Slacht

Frans Smeets

Illustratie: Henry Scott Tuke

Het is weer Flappietijd. Twee keer per jaar slacht ik een konijn in huize Smeets. Ook wordt er geregeld een kippetje of kalkoen de nek omgedraaid. Ik eet vlees uit eigen tuin. Ik wil spierenvlees, geen watervlees.

Nu wil het dat mijn vrouw vegetarisch is en mij op allerlei manieren saboteert om aan mijn vlees uit eigen tuin te komen. Zo is het konijnenhok voor mijn keukenraam gebouwd, zodat ik, onder het nuttigen van mijn maaltijden, aangestaard word door een sniffende neus met een paar bright eyes erboven. Het vlees krijgt natuurlijk namen en elke dag hoor ik wel: “Kijk eens, wat lief hè?”. Mijn vlees met vleugels heeft ondertussen zoveel ruimte gekregen, dat het lijkt alsof ikzelf achter traliegaas ben gaan wonen.

Ooit had ze me zover gekregen om het gevogelte los te laten lopen in de tuin. De argumentatie was, dat de beestjes dan in ieder geval een goed leven hadden gehad voordat ze geslacht werden. Nou, dat heeft ze geweten. Geregeld kwamen er een paar roeken voorbij die, onder luid gepiep, inhakten op de kuikens. Buzzie de Buizerd haalde elke dag een chickenburger op en de familie Rat had door de komst van het nieuwe voedselaanbod al snel gezinsuitbreiding. De kipproductie viel volkomen stil.

Het slachten van een kip gaat meestal wel goed. Je pakt haar bij de poten en ze beweegt acuut niet meer. Je legt het hoofd op het blok, roept hard (om domrechts te jennen): “Allah (H)Akhbar” en met één beweging sla je het hoofd eraf. Om te voorkomen dat je achter een kip zonder kop moet aanrennen en alles vol bloed komt te zitten is het beter om het dier direct op te hangen. Vervolgens gooi je het beest in heet water en plukken maar. Met een kniptang snijd je de borst open en haal je de ingewanden eruit. Vindt de hond heerlijk. Alles goed schoonspoelen en je hebt een heerlijk stukje vlees uit eigen tuin.

Problematischer wordt het bij de kalkoen en het konijn, die zich wat weerbaarder opstellen richting slachtblok. Geregeld moet ik met mijn bijl achter een kalkoen aanhollen wiens hoofd nog half aan de romp zit. Dat is voor ons allebei geen pretje.

Een konijn maak je af door hem achter in zijn nek met een houten knuppel te slaan. Als je dat goed doet, is hij direct dood. Maar ook hier wil het dier wel eens niet meewerken en eindig je met de zeehondjestechniek.

Ik ken werkelijk geen land dat zo hypocriet omgaat met dierenleed, het eten van vlees en het doden van dieren als Nederland. Kinderen gaan naar de kinderboerderij om Knorrie het varken te verzorgen en storten zich na afloop van deze activiteit massaal op ranzige knakworstjes en frikadellen.

Waarom niet een keer per jaar een Knorrie zelf slachten om er vervolgens worstjes van te draaien? Daar kan de tere kinderziel niet tegen? Natuurlijk wel, die kan dat best aan. Het zijn de ouders die er niet tegen kunnen en niet willen weten waar hun vreten vandaan komt. Zelf slachten dwingt je tot respect voor het vlees dat op je bord ligt. Het ontneemt je de mogelijkheid van wegkijken, het anoniem naar binnen schuiven en het dwingt tot goed proeven en matiging. Slachten is een bijna religieuze ervaring.

En dan die verontwaardiging vanuit Kiloknallersland over die wrede Spanjaarden met hun stierenvechten of het ritueel slachten door islamieten en joden. Ik vond dat stierenvechten best mooi om te zien en ik heb mezelf daarna getrakteerd op een heerlijk stukje vlees van het dier.

Je kunt beter een Spaanse stier zijn dan een Nederlands rund. Een Spaanse stier heeft een fucking goed leven voordat hij zijn martelgang ingaat. Een Nederlands rund wordt letterlijk tot op het bot leeg gemolken voordat hij verdoofd de industrie ingaat. Bij leven gemarteld en bij dood verdoofd.

Zelfs dat laatste stukje beschaving omtrent het doden van het dier is niets anders dan een methodiek om de industriële verwerking van zoveel vlees mogelijk te maken. Slachten met verdoving gaat een stuk gemakkelijker en sneller, dus goedkoper. Zou het verdoven van dieren bij de slacht tot een duurdere kiloknaller geleid hebben, dan was dit uit concurrentieoverwegingen nooit verplicht geweest.

Dan heb ik meer respect voor ritueel slachten. Iemand die een ritueel aan het doden van een medeschepsel hangt, toont daarmee waardigheid voor het dier en dankbaarheid voor het verkregene. Dat heeft meer inhoud, dan een streepjescode, megakorting of een EKO-keurmerk.

Frans Smeets raakt altijd aan de diarree bij het horen van het Wilhelmus.