Elke Vlasveld

Illustratie: Mirjam Vissers

In één van de vele contracultuurrelativistische threads op Frontaal Naakt dwaalt de boel wat af naar non-figuratief taalgebruik, gonzojournalistiek, Hunter Thompson, Robert Wilson (net dood, bless him) en geschifte films.
Laat dat afdwalen gerust aan mij over; meteen ploept er het recept van een tegendraadse wijncocktail tussendoor (hoe kwam ik daar toch ook al weer bij).
Natuurlijk dit alles opgeluisterd met mijn gebruikelijke lawineuze verbale dinges.
Peter Breedveld: “Elke, kun je daar niet eens een stukje omheen schrijven?”.
Elke: “Godverdomme, moeten blogs nou ook al een kok in de uitzending hebben?”

Even nadenken. Schrijven of niet dat stuk?
Ach waarom ook niet, zo lang ik het maar niet al te serieus neem, wâh?
Als je maar niet denkt dat ik het mezelf moeilijk ga maken; ik ga lekker royaal koppiepeesten uit die thread, en daar schaam ik me dus helemaal niet voor.
Voor degenen die geordend, in logische opeenvolgingen denken en het dus moeilijk gaan krijgen: dit gaat over drank.
Nou ja – soms.
Als het toevallig niet heel ergens anders over gaat.

Green Envy

Ene PF schrijft (onder andere) in die thread: “Airehead – kop vol zaagsel. […] het onverteerbare gemachineerde membraam van natuurzijde, de ingesponnene, de gesmoorde,de aangepaste, de brave, de gehoorzame, de napratende, de creatuur, de meest gekruisigde relativist, de toevallige jood met alle sterren in zijn hand en oceanen van tijd oproept, hij die vierkantswortelen vreet.”
Ik ga subiet in de extasestand.
Urenlang kan ik van dit soort mogelijk diepzinnige verbale implosies slurpen.
Liefst in bad, met een bij aanvang van de sessie vol pakje Camel en het batterijtje van de badkamerklok uit zijn huisje gewipt.
Ginsberg. Kerouac. Thompson. Heerlijk. Ik zwaai PF de hoogste lof toe en zeg dat ik Hunter Thompson in mijn neusgaten krijg van zijn geschrijf.
Hunter Thompson, die door eigen hand verscheiden uitvinder van de gonzojournalistiek?
Nu, dat is kennelijk een idool van Lagonda en die is het niet eens met mijn vergelijking, maar wat geeft het, we gaan gewoon verder off-topic.

“Film gezien, Lagonda? [“Fear and loathing in Las Vegas” van regisseur Terry Gilliam, over het leven van Thompson, Johnny Depp in de hoofdrol, E.]
Knetter….
Een minder enthousiaste, want kennelijk wat conformistische filmcriticus omschreef het geval met “als enige nuchtere aanwezig zijn op een feestje waar iedereen straalbezopen is”.
Wat een zuurpruim.
De oplossing is eenvoudig toch?
Even een lekker bodempje indrinken voordat je gaat kijken.
Wil je het recept van de cocktail die ik als 18-jarige cocktailshaker in London officieel geaccepteerd heben weten te krijgen?
Die is hiervoor uiterst geschikt, omdat je absoluut niet doorhebt hoe lazarus je inmiddels aan het worden bent.
Komtie: meng in een kan een fles gortdroge Chablis, evenveel komkommersap, het sap van een citroen, een eetlepel groene Tabasco (jalapeno) en 6 blaadjes verse munt.
Even (op ijs) laten trekken.
Hijsen alsof het water is.
De naam is “Green Envy” (door mijn collegae ook wel “Finger-in-the-dyke” genoemd), en is min of meer bedoeld voor de cocktail-hardliner, die het zoete sapjesstadium reeds lang is gepasseerd.”

Peter Breedveld, behept met een somtijds overmatig functionerend geweten, heeft een beetje moeite met het idee de kostelijke Chablis in een cocktail te gieten.
Waarmee hij alleen maar aangeeft dat hij meent dat cocktails uit inferieure componenten opgebouwd dienen te zijn, de arme ziel. Even kijken of hij te bepraten valt.

