Viva España!
Peter Breedveld
Ik ben toch zó blij dat Nederland het WK Voetbal heeft verloren! Dat werd nog spannend, gisteravond, toen het Spanje maar niet lukte even een paar doelpunten te scoren en het Nederlands elftal een lesje nederigheid te leren. En ik had al zo’n katerig gevoel overgehouden aan de overwinning op Brazilië. Wat mankeerde die Brazilianen – die wedstrijd had toch een eitje voor ze moeten zijn?
Nee, ik vind het zielig voor mijn twaalfjarige zoon, die er echt kapot van is, maar ik zit niet te wachten op een Nederlands kampioenschap. Ik herinner me 1988 nog veel te goed, toen Nederland Europees kampioen werd. De dag van de finale kwam ik thuis van mijn werk, zo moe dat ik op de bank meteen in slaap viel (ik zou toch niet hebben gekeken, voetbal interesseert me volstrekt niet). Toen ik wakker werd, was Nederland kampioen en zag de wereld er totaal anders uit.
Op het nieuws zag ik dat er in Amsterdam dansende feestvierders een aantal woonboten tot zinken hadden weten te brengen. Als Nederlanders feestvieren, moeten er altijd andere mensen worden geslachtofferd. Zelf werd ik nog jaren na die dag door iedere willekeurige burgerlul ter verantwoording geroepen omdat ik tijdens de finale had geslapen – een anekdote die ik uiteraard maar moeilijk voor me kan houden; alles om me in positieve zin te kunnen onderscheiden van de schapen om me heen – Maar ik werd dus serieus gezien als landverrader, homo of allebei.
Het ergste was nog dat niet alleen mannen me hun stupide nationalisme opdrongen – sinds 1988 doen vrouwen ook massaal mee aan de de oranje massahysterie. Vroeger had je de vrouwen voor jezelf als er werd gevoetbald, nu valt er ook met hen geen fatsoenlijk gesprek meer aan te knopen. Lopen ze ook schreeuwerig interessant te doen over ‘onze jongens’ en ‘de scheids’ en ‘dat was duidelijk buitenspel!’ en ‘waarom stuurt Van Marwijk Huntelaar niet het veld op!’ en ‘we gaan zo helemaal de mist in jongens!’ Vrouwen beginnen vroeg of laat altijd hun mannen na te papegaaien – ik vind dat zó erg!
Het zal wel fout zijn, maar mij doet dat gedrag denken aan de Eerste Wereldoorlog, toen vrouwen hun mannen naar het front stuurden om ‘het vaderland’ te verdedigen. Ik heb altijd een mengeling van medelijden en minachting gevoeld voor mensen die zich verenigd weten door een symbool, een abstract idee, een slogan, in dit geval zelfs een spuuglelijke kleur, de kleur van de onsympathiekste familie van hebberige parasieten van het oostelijk halfrond.
Na 1988 werd, behalve het voetbal, élke sport overgenomen door de oranje bodysnatchers. Er kon geen volleybalteam of badmintonner meer een wedstrijd in het buitenland spelen of er stond een massa oranjebeschilderde idioten op de tribune te brallen, en alles werd van de eerste tot de laatste seconde vastgelegd door Nederlandse camerateams.
Zonder dat Europees Kampioenschap van 1988 was de onwaarschijnlijk antipathieke, driedubbelgeconcentreerde Hollander Raymond van Barneveld gewoon een eeuwig geborneerde postbezorger gebleven in plaats van de hysterisch bejubelde mythische held die hij werd omdat-ie in Engeland had gewonnen met pijltjesgooien. Pijltjesgooien! Een kroegspelletje voor morsige bierbuiken werd gepromoveerd tot een soort Nederlands Oostfront omdat er een zelfingenomen zak reuzel ‘onze eer’ stond te verdedigen.
Die waanzin, dat delirium waarin Nederland nog vele jaren heeft verkeerd, alsof het een Westerse grootmacht was geworden – ik was dus even bang dat we dat weer opnieuw zouden krijgen. Gelukkig heeft Spanje ons daarvan gered. Viva España! Hier in Frankrijk stonden mensen te juichen en te dansen. Op zich een beetje vreemd, maar ik kon me niet aan de indruk onttrekken dat de Fransen zo blij waren omdat ze Hollanders gewoon niet zo aardig vinden. En daar kan ik me – als Hollander – van alles bij voorstellen.
Peter Breedveld voelt zich beter dan de rest
RSS