Geef de Joden maar weer de schuld

P. David Hornik

Afgelopen vrijdag maakten Franse luchtafweertroepen in Zuid-Libanon zich op om Israëlische vliegtuigen naar beneden te halen, die verkenningsvluchten aan het uitvoeren waren boven hun hoofden. Israël doet dat om de enorme toevloed van wapens voor Hizballah in de gaten te houden, waaraan de opschepperige, vadsige Unifil-troepen totaal niets doen. En de Franse eenheid, gesteund door Unifil-generaal Alain Pellegrini, waarschuwt Israël dat het de overzichtsvluchten moet stopzetten – anders zwaait er wat.
Op diezelfde dag leidde Frankrijk een ander soort aanval op Israël in de algemene vergadering van de Verenigde Naties, waar Israël met 156 tegen 7 stemmen en 6 onthoudingen werd veroordeeld vanwege de dodelijke slachtoffers in een artillerie-aanval in de Gazastrook op 8 november.

De ambassadeur van Israël in de VN, Dan Gillerman, zei tegen de Israëlische krant Haaretz dat Frankrijk ‘bijzonder actief een meerderheid bij de VN-stemming’ had georganiseeerd. ‘Het zette Europese landen onder druk die onthouding overwogen.’ Haaretz citeerde Gillerman verder: ‘De Fransen vertoonden een opmerkelijk enthousiaste, begrijpende houding tegenover terreur, terwijl ze zich uiterst ongevoelig toonden voor de pijn van de [Israëlische] slachtoffers.’

De enige westerse democratieën die tegen stemden, waren de VS, Israël zelf en Australië. Canada onthield zich en alle EU-lidstaten stemden vóór de resolutie die in wezen genocide bepleitte, waarin het Israëlische leger wel, maar honderden doelbewust op Israëlische burgers afgevuurde Palestijnse raketten niet werden veroordeeld.

Vorige week kwam Frankrijk weer in actie, samen met Spanje en Italië, de beide andere Europese grootmachten die de uitgebreide Unifil-strijdmacht steunen. Dat doen ze door een nieuw plan voor een ‘Israëlisch-Palestijnse vrede’, inhoudende dat er gesprekken moeten komen tussen Ehoed Olmert en Mahmoed Abbas. Met geen woord wordt gesproken over Hamas of de andere Palestijnse terreurorganisaties; wel wordt gepleit voor internationale waarnemers in de Gazastrook, die vermoedelijk de Israëlische militaire activiteit net zo zullen behandelen als Frankrijk dat nu doet in Libanon.

Maar het zijn niet alleen de traditionele Israël-onvriendelijke actoren die nu voortborduren op het oude idee dat de Joden eigenlijk het hoofdprobleem zijn. Vorige week zei premier Tony Blair, die bekend staat om zijn vriendschap voor Israël, bij verschillende gelegenheden – een lezing over buitenlands beleid in Londen, een besloten videovergadering met de Studiegroep-Irak van president Bush, een interview met de Washington Post en een interview met de nieuwe Engelse Al-Jazeerazender – dat het ‘Israëlisch-Palestijnse conflict’ inderdaad de kern is van de turbulente toestanden in het Midden-Oosten.

Natuurlijk geloven velen dat de Studiegroep-Irak in december een vergelijkbaar standpunt zal innemen, als hij zijn aanbevelingen doet aan president Bush.

De mate waarin mensen dat standpunt innemen, is omgekeerd evenredig aan hun vermogen de werkelijke dreiging adequaat te beoordelen. In dezelfde week dat Blair het Israëlisch-Palestijnse probleem de kern van de zaak noemde, zei hij ook dat ‘een nieuw partnerschap met Iran mogelijk’ was. De Fransen en andere Europeanen hebben een lange traditie in het belasteren van Israël en ze staan ambivalent tegenover zowel de westerse kant als die van de jihad. Op 31 juli zei de Franse minister Philippe Douste-Blazy in Beiroet: ‘Hier in de regio is er natuurlijk een land als Iran, een groot land, een groot volk en een grote beschaving die wordt gerespecteerd en die een belangrijke rol speelt in de stabiliteit van de regio.’ Ook de Studiegroep-Irak is vermaard om zijn geloof in de deugden van Iran en Syrië als stabiliserende factoren.