“Schuldgevoel over een Chablis in een cocktail klokken?
Hangt er maar vanaf van welk standpunt uit je dat bekijkt.
Sta je op het territorium van Kraaifontein Zuidafrikaanse (rood, wit of doorelkaar gegooid verkocht als rosé) )á 2,69 per bouteille, dan wordt je bij de aanblik van de imposante Karolingische of Antiqua-lettertypes op de Chablis-etiketten in ontzag ter aarde gedrukt.
Bekijk je het echter van de kant van “Pomerol-liefst-Petrus-drinken-terwijl-je-dat-helemaal-niet-kunt-betalen-en-dus-maar-proberen-om-het-depot-te-snuiven”, dan is Chablis opeens een snoezig, appelig, witte-bloemerig huppelwijntje van de betere soort, Peet.
Doe dus maar gerust.
En koop een keer een bonk van een Pomerol.
Verandert je leven voorgoed.
Ik wil wel delen in de kosten, als ik ook mag delen in het absorberen.”

Nou kijk eens aan, daaruit groeit zowaar een deal om eens en petit comité een bonk van een Pomerol stuk te slaan, en Lagonda doet ook mee – zonder schuldgevoel i.v.m. met de exorbitante prijzen van dat vocht – zegt ze.
De serieuze deelnemers in de thread bereiken nu het kookpunt, en klagen over de cocktails tussen de on-topic dingetjes.
Godsamme, zeur ik hele artikelen én threads apeserieus (met voetnoten) vol over marxisme, islam, babyboomers, milieucriminelen en fascisme; ben ik een doordrammer.
Verlaat ik eens blijmoedig het pad, is het ook weer niet goed.
Kan u even beslissen, ja?
Fuck it.

Champagne Comfort

Interpellatie van Lagonda.
“Gelijke delen steenkoude champagne en Southern Comfort in een longdrink glas. That’s it. Wel brut gebruiken (Sowieso altijd brut gebruiken — demi-sec is voor ouwe wijven) want de Southern Comfort is al zoet genoeg.”

Ja, lekker.
En dat van die Brut: dat kan ik onderschrijven.
Al dat gesuiker verneukeriseert champagne zoals de verschijning van een belastinginspecteur een tropische-daagse poolparty bederft.
Flup, poef, plat, allerlei nare zuren achter op de tong.

Earl’s Twister

De thread dwaalt juichend verder af. Breedveld protesteert niet, jaagt de boel zelfs aan dus what the hack. Ik geef nog maar eens gas.

“Probeer dit secreet eens:
Zet een pot sterke Earl-Grey thee.
Laat er een hele sinaasappel- én een hele citroenschil (in één keer schillen, zo’n spiraal) in meetrekken terwijl-ie afkoelt.
IJskoud laten worden.
In een longdrinkglas 1 maat Drambuie en 1 maat wodka.
Aanvullen met die thee.
Schijterds kunnen nog een eetlepel honing aan de versgezette thee toevoegen, maar neem dan in godsnaam wel acacia- of klaverhoning.

Mocht je net zoals ik ook zo’n sinds jaren onversaagde Depp-fan wezen: bij deze slok adviseer ik “The Libertine” in de DVD.
Dompel jezelf onder in John Wilmot’s desperate decadentie en weemoedig stemmende kaarslichtscenes.
Verlustig jezelf in ongegeneerd in onbereikbaar uiterlijk schoon, laat de dronkemanstranen over het onbereikbare ervan maar gerust rijkelijk stromen terwijl dat dwarsgeestige pestilentgenie de hele tijd interne verwarring sticht met zijn verrot mooie smoel.
Dat het allemaal maar schijn is, dringt vanzelf weer door.
Kun je daarna weer blij zijn met zoiets simpels als een koolmees die jouw eigengemaakte vetbolletjes lekkerder vindt dan die van de Vogelbescherming.”

Bloody Mary – Terrible Iwan

Lagonda meldt nu in die steeds verder ontsporende thread, dat ze een moordend hete Bloody Mary mixt. Jaja. Nou, dat zullen we dan te zijner tijd nog wel eens zien.
Wedden dat ook La Gondolaatje in de continentale cocktailcultuurbarbarij is getrapt, en wodka gebruikt in Bloody Mary?
Ik eet mijn muts op als het anders is.
Hoe zou ze het ook moeten weten.
Nergens op internet of in educatieve smulboekjes is De Waarheid nog te vinden.
De naam Bloody Mary is afkomstig van de BRITSE, joehoe BRITSE koningin Mary uit het huis Tudor.
Daar gaat whiskey in lieve mensen, Scotch.
Geen Poolse wodka of Russische vodka.
Tomatensap met vodka heet Terrible Iwan, van de RUSSISCHE, joehoe RUSSISCHE (vodka, vodka, wink, wink) tsaar Iwan de zoveelste.

