Joden

Peter Breedveld

Illustratie: Joaquín Sorolla

Gisteren werd bekend dat de Marokkaanse rotjongens, die de voordeur van een Joodse Amsterdammer met eieren hadden bekogeld, in werkelijkheid Joodse rotjongens waren. Het is veelzeggend, dat heel Nederland meteen gonst van de verontwaardiging over toenemend antisemitisme – uiteraard als uitwas van ‘de islam’ – als een paar jongens wat kattekwaad uithalen.

Er is de laatste tijd sprake van een ware judaïsering van de discriminatie in Nederland. Terwijl homo’s, vrouwen, joden, negers, Turken en Marokkanen op straat worden bespuugd en bedreigd en in sommige gevallen zelfs mishandeld, terwijl anderhalf miljoen Nederlanders hebben gestemd op een partij die zich ten doel heeft gesteld niet-Westerse allochtonen, moslims in het bijzonder, het leven zuur te maken, wil een kleine, maar dominante groep mensen het uitsluitend over toenemend antisemitisme hebben. Die groep is kennelijk in staat de al te gretige media te manipuleren zodat het lijkt alsof we – vanwege de islam – aan de vooravond van een nieuwe Holocaust staan.

Aan de andere kant zijn er ook mensen die de toename van antisemitische incidenten bagatelliseren. Pieter Hilhorst is zo iemand. In de Volkskrant (daar is-ie weer!) stelt Hilhorst op basis van de CIDI-monitor van antisemitische incidenten dat er niks is om je druk over te maken en dat een Jood in Nederland meer risico loopt bij een verkeersongeluk betrokken te raken dan bij een ‘antisemitische vechtpartij’. Ik weet het, Hilhorst erkent dat ‘elk antisemitische incident er één teveel is’, maar dat is slechts een holle plichtpleging.

Het verbaast me niet dat Hilhorst wèl in de pen klimt om de verontwaardiging over het toenemende antisemitisme weg te wuiven, maar zich nooit heeft uitgesproken over overdreven aandacht voor ‘moslimdiscriminatie’, terwijl je even goed kunt stellen dat ook een Nederlandse moslim meer gevaar loopt in het verkeer dan als potentieel slachtoffer van islamofoob geweld. Het lijkt erop dat het Hilhorst niet stoort wanneer Nederland onterecht wordt neergezet als een land waar moslims niet veilig over straat kunnen, maar wel als de indruk wordt gewekt dat Joden massaal het haasje zijn.

Bovendien goochelt Hilhorst met die CIDI-cijfers. Hij neemt 2002, een absoluut topjaar, met 359 antisemitische incidenten, en zet dat tegenover 2009, met 167 incidenten, om te suggereren dat er geen toename, maar juist een daling is van antisemitisme. Hetzelfde truukje werd onlangs toegepast in de reactiepanelen van uw favoriete fundamentalistisch-hedonistische webmagazine (jaha, Tjerk en Yurp!) om te ‘bewijzen’ dat er tijdens het burgemeesterschap van Cohen geen sprake zou zijn van een toename van het aantal antisemitische incidenten, maar wie kijkt naar de jaren vóór 2002 en vervolgens naar de periode 2002 – 2009, kan niet anders dan concluderen dat er een enorme toename is, met 2002 als absoluut piekjaar (het aantal incidenten is steeds het hoogst in de jaren waarin Israël weer eens één of andere onzalige actie tegen Palestijnen of Hizbollah heeft ondernomen).

Maar ik ga eigenlijk liever niet op CIDI-cijfers af. Ten eerste is het CIDI volstrekt onbetrouwbaar, want het heeft vorig jaar het hysterische verhaal over de Kristallnacht in Buitenveldert van sensatiejournalist Stan de Jong ook meegeteld als antisemitisch incident (De Jong zelf heeft zijn schandvlek inmiddels stiekem van zijn website verwijderd). Ten tweede geven de CIDI-cijfers slechts het aantal meldingen van incidenten weer, en lang niet alle betrokkenen melden een incident.

Toch denk ik dat er wel degelijk sprake is van een toename van ernstige antisemitische incidenten, evenals trouwens een toename van openlijke en agressieve moslimhaat, homofoob geweld enzovoort. Het feit dat Joden zich in bepaalde delen van Amsterdam onveilig voelen, moet serieus worden genomen en niet worden weggerelativeerd. Het feit dat er docenten zijn die de Holocaust niet durven of kunnen behandelen tijdens de geschiedenisles, omdat moslimleerlingen dat opvatten als een persoonlijk affront, zou veel meer verontwaardiging moeten wekken dan nu het geval is.

Bovendien maak ik het zelf mee dat mensen op een manier over joden spreken die ik tien, vijftien jaar geleden voor totaal onmogelijk had gehouden. Ik heb het niet over terloopse, ingesleten uitdrukkingen als ‘jodenfooi’ of ‘jodenstreek’ (die ernstig genoeg zijn) maar over een ingebakken, vanzelfsprekende vijandigheid. Op 23 mei jongstleden twitterde televisiepersoonlijkheid Abdelhakim Chouaati naar aanleiding van het nieuwsbericht dat Israel in 1975 had geprobeerd de atoombom te slijten aan het Zuid-Afrikaanse apartheidsregime: ‘Eens een jood, altijd een jood!’ Meneer heeft zijn oprisping na alle commotie daarover inmiddels ook maar weer verwijderd, maar het is tekenend dat hij zich veilig voelde om zulke bagger de ether in te gooien.

Voor mensen die in een omgeving opgroeien waar een dergelijke houding ten aanzien van Joden niet eens een punt van discussie is, zal de drempel niet groot zijn om, bij gebrek aan beter vermaak, Joden te pesten. Daarom geloof ik niet in de inzet van ‘lok-Joden’ en dergelijke. Dat is symptoombestrijding en symboolpolitiek. Het thuisfront van de daders, dáár is een slag te leveren. Maar dan moet wel eerst worden erkend dat er sprake is van een probleem. Recente ervaringen én het betoog van Hilhorst leren dat dit nog een hele toer gaat worden.

Peter Breedveld start vandaag een cross-over met vrouwenblog Pink Bullets: een briefwisseling met Pink Bullets-voorvrouw Judith Valentijn, beurtelings op Pink Bullets (Peter) en Frontaal Naakt (Judith).