Moeder
Josje
De herinnering trof haar als een mokerslag. Haar hart kneep zich samen en ze hield haar adem in.
“Ik durf niet, ik ben zo bang.”, huilde ze. “Kom, je moet, ik help je.”, zei hij en ging verder met het inpakken van haar kleren en studieboeken. Verdwaasd, door het gordijn van haar tranen heen, keek zij rond in haar roze kamer. Haar hart deed pijn van de angst hier weg te gaan. Omdat zij haar geliefde resoluut in zag pakken, voelde zij iets van haar bravoure terugkeren en hernam zich. Zij pakte haar zwarte tas.
Even later strompelden zij samen naar beneden met de tassen. Zij deed de voordeur open, en toen kwam haar moeder de gang in. De dochter voelde de boosheid bij haar moeder, maar ook een grote angst. “Weet je wel wat je doet?”, vroeg haar moeder ijzig. De dochter zei niets, stapte naar buiten en achter haar aan kwam haar geliefde. Zij draaide zich nog éénmaal om en zag haar moeder zeggen: “Je krijgt onze zegen niet.”
Verbijsterd stapte het meisje verder. Onderweg naar het station voelde zij hoe alles binnenin haar samenkneep. Zij pakte haar geliefde stevig vast.
In de woning van haar geliefde, ver weg van haar ouderlijk huis, huilde zij om het gevoel van het grote onbekende, huilde zij om het verlies van haar veilige leven, huilde zij om het verlies van haar moeder tot haar hart niet méér was dan een harde bal.
Dat was de eerste keer dat zij om zichzelf treurde.
Toen de klap van de herinnering wegebde en zij haar adem hervond, keek ze even naar buiten. Ze zag hoe haar blik zich verwijd had, en kon de intense kleur van de bladeren van de bomen beter dan anders waarnemen. Ze dacht aan haar moeder, hoe zij getracht had haar dochter voor zich te behouden, maar daar niet in geslaagd was. Hoe haar moeder pas vele jaren later na de volstrekt onverwachte scheiding van haar jongste zoon, besefte wat het is om te leven. Hoe haar moeder nu weet dat haar dochter zich gezegend voelt dat zij de oma is van haar kinderen. En hoe haar moeder nu haar dochters geliefde omhelst als haar schoonzoon.
RSS