De grootse daad

Lagonda

Ach, wat een leuk nieuws weer allemaal. Videoamateur Samir Azzouz, tevens vlijtig en leergierig chemiestudent, is samen met zijn maatjes opgepakt vanwege de wat al te zeer in het oog springende terreurdreiging die er van hen uitging. Want, zoals de postbus-51 campagne zegt: terreurdreiging is leuk, maar wel met mate! En wat zeggen de jongens en meisjes die nog steeds niet helemaal wakker zijn geworden? “Samir Azzouz en zijn kornuiten zijn helemaal geen moslimterroristen! Het zijn gewoon gevaarlijke gekken, die een religie misbruiken om hun misdaden te rechtvaardigen.” Je zou ze toch bij hun nekvel grijpen, en met een groot stuk hout in die politiekcorrecte aardappelkoppen hameren dat DIT nu juist precies is wat moslimterrorisme inhoudt; labiele en gestoorde jongeren, die, op zoek naar een moment van glorie een radicale daad plegen, gerechtvaardigd door reli-geleuter waarin gemakshalve door de islam wordt voorzien. Zo heel moeilijk is het allemaal niet.

De constatering dat een zelfmoordterrorist gek is, lijkt me wel de open deur van de eeuw — je moet namelijk behoorlijk gek zijn om jezelf op te willen blazen. De islam heeft zich er in bekwaamd om de interesse van dergelijke mongolen te wekken. Door zich voortdurend als een bastion van militante zekerheid te presenteren, hoeft een fanatieke imam zijn moskee of internetsite maar open te zetten om op zijn wenken te worden bediend. Als vanzelf dienen de nutcases zich aan: onzekere jongelingen, beïnvloedbaar en gretig. Allemaal doortrokken van het zwarte verlangen iemand van belang te worden, iemand waar men rekening mee houdt, iemand waar men bang voor is, iemand die een grootse daad zal stellen. Trapt elke jongere hier in? Nee, natuurlijk niet — alleen de jongeren waar een steek aan los zit. Overal ter wereld is jeugd op zoek naar sturing en antwoorden, en niet iedereen komt heelhuids door zijn puberteit heen. In het Westen eindigen de zwakke broeders aan de drugs, in een opvanghuis, of bungelend aan een touw. Maar onder het bewind van een doortastende imam vinden de zwakke geesten zich terug in een winkelcentrum, omhangen met explosieven.

Echter, als ze zichzelf elders ter wereld opblazen, zijn het moslimterroristen, maar als ze zichzelf in Nederland willen opblazen, zijn het ineens alleen maar gevaarlijke gekken. In Nederland wordt gedacht dat moslimterroristen alleen maar thuishoren in een Grootsche en Meesleepende Strijdt, zoals die bijvoorbeeld in Israël wordt gevoerd. Dat is in onze ogen een strijd over Grote Moslimbelangen, waarin de Edele Religieuze Gevoelens van een volk op het spel staan, en de in de kern zo nobele zelfmoordterrorist dermate is getergd door de krenking van zijn geloof, dat hij tot zijn verzetsdaad overgaat. Maar ik geloof daar niks van. Ik denk niet dat het gevoelsleven van een gemiddelde zeventienjarige Palestijnse gek nou zoveel dieper reikt dan dat van een Nederlandse gek, en de islam heeft een manier gevonden om gekken waar ook ter wereld te mobiliseren, en in te zetten voor het zaaien van dood en verderf.

Mensen kunnen geloven dat hun dood, of het doden van een ander, een groots en glorieus moment kan zijn; een grootste daad. Alsof je er zo’n bijzondere gebeurtenis van kan maken, dat je door de machten van de schepping boven de werkelijkheid getild wordt, en de eeuwigheid aan mag raken. Net als in film — het beeld vertraagt, de muziek zwelt aan; er is iets van belang verricht. Op een bepaalde manier lijkt dit op de onrijpe fantasieën aan de vooravond van je eerste seksuele ervaring; voordat je ooit met iemand naar bed bent geweest, heb je het idee dat seks zich af zal spelen in een soort hyperfysieke dimensie, waarin alles, puur vanwege het belang van het moment, als vanzelf zal gaan. Als je dan eenmaal van de beste voornemens vervuld voor het eerst echt seks hebt, valt op hoe stuitend gewoon, ja, haast banaal alles eigenlijk blijft. Geen zwaailichten en astraal vuurwerk; gewoon naakt tegen elkaar liggen, en onwennig voor het eerst een vreemd lichaam verkennen. Met deze analogie in het achterhoofd, is het niet zo gek dat met name pubers in de maling zijn te nemen met de belofte van de Glorie van de Dood; wat weet je nou als je zestien bent? De werkelijkheid bestaat voornamelijk nog uit hooggespannen verwachtingen, en niet uit teleurstellende ervaringen.

