedigingscursussen om die mannen van ons af te rammen? Wanneer leren we eens trots te zijn op ons eigen lichaam ook al hangt er hier en daar een vetrolletje? En wanneer leren we eindelijk eens dat genieten van seks niet voorbehouden is aan mannen. Niet in het echte leven, en ook niet op internet.

Voor mij persoonlijk kan ik zeggen, ik druk mezelf niet langer in de seksloze hoek. Ik mag genieten van seks, ik mag er over schrijven, ik mag erover discussiëren, ik mag het in de openbaarheid gooien. Onderdrukkende normen en waarden moeten maar eens verdwijnen en vrouwen mogen zichzelf een plek verwerven in de seksuele wereld. Eén die bij ons past, die ons in onze waarde laat en die ons toestaat te doen wat mannen al eeuwenlang doen; gewoon seks hebben. Ik ben nog veel meer dan seks en wie dat niet wil zien of dat op mijn hele werk of mijn hele persoonlijkheid wil projecteren gaat zijn gang maar.

Maar misschien kan je ergens een keer overdenken dat je probeert een juk op te leggen en dat dat een pure vertoning van machtsmisbruik is. Hoeveel vrouwen voelen zich minderwaardig omdat ze niet kunnen klaarkomen? Hoeveel vrouwen voelen zich ongemakkelijk om hun naakte lichaam te vertonen aan mannen? En hoeveel vrouwen ondergaan seks binnen en buiten relaties omdat ze het gevoel hebben geen kant op te kunnen? Dit heeft allemaal geen biologische redenen. Het is niet de vrouwelijke ‘natuur’ die dit soort gevoelens veroorzaakt. Het is het morele oordeel die dit veroorzaakt, zowel dat van mannen als van vrouwen. Alleen door er toch over te discussiëren, door open te zijn en ons niet in een hoek te laten drukken, ook niet ter verdediging, komen we eruit. En daar hebben we zowel mannen als vrouwen voor nodig.

Die zware deken van taboe en misbruik moet maar eens van de vrouwelijke seksualiteit gerukt worden, en waar kan je beter beginnen dan op internet? Daarom dus, zal ik op mijn weblog vaker discussies aangaan over seksualiteit. Harde confrontaties, waardeoordelen en ruzies horen daar niet in thuis. Ik zoek de eerlijke discussie, waarin we iets kunnen leren over elkaars grenzen, bedenkingen, bezwaren, hindernissen en wensen. Ik hoop u ook.

Gin Hageman, studente culturele antropologie te Amsterdam, probeert de wereld te verbeteren met haar weblog The Vault. De opmerkelijke cocktail van naïef idealisme, cynische humor, zoete sentimentaliteit en botte hooghartigheid die ze haar lezers voorzet en waarbij ze een pen hanteert die even sierlijk als dodelijk is, maakt de wereld in elk geval weer een stukje interessanter.