Hardleers

Lagonda

In Rondom Tien deze week: The Return Of Geert Mak. Je zou verwachten dat twee maanden van overdenking hem diepere inzichten zouden schenken, maar helaas; hij bleek zijn retraite slechts benut te hebben om zijn loopgraaf (of valkuil, zo u wilt) verder uit te diepen. Aandoenlijk lachend kraamde hij niet alleen nog steeds dezelfde onzin uit, hij had ook nieuwe onzin bedacht om uit te leggen waarom zijn eerdere onzin toch geen onzin was. Zo bleef hij bij zijn onzindelijke vergelijking tussen “Der Ewige Jude” en “Submission I”; zogenaamd om “slechts een vormvergelijking te maken”. Jaja. Had dat niet aan de hand van een andere film gekund? Oh nee, sprak Mak verbouwereerd, natúúrlijk heb ik die arme Theo niet in verband willen brengen met Goebbels. Oh nee, zeg, stel je voor! Ik wilde mensen er alleen maar op wijzen dat we, nou ja, dat we op moeten passen. Eh? Waarvoor dan? Nou ja, omdat wat arme Theo heeft gedaan wel erg lijkt op “Der Ewige Jude”, en zo begon het destijds ook, dus ik wil alleen maar zeggen: jongens, kijk uit! Maar, dan zet u het werk van Van Gogh, en met name de intentie daarvan, toch op een lijn met de haatpropaganda van Goebbels? Nee hoor, ik zeg alleen maar dat ze op elkaar lijken; niet dat ik ze met elkaar vergelijk.

Wonderlijk dat juist een zelfverklaard historicus grote moeite lijkt te hebben met het begrip tijd. Het is net alsof Geert Mak de werking van dit fenomeen niet begrijpt; alsof hij de tijd alleen kan ervaren als iets dat stilstaat, en niet als iets dat voortdurend in beweging is. Na 1945 is voor Mak alles opgehouden te bestaan, en zijn de conclusies van het nazi-regime gekristalliseerd tot een reusachtige obelisk; een onwrikbare splinter van ijs die de tijd onophoudelijk zal blijven doorboren. Mak kan alleen de parallellen met het verleden zien, en niet de verschillen, zodat de verleden tijd en de huidige tijd voor hem hetzelfde zijn.

Je leest dit onvermogen om met de dynamiek van de tijd om te gaan ook af aan zijn verklaring voor het stuurse gedrag van moslims; dit wordt volgens Mak niet veroorzaakt door hun religie, maar door hun ingrijpende verhuizing van platteland naar stad. Onzin, natuurlijk. Zo zijn er massa’s Chinese immigranten die in de vlakte van Yo-Pong uit de klei worden getrokken, en gelijk wortelvissen staan uit te snijden in de keuken van een Amsterdams restaurant. En die Chinezen geven geen kik. Nee, de ingrijpendste verhuizing die een islamitische immigrant moet ondergaan, is een verhuizing in de tijd. De moslim moet van de in zijn religie vastgevroren 800 na Christus, ineens een sprong maken naar 2005. Dat is uiteraard de overgang die de grootste problemen oplevert, maar Geert Mak, voor wie dus alle tijd hetzelfde is, mist het vermogen dit te herkennen.

En zo ontspon zich een zinloze dialoog. Femke Halsema (die ik er overigens van verdenk met haar kortgeknipte jongenskoppie welbewust associaties aan onderdrukte vrouwen – Jeanne D’Arc of zielige Joodse kampmeisjes – op te willen roepen. Aiai, wat schrijf ik nou dan weer?), stond Geert Mak terzijde en viel op door haar neerbuigende toon en een schrijnend gebrek aan tekst en argumenten. Zo bleef ze er maar op hameren dat ze de gebruikte woorden “te groot” vond. Ook had ze de huidige mannelijke medestanders van Hirsi Ali niet eerder op een op emancipatie gerichte agenda kunnen betrappen. So? Allemaal leuke rookgordijntjes om te verhullen dat ze geen enkel serieus of duidelijk argument tegen de kritiek op Mak in huis had. En toen een van de gasten het woord “Islam” liet vallen, was weer eens goed te zien hoe goed het radarwerk van de linkse demoniseringsmachinerie geolied is. Femke hapte als een pitbull, en deed haar uiterste best deze onverlaat zo verontwaardigd mogelijk het vieze hoekje in te pissen. Haha, zie je wel? U zei Islam! Ik hoor het u zeggen! Weer die arme moslims de schuld geven! U bent er weer zo een! U bent het niet waard om tegen te praten!