De hernieuwde aandacht voor Israël leeft op in een tijd waarin het Westen het slecht doet in het Midden-Oosten. Iran bouwt maar voort aan zijn nucleaire capaciteit en niemand roept het een halt toe. De ongeregeldheden in Irak frustreren de Amerikanen. Hizballah probeert met Iran en Syrië achter zich de gematigde regering-Siniora te ontmantelen, om uiteindelijk Libanon in het radicale kamp te krijgen. De winst van de Democraten in de VS is ook weer munitie voor de jihadisten.

In zo’n periode is het niet minder dan schandalig dat westerse leiders en commentatoren zich wederom beroepen op de notie dat het allemaal komt doordat Israël nog steeds ten dele de Westoever controleert en troepen stuurt naar Gaza.

Dat dit gezichtspunt uiterst irrationeel is, is klip en klaar. Het ontkent bijvoorbeeld het feit dat – wat je ook denkt van de vorige regering-Arafat/Abbas/Fatah, nou niet bepaald een toonbeeld van gematigheid in de ogen van vele Israëli’s – de Palestijnse Autoriteit nu in handen is van Hamas. Op zijn best wordt er gesproken over een ‘eenheidsregering’ waarin de Hamas-ministers de macht zouden moeten delen met Fahah-ministers, van wie de meesten al even gecommitteerd zijn aan de vernietiging van Israël.

Toch gaan die besprekingen over ‘het diplomatieke proces nieuw leven inblazen’ door – en echt niet alleen onder maffe linksen, maar ook onder nuchterder Engelse en Amerikaanse figuren, om maar niet te spreken van kruiperige Israëli’s – alsof de virulente anti-Israëlische aard van de Palestijnse Autoriteit, die van zijn vrouwen en kinderen zelfmoordterroristen maakt, een verwaarloosbaar kleine kwestie is.

Maar nog veel schokkender is het hardnekkige idee dat de antiwesterse jihad in wezen wordt gevoed door ‘Israël-Palestina’ en onschadelijk kan worden gemaakt door het eerste te kortwieken en het laatste groter te maken. Het idee, als je het al zo kunt noemen, is dat als jihadisten een non in Somalië om het leven brengen, of Hindoes en andere Indiërs afslachten in een forensentrein in Bombay, of christelijke schoolmeisjes onthoofden in Indonesië, of als ze hun onbegrensde haat tegenover de VS uiten en besluiten dit land te vernietigen (en we kunnen deze lijst gevoeglijk langer maken), dat dit allemaal neerkomt op gerechtvaardigd protest tegen het schenden van ‘de rechten van de Palestijnen’.

Vasthouden aan dit idee vereist ook bewust ontkennen van de door en door antiwesterse, antichristelijke ideologie van de moderne jihadistische beweging. Die ideologie gaat op zijn minst terug tot het ontstaan van de Moslim Broederschap in Egypte, twee decennia voordat de huidige staat Israël werd gevestigd.

Het feit dat het Westen buigt voor de oude ‘geef de Joden maar de schuld’-opvatting, hetzij in de openlijk vijandige Franse variant, hetzij in de ogenschijnlijk redelijke, vredestichtende Engelse en Amerikaanse vorm, is een uitermate zorgwekkend teken. Die opvatting hielp al niet tegen het stopzetten van de nazi-pest. En nog verder onder druk zetten en kortwieken van Israël zal al even nutteloos en contraproductief zijn in het tegenhouden van de moderne jihad. Veel hangt af van of George Bush stand zal houden of eveneens zijn hoofd zal buigen.

Frontpage Magazine, 20 november 2006.

P. David Hornik is freelance journalist en vertaler in Tel Aviv. Zijn e-mailadres is pdavidh2001@yahoo.com