Niet de minsten verneuken dit.
Zit ik in de serre van het Amstelhotel, waar ze Tio Pepe serveren met ovenhete millefeuille zoutjes met amandeltjes erop.
Zes weken later weten ze nog precies welke sherry ik had en plempen in no time exact dezelfde Tio Pepe voor me neer.
Ah, professionals, daar waan ik me dan toch veilig.
Bestel ik een Bloody Mary.
Krijg ik een Terrible Iwan!
Fuck!! You!!

Terrible Iwan
– Prepareer longdrinkglazen: dip de rand in een bord waarin een licht losgeslagen eiwit, daarna in een bord waarin medium grof zout ligt. Laat dit drogen. Het eindresultaat wordt “frosted” (RUSLAND, koud, vodka, wink, wink) genoemd.
– Schenk een dubbele vodka –merk naar keuze- in een longdrinkglas.
– Maal royaal witte peper, zeer fijn, uit de pepermolen erin.
– Voeg een prise (hoeveelheid tussen duim en wijsvinger) zout toe
– Vul aan met tomatensap (die van de Lidl, maar ook Hero en Tomatientje zijn oké)

Bloody Mary
– Schenk een dubbele whiskey (scotch, geen bourbon) in een longdrinkglas. Luitjes: neem nou geen Glenfiddich of nog erger Laphroaig of zoiets kostbaars; de ragfijne “peat”, turfsmaak, wordt genadeloos om zeep geholpen door de tomatensap en de tabasco.
– Voeg naar smaak, maar wel royaal, Tabasco toe
– Voeg een “dash” (= ongeveer twee theelepels) citroensap toe
– Vul aan met tomatensap.
– Garneer met een stengel geschilde bleekselderij.

Deppineuze filmtip bij de altijd weemoedig makende vodka: het keelknijpende adolescentendrama “What’s eating Gilbert Grape”, over een grote broer (Depp), die verscheurd wordt door de keuze tussen de eerste Echte Liefde, en zijn overmatige verantwoordelijkheidsgevoel jegens het gezin met een geestelijk gehandicapt broertje (DiCaprio).
Oh zo herkenbaar. Wat was dat toch ontzettend moeilijk die tijd, toen ik dacht dat de mij bezoekende tegenslagen beslist voor het eerst in de geschiedenis gebeurden en ik hardstikke jinxed was, dacht dat de wereld ophield met draaien en mijn ondergang nabij was. En dan die eerste harde keuzes maken. Geen kinderlijk gepiepel meer met kiezen tussen goed en kwaad, maar ook wel eens tussen kwaad en nog erger. Hete, echte tranen. Veel. Beleef het allemaal nog eens mee met Gilbert Grape en laat de Terrible Iwan die interne Verelendung kwadrateren.

Iets lekker bloederigs voor bij de Bloody Mary op de buis: “Sleepy Hollow” maar weer eens in de DVD-gleuf douwen.
Mooi gotisch gefilmde soft-horrorflick, één van de samenwerkingen tussen de soulmates Depp en regisseur Tim Burton.

Piña Colada

Paardestaart is gearriveerd in de afdwaal-thread; zoals verwacht niet zeikend over “niet serieus genoeg” maar toch misschien wel een tikje geshockeerd over mijn onomwonden verklaring dat ik “zichtbaar aangedaan uit mijn zetel glij van Depp” (was dat niet iets voor tienermeisjes? Of is het zo dat de hormonen van Grote Mevrouwen nog wel degelijk precies hetzelfde werken, maar is hen de schaamte voor deze door de komst van de massamedia ontstane procreatiedrift-variant in de vezels gekropen?)

Tot slot dan maar wat zwoels: Piña Colada.
Heerlijk dat spul, en op een moment kwam het in Nederland kant en klaar in flessen op de markt.
Ik zo’n ding aangeschaft, glas volgeklokt en hop.
Arrrrreutereuh, *kuche* gadveredamme, blijkt het een mierzoete, baggervette derrie te zijn, waarin het zwoele aroma van de rum net zo hardhandig is gesmoord als het zelfsbeschikkingsbesef in een belijdende moslim.

