Duizend anderen
Suna Floret
Illustratie: Henry Scott Tuke
Ruim veertig procent van de Rotterdammers is alleenstaand. Waarschijnlijk zal het niet zo zijn dat al deze Rotterdammers ook vrijgezel zijn, maar er zullen er vast een hoop tussen zitten. Veertig procent is veel! En de komende twintig jaar neemt het aantal alleen nog maar toe in onze spannende stad. De stijging van het aantal alleenstaanden met een niet-westerse afkomstzal twee keer zo groot zijn als het aantal autochtone alleenstaanden.
Wat is er toch aan de hand? Als ik mijn vrijgezelle vriendinnen spreek, dan hebben ze het allemaal over hun zoektocht naar de ideale man. Ik kreeg van een Marokkaanse vriendin te horen dat er in Rotterdam zelfs, speciaal voor niet-westerse vrijgezellen, feesten worden georganiseerd en dat ze daar elke maand naartoe gaat. Tot nu toe nog zonder succes. Maar ze grapt dat de Marokkaanse mannen daar in ieder geval wel naar binnen mogen van de portier.
Waarom zijn er zoveel vrijgezellen op zoek naar een relatie terwijl iedereen om me heen ook uit elkaar gaat? Ook de ouders zien dat het tegenwoordig niet meer makkelijk is, vooral niet in een grote stad als Rotterdam. Ik dacht dat alleen de Turkse en Marokkaanse ouders druk zetten, maar ook de Nederlandse ouders kunnen er wat van. Een van de moeders wilde mijn vriendin op gaan geven voor een tv-programma ‘Wie trouwt mijn zoon?’ “Omdat ze nu toch echt moet opschieten”.
De problemen lijken dan ook groter en moderner te zijn. Hij wil zijn vrijheid behouden, of hij zit nog met zijn ex, of er zijn te grote cultuurverschillen. Of de man van je dromen zegt dat hij van jou houdt en dat hij jou niet opgeeft, terwijl hij een kind bij een vrouw heeft die hem nog niet wil loslaten.
Dit soort problemen bestond vroeger niet, of in ieder geval in mindere mate. Toen mijn ouders in Rotterdam kwamen wonen, ging het om financiën, het hoofd boven water houden. Maar je bleef als gezin altijd volhouden. Zo hoorde dat. Tegenwoordig moet je als vrouw nóg sterker in je schoenen staan, om de moderne problemen aan te kunnen.
Volhouden? “Waarom volhouden?”, denken we tegenwoordig. “Voor jou duizend anderen! Er zwemmen genoeg vissen in de zee!” Ik erger me dood aan deze stadse mentaliteit. Misschien komt het omdat ik gelukkige, sterke ouders als voorbeeld heb, maar ik geloof nog steeds in het ‘volhouden’. De oude stempel in een stad met een moderne skyline.
Journalist Suna Floret (28) heeft een wekelijkse column in Algemeen Dagblad. Haar weblog is meer dan de moeite waard. Volg haar ook op Twitter.
RSS