Vervuilers

Rena Breed

Illustratie: Francisco Zúñiga

Elke week kijk ik trouw op de website van Woningnet om te zien of er in onze regio iets te huur is. Al dertien jaar huren wij een appartement in een redelijk drukke straat. Onze twee jongens van zeven en negen jaar slapen in een stapelbed in het kleinste slaapkamertje, de wasmachine staat daar ook, wegens ruimtegebrek in de keuken. Het balkon is zeer klein.

Wij zijn niet geboren en getogen in dit dorp en dus hebben wij niet zo veel woonrechten kunnen opbouwen. Inmiddels zie ik ons gezin als een soort gevangene. We willen graag verhuizen. Maar die vrijheid hebben we niet. Uitwijken naar een andere gemeente heeft weinig zin. Dan moeten wij weer als starter beginnen met het opbouwen van woonrechten. Bovendien gaan onze kinderen hier naar school.

Een aantal dingen vallen mij op.

Het aantal mensen, dat reageert als er een woning met een tuintje te huur wordt aangeboden, is zeer hoog. Wij scoren inmiddels tussen positie 23 en 60 van de vaak meer dan duizend mensen die aangeven interesse te hebben. Dat is nauwelijks hoopgevend te noemen. Achteraf blijkt steevast de woning te zijn toegewezen aan iemand met een urgentiebewijs.

Helaas worden er bijna alleen nog maar koopwoningen aangeboden. Het betreft meestal behoorlijk gedateerde en uitgewoonde voormalige huurwoningen. Met name eengezinswoningen die nu juist geschikt zouden zijn voor mensen zoals wij, die hopen hun kinderen nog eens normaal buiten te kunnen laten spelen. Deze woningen staan echt maandenlang leeg.

Wij weten natuurlijk wel dat een huis met een tuin absoluut geen recht is. Maar met kinderen op een bovenwoning wonen is geen pretje, zeker niet sinds we nieuwe en vooral klagende benedenburen hebben gekregen. Onze kinderen worden toch echt bijzonder kort gehouden. Het zijn rustige jongetjes, zo horen wij ook vaak van andere mensen.

Dansen, zingen, springen of balspel is absoluut taboe hier in huis. Zo ook speelgoed op de vloer, want dat klinkt teveel door. Altijd schoenen uit. Ik heb liever geen andere kinderen over de vloer, zeker niet in het weekend. Daardoor hebben wij wel het gevoel in onze bewegingsvrijheid beperkt te worden.

De website van Woningnet geeft aan dat een tweekamerwoning van vijfenveertig vierkante meter passend zou zijn voor ons gezin met twee kinderen! Hoe buitengewoon absurd.

Er komen sowieso geen huizen groter dan zeventig vierkante meter beschikbaar voor het plebs. Onze flat is maar liefst zeventig vierkante meter, dus in principe ‘passend’ en bovendien hebben we de luxe van een zolderverdieping, hoewel half betimmerd en met vlizotrap. En nog veel luxer: wij hebben een aparte keuken. Tegenwoordig is dat in nieuwbouwhuizen of gerenoveerde woningen een unicum. Net als vroeger moeten mensen hun eten bereiden in de woonkamer.

In onze flat is zelfs plek voor een boekenkast, en voor een piano, waar overigens liever niet meer op gespeeld kan worden sinds wij die nieuwe benedenburen hebben.

Het is zeer opvallend dat woningen, die groter zijn dan ongeveer zeventig vierkante meter , ofwel koop- ofwel vrije sectorwoningen zijn geworden. Hetzelfde geldt voor de leuke, ouderwetse huisjes die, nadat ze de status als monument hebben gekregen, opeens ook vrije sectorwoningen zijn geworden, hoewel ze maar drieënzestig vierkante meter aan woonoppervlak hebben. De huurprijzen van tegen de duizend euro zetten je aan het denken… nog geen jaar geleden was dat nog de helft.

Men schijnt al geruime tijd te werken aan een betere manier om de schaarse huurwoningen in deze regio te verdelen. Het nieuwste plan voor onze woonplaats is om alle vrijkomende huurhuizen in het Gooi met een bescheiden huurprijs toe te wijzen aan ‘woninglozen’ van 23 jaar en ouder met een niet te hoog inkomen. Deze ingreep moet voorkomen dat mensen tien tot vijftien jaar in de wacht staan.

De meeste mensen die nog helemaal geen woning hebben, zitten in de groep ingezetenen van 22 jaar en ouder. Volgens bestuurslid Johan Toes van Huurdersvereniging Atrium, de grootste van de Gooise huurdersclubs. “Mensen die verkassen van de ene huurwoning naar de andere vervuilen de markt en zouden moeten worden uitgesloten”, volgens Toes: “Die hebben al een huis.”

Dat vind ik nu zo’n onbegrijpelijk rare opmerking van een bestuurder. Mensen die graag willen verhuizen of doorstromen zijn vervuilers. Verkassen? Het is simpelweg niet eens mogelijk in Nederland om steeds te verhuizen. Als wij zouden kunnen doorstromen, komt er een geschikte flat vrij voor een jong mens zonder kinderen.

Een huis? Nee, wij hebben een gestapelde doorzondoodskist met ramen aan weerszijden.

Rena Breed (1967) pleit op My favourite shoes voor meer levensvreugde door het dragen van mooie schoenen.