Je ziet deze discrepantie tussen glorierijke verwachting en roemloze realiteit ook terug in al die gruwelijke onthoofdingsfilmpjes. Gedragen en galmend willen de terroristen hun Grootse Daad gaan verrichten. Met gewichtige gebaren beginnen ze te zagen aan hun Amerikaan, maar de werkelijkheid is plat en weerbarstig; zo’n hoofd blijkt nog behoorlijk stevig vast te zitten. Wat in hun geestesoog een Machtig en Glorierijk gebaar had moeten worden, verzandt in onhandig geklungel en gekluns. Vertwijfeld zie je de terroristen om hun slachtoffer drommen en elkaar signalen geven. Wat ga jij nou doen? Hou’em dan zó vast, en dan pak jij híer zijn arm. Néé, terug, die andere arm! Waar is mijn mes nou? Het lijkt zowaar op een eerste keer wippen. Hetzelfde fenomeen zag ik verleden week in een filmpje over eerwraak uit Denemarken. Een Afghaanse vrouw wilde trouwen met een niet-Afghaan, en werd door haar broer op straat doodgeschoten. Je ziet de vrouw naar buiten rennen, de dader eist met overslaande stem zijn Eer op, een paar doffe schoten, en daar ligt ze al. De Afghaan loopt vervolgens als een verdwaalde badgast om haar lichaam te drentelen, alsof er nog iets heel bijzonders moet gaan gebeuren. Hij was zichtbaar teleurgesteld. Dit was het dan — je eigen zus die op straat ligt leeg te bloeden? Dit was dan dat Glorierijke moment waarop zijn Eer hersteld werd? De dood is nooit eervol; alleen maar banaal.

Maar goed: ieder leger komt natuurlijk aan kanonnenvlees door met de belofte van Glorierijke Daden haar rekruten te lokken. Onlangs zag ik een website waar alle foto’s opstonden van de Amerikaanse soldaten die zijn gesneuveld in Irak. In uniform, poserend voor de Amerikaanse vlag. Hetzelfde verhaal: onbeschreven hoofdjes van 18 jaren oud. Nauwelijks iets meegemaakt, nauwelijks ergens over nagedacht. Je bent jong, en klaar met school, waar je met moeite kon meekomen. En dan? Het leger lonkt. Spanning en avontuur — ze maken een killer van je, net als in de film! Vuurvast en gevaarlijk, een geweldenaar, een Rambo. Je krijgt een uniform, en wat zie je er goed uit! Misschien kijken de meiskes nu eindelijk eens wat meer naar je. Zes maanden later wordt je voor de vlag gezet; je poseert trots en gedragen voor de fotograaf. Dan snel het vliegtuig in. Binnen een maand ben je dood; een foto als enige bewijs voor je heldhaftigheid. Met 1700 van dit soort foto’s op een pagina valt op hoe nietszeggend ze zijn. Glorie uit de massaproductie.

U hoeft mij nu niet te schrijven dat er toch wel een groot verschil zit tussen Amerikaanse soldaten en moslimterroristen. Er zijn uiteraard verschillende gradaties van jeugdige goedgelovigheid, en het is op deze wereld helaas zo gesteld dat zelfs met de meest verheven einddoelen in het vooruitzicht, er niettemin soms misbruik van deze goedgelovigheid gemaakt moet worden. Op deze planeet is het nog steeds nodig jezelf te verdedigen, en daar hoort helaas de bereidheid tot doden bij. Maar van een Amerikaanse soldaat wordt niet geëist dat hij zichzelf opblaast en zoveel mogelijk burgerslachtoffers maakt; geen rekruut zou zich nog aanmelden. Alleen echte gekken zijn immers tot zulke daden te bewegen.

Dergelijke gekken wonen in Europa; in Nederland. Het zijn niet zomaar gekken, maar het zijn gekken met een missie; de soldaten van de Islam. Opgetrommeld en aaneengesmeed. Samen vormen ze een leger, marcherend onder een vlag die nog niet door iedereen wordt herkend. De selectie aan de poort is streng voor hen geweest; alleen de zwaarste krankzinnigen zijn toegelaten. Maar nu zijn ze er klaar voor, en ze zullen doorgaan. Er kan niet mee gepraat worden, er kan niet mee onderhandeld worden, er kan niet mee geredeneerd worden; Samir Azzouz moet en zal zijn grootse daad stellen. Dat betekent: zoveel mogelijk slachtoffers. En dat zál gebeuren — hij kan niet wachten om zijn Glorieuze Ontmaagding Des Doods te ondergaan! Laten we hopen dat hij hem van de zenuwen niet meer omhoog krijgt, of te snel zijn kruit verschiet.

Lagonda schreef al teksten op een weblog, puur voor het eigen plezier, totdat Frontaal Naakt besloot hem aan de vergetelheid te ontrukken. Lagonda is 49 procent mannelijk, 51 procent vrouwelijk en 100 procent esotericus. Haar schrijfstijl wordt door sommigen ervaren als ‘een warm bad’, door anderen weer als ’totaal genadeloos’. Het is maar hoe de pet staat. Meer op de Lagonda blogspot.