De Islam, daar heeft men het in onze objectieve media liever niet meer over. In onze hoofdstad is de Amerikaanse Henk Krol door voortvarende koranlezers in elkaar geslagen, en schreef in een gezaghebbend Amerikaans homoblad de aanbeveling het tolerante Amsterdam voortaan te mijden. De vaderlandse media doken prompt in een wonderlijke spagaat; uiteraard mochten de homo’s niet worden afgevallen, maar het was toch zeker niet de bedoeling dat de religieuze inzichten van de Islam in een kwaad daglicht werden gezet. Met stijgende verbazing heb ik de berichtgeving van het Staatsjournaal bekeken; geen woord, nee, geen lettergreep over de Islamitische achtergrond van de daders. Je zit er naar te kijken, en je denkt: “Dit kan niet waar zijn! Straks wordt de schuld nog bij de homo’s neergelegd!”. En ja hoor: bij Wrongel en Stremsel kwam de kwestie ter sprake. Ouwejan vond het onzin de nadruk te leggen op de achtergrond van de daders, “want dat had er toch niets mee te maken.” Een gast aan tafel, eveneens homo en in elkaar geslagen, wilde alleen vertellen dat zijn aanvallers “getint, maar niet Marokkaans” waren. Gelukkig maar! sprak Wrongel handenwrijvend. Vervolgens werd aan de hand van de kijkersvraag opgelucht vastgesteld dat het merendeel van het publiek eigenlijk ook vies was van zoenende mannen. Blijkbaar hebben homo’s nu wel genoeg mogen profiteren van onze tolerantie. Opzouten nou, viespeuken!

En zo doen alle gevestigde opiniemakers hun uiterste best om het een vijandige denkcultuur naar de zin te maken. Hoe is dit toch te verklaren? In de psychiatrie zou men spreken van “hardnekkige ontkenning”, maar ik neem toch niet aan dat alle mensen aan de rode zijde van het spectrum klinisch krankzinnig zijn? Nou ja — met uitzondering van Anja Meulenbelt dan. Ik begin me serieus af te vragen of we niet iets over het hoofd zien. Deze week werd de Britse pacifist Galloway ondervraagd door een Amerikaanse senaatscommissie; hij zou steekpenningen hebben aangenomen van Saddam Hussein, en zou in ruil hiervoor fel hebben gefulmineerd tegen de invasie van Irak. Toen ging me een lampje branden. Hebben de oud-strijders uit de gelederen van de SP en GroenLinks vroeger ook niet centjes, snoepreisjes en aansturing aangenomen van hun kameraden Mao, Pol en Fidel? Zijn ze vervolgens op zoek gegaan naar andere geldschieters? Zouden ze tegenwoordig via een van de vele duistere Islamitische “hulporganisaties” geld aannemen? Smeergeld dus, om de Islam in het Westen koste wat kost de hand boven het hoofd te houden, of zelfs actief mee te werken aan een solide westerse basis voor de Islam? Ik weet het, dit is een suggestie die ik niet kan bewijzen, maar waarom zouden oude vossen hun streken hebben verloren? Alles voor de ideologie! Een platenbon en een fles whisky voor de journalist die harde bewijzen hiervoor boven tafel weet te krijgen.

Overigens, waar is onze regering toch? Waar zijn de mannen van stavast? Wie loodst ons door deze duisternis? Welnu, onze regering lijkt zich steeds meer te bekwamen in het te druk hebben met ogenschijnlijk belangrijkere kwesties. Eerst waren de jongens en meisjes in Den Haag weken zoet met de gekozen burgermeester. Pechtold, de nieuwe D66-minister die uit deze kwestie voortkwam, ontketende gelijk een nieuw Haags feestje door Donner in de wielen te rijden over het drugsbeleid. Toppie! Weer twee weken geen belangrijke beslissing hoeven nemen! En nou zijn we al weer tijden in de weer met het nutteloze en niet-bindende referendum, waar de Nederlander alleen mee wordt lastiggevallen om in Brussel te laten wat voor een braaf en dociel volkje we toch zijn. De regering had ervoor kunnen kiezen dit hele referendum achterwege te laten, maar nu stevenen we regelrecht op een dikke “fuck you” af, en ik voorspel dat er nog maanden gesoebat zal worden over hoe men het overtuigende “Nee” zo charmant mogelijk naast zich neer gaat leggen. Dan nog twee maanden sparren in de verkiezingscampagnes, en dan is het alweer tijd om afscheid te nemen, in goed vertrouwen dat de media er wel weer voor zullen zorgen dat de nieuwe regering nog laffer en onnozeler is. Dag Nederland! U was een fijn publiek!

Lagonda schreef al teksten op een weblog, puur voor het eigen plezier, totdat Frontaal Naakt besloot hem aan de vergetelheid te ontrukken. Lagonda is 49% mannelijk, 51% vrouwelijk en 100% esotericus. Haar schrijfstijl wordt door sommigen ervaren als ‘een warm bad’, door anderen weer als ’totaal genadeloos’. Het is maar hoe de pet staat. Meer op de Lagonda blogspot.