Korancritici

Gin Hageman

Julien Mandel, uit Blab no. 12.

Mijn avontuur met de racistische eigenaar van een schoothondje die me uitschold voor Kanker-Marokkaan heeft in mijn kennissenkring nogal wat discussies losgemaakt. Iedereen reageerde geschokt. Wat deze man had gedaan was werkelijk te belachelijk voor woorden. De meeste mensen meenden het oprecht. Op twee na. Want voor deze twee personen waren niet de racistische uitlatingen die die man deed een probleem, maar het feit dat hij me voor Marokkaanse aanzag.

Maar zo gek is dat niet, kan ik u vertellen. Het gebeurt me veel vaker. Ook in Marokko. Net zoals ze in Griekenland denken dat ik Griekse ben, in Sri Lanka dat ik Singalese ben, in Spanje dat ik Spaanse ben en ga zo maar door. Op één of andere manier heb ik een ondefinieerbaar uiterlijk. Je kan in mij blijkbaar zien wat je wil zien en de meneer waar ik een aanvaring mee had, zag in mij duidelijk iets wat hij verachtte. Een Marokkaan.

In de discussie die ontstond met die twee personen namen zij de stelling in dat de verachting van die man voor Marokkanen begrijpelijk was. Marokkanen zorgen nou eenmaal voor heel veel problemen. Arabieren sowieso. En natuurlijk kwam het gesprek uiteindelijk uit op ‘het moslimprobleem’. Die islam is een gevaar, zo stelden zij. Ze staat integratie in de weg, veroorzaakt onaangepast gedrag, onderdrukt vrouwen, kortom, de islam staat voor alles wat slecht is. Al snel begonnen mijn gesprekspartners me met allerlei wetenswaardigheden uit de koran te bestoken. Het kwam erop neer dat moslims hun eigen geloof niet begrijpen, want in de koran staan hele andere dingen.

Hoewel ik deze twee personen te bekrompen voor woorden vond, heb ik er niet al te veel woorden aan vuil gemaakt. Het is in Nederland mode tegenwoordig, zogenaamd citeren uit de koran om duidelijk te maken dat moslims niet kloppen. Iedereen kent tegenwoordig de koran uit zijn hoofd, behalve moslims natuurlijk, want die verzinnen maar wat. En deze twee heren, die doen gewoon met de mode mee.

Maar die mode vind ik wél kwalijk. U kunt er namelijk staat op maken dat slechts een handjevol van de mensen die met feiten uit de Koran smijten om de islam te bekritiseren, dat boek daadwerkelijk gelezen heeft. Ik heb zelf heel veel heilige boeken gelezen. Ook de koran. En de bijbel. En een tijdje geleden heb ik zowel een korantest als een bijbeltest gedaan, gewoon voor de lol. De korantest omdat ik die op Internet tegenkwam, de bijbeltest omdat die op TV uitgezonden werd.

Ik legde beide tests foutloos af. Dit vertel ik niet om op te scheppen. Of eigenlijk wel, ik ben er trots op, maar daar gaat het nu even niet om. Dat ik beide tests foutloos aflegde, wil natuurlijk gewoon zeggen dat ik best wat heilige boekenkennis heb. Maar toch zou ik nooit de beweringen durven doen die de meeste lekencritici met gemak uit hun mouw weten te schudden. De koran is namelijk alleszins een onduidelijk boek. Veel van de passages zijn enkel te begrijpen als je ze interpreteert vanuit de geschiedkundige context. Daarbij wordt er veel symbolische taal gebruikt, die voor velerlei uitleg vatbaar is. En vergeet u altublieft niet dat ook het Oude Testament bij de islam hoort. Enig idee hoe dik die boeken bij elkaar zijn? Hoeveel tegenstrijdigheden erin staan? Hoe vaak dingen herhaald worden en een andere wending krijgen? Veel en vaak, neemt u dat aan van een meisje die de korantest foutloos aflegde.

Daarom zou ik de heren en dames critici willen verzoeken om in het vervolg, als ze denken met koranfeiten te kunnen slaan, alle toepasselijke koranteksten als bewijs te overleggen. Ik wil de kritiek namelijk best geloven, maar zolang deze critici zich baseren op televisie-interviews, nieuwsberichten en opinie-artikelen uit de krant, trek ik voorlopig de conclusie dat die kritiek gebaseerd is op discriminerende grondslagen. Laat deze mensen de koran eerst maar eens echt lezen. En wie weet, ontstaat er op die manier vanzelf meer begrip voor moslims. Insh’allah!

Gin Hageman is studente culturele antropologie te Amsterdam en doet van december tot en met maart onderzoek naar (ex-)kindsoldaten in Sierra Leone. Via e-mail doet ze verslag van haar belevenissen. Meer op haar weblog.