Schaamhaar
Gin Hageman
Ik maak me echt om de raarste dingen zorgen. En het meest trieste van alles is, dat ik me dat realiseer. En dan toch met alle geweld absurde plannetjes moet doorzetten. Het spijt me voor de mensen die de komende dagen nog in mijn nabijheid moeten vertoeven en die dan, ondanks mijn ontzettend onderhoudende manier van praten, aan niets anders kunnen denken dan aan mijn schaamhaar, door mijn ontboezemingen hier.
Het zit namelijk zo; ik ga naar Sierra Leone (voor degenen die dit onverhoopt nog niet wisten) (en voor de archieven, omdat Google me op de raarste dingen vindt) (en omdat ik het nou eenmaal leuk vind om dat te pas en te onpas te vertellen). Ik heb geen idee waar ik kom te wonen, met wie, en waar ik me kan wassen. Uit voorzorg laat ik dus mijn schaamhaar groeien. Omdat ik me niet wil schamen, straks, daar, in Sierra Leone, vanwege het ontbreken van schaamhaar. Mocht dit op één of andere bizarre manier onder iemands aandacht worden gebracht. En dat terwijl ik absoluut niet verwacht mijn private delen aan het oog van anderen bloot te zullen stellen. Maar je weet nooit. Dus het zekere voor het onzekere.
Ik realiseer me dat ik mijn toekomstige baankansen bij deze drastisch ga verkleinen, omdat ik hier ga onthullen dat ik eigenlijk altijd mijn schaamhaar heb afgeschoren en toekomstige werkgevers nou eenmaal niet houden van het schaamhaar van hun werknemers. Of het ontbreken daarvan. Maar het zij zo. Een werkgever die niet in kan zien dat schaamhaar best lastig kan zijn op de vrouwelijke heuvel, die moet maar eens een keer uitgebreid de tijd nemen voor zijn vrouw. En zijn smaakpapillen gaan ontwikkelen.
Excusez-moi. Dat ik ervan uitga dat werkgevers altijd mannen zijn dan.
Ik heb dus besloten mijn baard te laten staan. En dat jeukt. Als een ongelofelijke. Het ene moment meer dan het andere, maar toch, het jeukt. Dus wilde ik graag weten waar dat schaamhaar nou eigenlijk goed voor was. En wat blijkt? Men weet het niet. Men vermoedt dat het gaat om de verspreiding van de geur van feromonen. Deze haast onwaarneembare en reukloze geur verdampt in de stugge krulletjes en weet zich zo een weg te banen naar het reukorgaan van de mannetjessoort.
Bizar. Want toen ik ooit begon met scheren was dat echt niet omdat de geur onwaarneembaar was. Integendeel. En ik kan me niet voorstellen dat de mannetjessoort daar op wat voor manier dan ook gecharmeerd van is. Dus heb ik geconcludeerd dat dat schaamhaar eigenlijk ter bescherming is. Niet voor kou op tochtige hoekjes of wat dan ook. Maar voor een overdaad aan gewillige mannetjes. Het mannetje die de feromonen kan ontdekken tussen alle andere odeurs door, dat is de ware. Natuurlijke selectie. Heel handig dus. Maar het jeukt wel. En dat is een understatement.
Gin Hageman, studente culturele antropologie te Amsterdam, vertrekt binnenkort naar Sierra Leone voor een onderzoek naar kindsoldaten. Ze is hard op zoek naar sponsors.
RSS