Echte Piña Colada
– Tik een mooie, vochtrijke kokosnoot (klots, klots) open op één van de “ogen” en schenk de heldere “melk” er uit.
– Haal een rijpe ananas door de sapcentrifuge
– Schenk één deel (borrelglas) mooie, lichtbruine rum in een longdrinkglas.
– Voeg een dash limoensap toe
– Schenk twee delen kokosnootmelk erbij
– Schenk twee delen ananassap erbij
– roeren
– wat goed koud, kraakhelder ijs (heldere ijsblokjes krijg je van gekookt water of mineraalwater)
– Garneer op de glasrand met een mootje ananas waar de schil nog aan zit
– Serveer er als knabbeltje stukjes kokosnootvlees bij, eventueel met een scheut rum erover.

Voor vier echte Piña’s heb je ongeveer vier kokosnoten en één grote of twee kleine ananananananassen (om met Terry Pratchett te spreken, ik weet nooit wanneer ik moet stoppen met dat annanana).
Heuh…liever één echte dan tien in de lucht.

Maar vooruit: Easy Pina
– Mix in een kan:
– 200 ml. bruine rum
– 250 ml. kokosmelk uit een blikje (dit is wit als room)
– 375 ml. Ananananassap uit een pak
– het sap van een limoen

En wat is de Deppse filmtip bij deze gouwe ouwe Caraibische cocktailkraker, daar komtie, het onvermijdelijke dient zich grijnslachend aan: Pirates of the Caribbean. Maakt niet uit welke.
Vooral niet te weinig Pina maken, want die films duren dik twee uur en je wordt dorstig van al dat zoute water.

Komende mei weer een nieuwe dosis Captain Jack Sparrow, dat doortrapte pakket oxymorons, hoera.
Geinig, dat. In het script staat heus alleen maar een flinterdunne Goede Boef, verder nada.
Deppy heeft al die andere oxymoronnetjes er kennelijk zorgvuldig bijgezocht.
Eh, oxymoron: is een stijlfiguur met een tegenstelling erin, van het Griekse oxys (mooi) en moros (stom), bijv. kleine reus, oorverdovende stilte.
Stond er iets heldhaftigs (oxys) in het script, dan heeft meneer er het zotte tegendeel (moros) woordenloos bijgespeeld.
Hetzelfde met morosjes in het script, daar is de oxys bijgespeeld.
Zo werd die oorspronkelijk stoeptegeldiepe Goede Boef á la Errol Flynn een wilde mengeling van een een ontrouwe vriend, een succesvolle loser, een hilarisch optimistische pechvogel, een wijze halfgare, een eerlijke leugenaar, een weerzinwekkend smerige spetter, een heldhaftige lafaard, een vergevingsgezinde wreker, een handige sukkel, en natuurlijk: een tikkie nichterige Romeo.
Na de eerste shoots van de zwalkend rondstruinende, verdomd nogantoe 17e eeuws straatengels kwekkende Depp (geboren Kentucky) viel er een oorverdovende stilte over de set.
Zo had men dat niet bedoeld; het had allemaal op de al jaren bestaande Disneyworld-attractie moeten lijken, en dit was toch heus véél te maf voor de gemiddelde American family.
Paniekerende producers en Disneybobo’s hingen aan de telefoon tot de oren kokend heet werden: “You are ruining the movie!”
Vervang me dan maar, was het antwoord.
Nou neuh, dat nou ook weer niet en de productie wriggelde voort.
Het werd een kraker van jewelste, zwaar leunend op dat zotte typetje.
“Only a genius could take a comic-relief pirate in a family movie and turn him into a campy, sexually ambiguous, boozily joyful looter and pillager, right under the watchful eyes of God and Mickey Mouse”, schrijft Leslie Gray Streeter van de Palm Beach Post met nauw verholen leedvermaak.
Petje af, slim lekker ding.
Proost.

Dit stuk van Elke Vlasveld is de opmaat van een nieuwe serie hedonistische beschouwingen op Frontaal Naakt, een remedie tegen de verbitterende verzuring die inmiddels rampzalige dimensies aan het aannemen is. Er is zoveel te genieten, lieve mensen. Ga eens wat vaker flink van bil.