Miep
Suna Floret
Ik vergeet het nooit meer. Het moment duurde ongeveer vijf minuten, maar in mijn gedachten herhaalt het zich nog steeds.
Tijdje terug, rond december, stond ik in de ochtend op de tram te wachten. Naast mij bij de tramhalte zat een oud stelletje. Ze leken ver in de tachtig en zaten heel lief, waarschijnlijk ook vanwege de kou, heel dicht tegen elkaar. Meneer was een kop langer en boog zich een beetje voorover, met zijn mond zo dicht mogelijk tegen de gebreide paarse wintermuts van zijn vrouw aan en hij begon te vertellen. Ik luisterde stiekem mee.
“Het is vandaag je verjaardag. Ik breng je naar de Rijnhaven, gaan we het daar vieren met een kopje thee en koekjes. Ik ga met je mee, Miep.”
Ik vroeg me af of ze echt Miep zou heten of dat het een koosnaampje zou zijn. Miep zei niets terug, ze staarde alleen maar voor zich uit, met een loopneus van de kou. Meneer vertelde verder.
“Vorig jaar hebben we het in Delfshaven gevierd, weet je dat nog? Herinner je je dat concert nog? Je wilde per se vooraan staan bij het optreden. En jaren geleden, in München, we reden er met onze Fiat naartoe, weet je dat nog, Miep? ” Opnieuw zei Miep niets.
Meneer draaide zijn hoofd naar mij toe en zei; “Ze is dement. Ik moet haar met alles helpen. Ze weet niet eens meer wie ik ben. Maar toch gaan we vandaag een ode brengen aan de geboortedag van mijn vrouw. Ze vond verjaardagen altijd heel belangrijk. Of niet Miep?”
Ik kon het niet laten om te vragen waarom hij haar dan nog meenam om het te vieren. “Uw vrouw weet toch niet meer waar ze is of wie u bent.” Meneer was even stil. “Maar ik moet het vieren. Ik weet namelijk nog wel wie mijn vrouw is.”
Journalist Suna Floret (28) heeft een wekelijkse column in Algemeen Dagblad. Haar weblog is meer dan de moeite waard. Volg haar ook op Twitter.
RSS