Superkrijger_NL

Misantroop

Vroeger, in een tijd die thans bekend staat als mijn jeugd, was ik vaak te vinden in de wondere wereld van het online gamen. En dan niet games waarin je elkaar een beetje loopt af te knallen in een verlaten pakhuis, maar spellen als RuneScape en later het beruchte World of Warcraft. Het was verslavend, maar niet omdat het zo’n super wreed gaaf ruig spel was. Het was iets veel ergers: ik werd verslaafd aan het anoniem beledigen en terroriseren van medespelers.

In den beginne (ik was een jaartje of 12) liep ik gewoon met mijn digitale zelf doelloos in het rond, sloeg wat draken en trollen neer, hakte wat goud en verkocht het voor digitale goudstukken. Op een gegeven moment kwam het tot een ruilmoment met een andere speler. Hij zette zijn geld in het venstertje en ik mijn goederen in het andere. Maar er ging iets mis waardoor ik wel zijn geld kreeg, maar hij niet mijn goederen. Daar wij allebei Nederlanders waren, kreeg ik een stortvloed van haat over mij heen. Hij zou mij wel vinden in het echt, mij op mijn kankerkop slaan en mijn kankermoeder ook.

Trillend klikte op het welbekende kruisje en het spel sloot af. Zoiets was mij nog nooit overkomen. Wat als hij mij echt zou vinden? En mijn kankerkop in zou slaan? Maar het gebeurde niet, want dat kan helemaal niet in zo’n spelletje.

En dat was het moment dat ik ontdekte dat er geen consequenties verbonden zaten aan je acties op het Internet. Na twee dagen logde ik opnieuw in. Ik (mijn poppetje) stond nog steeds op dezelfde plek, maar Superkrijger_NL, de speler die mijn kankerkop zou inslaan, was weg. Ik heb hem nooit meer teruggezien. Maar het kwaad was wel geschied. Vanaf die dag was ik ook een Superkrijger_NL.

Het begon onschuldig met kreten als ‘idiot’ en het welbekende ‘noob’. Binnen een jaar was dit geëvolueerd naar ‘fucking asshole’ , ‘motherfucking jewface’. Wanneer het een Nederlandse speler betrof kon ik mijn geluk niet op, want dat betekende dat ik weer een prachtig epistel met zoveel mogelijk ’kanker’ erin kon schrijven. Ik speelde inmiddels Warcraft en daar is het gebruikelijk dat je met vier anderen een ‘dungeon’ deed. Dungeons zijn plekken waar de vijanden dusdanig sterk zijn, dat je bent aangewezen op team-play.

Op een gegeven moment introduceerde het spel de cross-realm tool ‘Looking For Dungeon’. Dat houdt in dat je in een wachtrij wordt gezet en zodra je aan de beurt bent, met vier willekeurige spelers van andere realms in een groep wordt ingedeeld.

Op dat moment werd het spel een walhalla voor de anonieme Superkrijgers_NL. De kans dat je met dezelfde mensen wordt gegroept is 0.0000000000000000000042 procent, en dat is een hele ruime schatting. Je kon je nu alles veroorloven en dat deed ik ook. Bij het minste of geringste schold ik mijn medespelers uit voor alles en nog wat. En daarna ging ik er met de buit vandoor, als ik dat won. Ook al had ik die spullen helemaal niet nodig. Ik bedoel, hou mij maar eens tegen.

Op een gegeven moment speelde ik die spelletjes namelijk niet meer om het spelletje. De enige reden dat ik nog dagelijks een uurtje of twee inlogde, was enkel om mensen te terroriseren, uitschelden, hun buit beroven en dan fantaseren over een ventje dat achter zijn computer zat te tieren en het liefst te huilen. Er was niks mooiers dan na een kutdag op school, waar ik weer eens als laatste bij gym was gekozen, alles en iedereen af te bekken. Het was niet zo dat ik niets was en in dat spelletje een of andere god. Integendeel, ik heb nooit de mooiste spulletjes of de beste wapens gehad. Dat hoefde ook helemaal niet. Ik had mijn grote bek en mijn anonimiteit en dat was genoeg.

Op een dag stopte ik ermee. Het was mooi geweest, dacht ik zo. Na een week was ik weer terug. Niet omdat ik het spelplezier miste, maar omdat ik al een week niemand zijn moeder een kankerhoer had genoemd en de persoon zelf ook even met dood bedreigd had. Na een poos stopte ik weer, meestal maximaal tien dagen, daarna hield ik het niet meer en moest ik weer. En weer. En kanker dit. En je jodenmoeder dat. En ik sla je zus. En ik klap je zo. Uiteindelijk stopte ik echt. En dat was heel, heel moeilijk.

Er is nu wat nieuws. Het heet Twitter. Ze heten daar geen Supkrijger_NL, maar Therealshowstopper, Frenkie4allll, Stop_Links, Moslimalarm. Alhoewel deze manier van bedreigen iets anders ligt (ze vallen iedereen met een andere mening aan in plaats van random om zich heen slaan) blijft het principe het zelfde. Het is niet dat ze je echt haten. En dat je ze kinderen de strot komen afsnijden. En dat ze – hun favoriet – je gezicht wel onthouden.

Er zullen heus echte gekken tussen zitten. Het gros, zoals Stop_Links, die zichzelf verried met een fotootje waarop duidelijk te zien was dat het een knaapje van een jaar of 18 betreft, bedreigt slechts om te bedreigen. Schelden om te schelden. En dan het liefst tegen je kinderen of dierbaren. Want dat doet nou eenmaal het meeste pijn. En ze weten wel dat het slecht is.

Crystal meth is ook slecht. Maar ook zo fucking lekker… naar het schijnt.

Nadat Misantroop is gestopt met anoniem te bedreigen, is hij gaan piano spelen. Dat bracht rust in hart en ziel.