Peter Breedveld

Illustratie: Pieter Hogenbirk

Myrthe Hilkens is geen journalist, maar actievoerder. Al meer dan een jaar bestookt ze kranten en bladen onder het mom van ‘freelance journaliste’ met stukken over de verderfelijke invloed van de media op het seksuele gedrag van jongeren. Haar steevaste boodschap: jongeren raken totaal verknipt door seksistische videoclips op MTV, reclame voor sekslijnen en natuurlijk het Internet. Hilkens heeft daarvoor nul bewijs. ‘Exacte cijfers zijn er nog niet, maar…’ heet het altijd. Afgelopen woensdag was het weer raak in de gratis ‘kwaliteitskrant’ De Pers, waar ze tegenwoordig haar vaste podium heeft.

‘Wetenschappelijk is de correlatie tussen mediaconsumptie en seksueel gedrag lastig aantoonbaar’, staat er in het als objectieve journalistiek vermomde pamflet van Hilkens waarmee De Pers met koeienletters opent op de voorpagina. De ‘correlatie’ is lastig aantoonbaar (een eufemisme voor: ‘bewijzen kan ik het niet’) maar dat weerhoudt Hilkens er niet van om voor de zoveelste keer een hysterisch verhaal op te hangen over jongeren die het slachtoffer zijn van de vrije seksuele moraal in onze maatschappij en totaal doorschieten met hun seksuele experimenten.

‘Barbara is achttien. Afgelopen weekend had ze een onenight-stand. De jongen wilde meteen anaal. Het deed pijn, vertelt ze. ‘Maar ik zei niks. Ik ben niet preuts.’ Ze wilde niet truttig doen’, zo begint het artikel Seksuele kermis brengt jongeren in verwarring. Hilkens heeft een aantal deskundigen (een psycholoog, een ‘biopsycholoog’ en een hoogleraar kinderpsychiatrie) bereid gevonden haar schrikbeeld te bevestigen door uiting te geven aan hun ‘gevoelens’ en ‘vermoedens’: ‘Desalniettemin voelen we dat er iets verandert’; ‘We horen geluiden’; ‘Er lijkt sprake’.

Ik moet wel zeggen: ik vind het een puik staaltje journalistiek van Hilkens, die achttienjarige Barbara die bereid is zo openhartig te vertellen over haar anale avontuur van een paar dagen tevoren. Een kwestie van geluk ook, natuurlijk. Je wilt je 387ste stuk schrijven over de seksuele verwarring van de jeugd van tegenwoordig, om het lekker smeuïg te maken heb je een schrijnend voorbeeld nodig en *tadaa!* Daar dient Barbara zich aan. Gefundenes Fressen voor de geëngageerde journalist.

Barbara komt natuurlijk uit Hilkens’ dikke duim, maar vrouwen als Barbara bestaan heus echt. Alleen, ze zijn niet echt een nieuw verschijnsel. Al sinds het begin van de geschiedenis en waarschijnlijk ook daarvóór hebben vrouwen dingen met zich laten doen die ze eigenlijk liever hadden geweigerd. In mijn middelbare schooltijd werd er ook al naar lieve lust met seks geëxperimenteerd en ook dat liep dikwijls uit op een drama. En toen had je nog geen MTV, Internet en reclames voor sekslijnen op televisie. Wat je wel al had: feromonen, testosteron en de boeken van Jan Wolkers. Zelf heb ik veel baat gehad bij het boek De Verleider van Theo Kars, maar dat terzijde.

Over wat Hilkens wil, is ze in haar stukken nooit vaag geweest: geen schuddende borsten en billen meer op MTV, geen seksreclames, geen televisieprogramma’s als Neuken doe je zo, geen cursus paaldansen in meisjesbladen. Op zich niks mis mee, maar Hilkens bedient zich van een soort terreur om draagvlak voor haar standpunten te creëren. Horrorverhalen over pubermeisjes die zich laten nemen voor een Breezer (een canard van de Volkskrant, die zich inmiddels beter Le canard dechaîné kan noemen), achtjarigen met een pornoverslaving (massa’s! Tuurlijk!) en een stijging van het aantal zedendelicten door minderjarigen.

Wat die minderjarige zedendelinquenten betreft: ik meen dat kruisvaarder Jeroen Dijsselbloem (die volgens de jongeren in zijn eigen PvdA thuishoort in de ChristenUnie) als eerste het verband met de seksistische R&B-clips op MTV legde. Maar in een televisiereportage, rond die tijd uitgezonden, zag ik de moeders van jeugdige zedendelinquenten uitleggen dat de verkrachte meisjes er zelf om hadden gevraagd. Het lijkt me evident dat Dijsselbloem en Hilkens tegen de verkeerde boom opblaffen. Je moet bij die moeders zijn, in plaats van MTV.

Dagblad De Pers is nu al maanden bezig met een campagne tegen de vrije seksuele moraal in Nederland. Om de haverklap brengt het blad sensatieverhalen over pornofeesten, de ‘bimboïsering’ van onze samenleving en de losgeslagen jeugd van tegenwoordig. Vaak is deze paniekzaaierij geschreven door Hilkens, tevens één van de hysterici achter de beweging Beperkt Houdbaar, die de cosmetische industrie voor de rechter wil slepen wegens het propageren van een onhaalbaar vrouwelijkheidsideaal. De verhalen zijn zonder uitzondering gebaseerd op vooroordelen, vermoedens, geruchten en speculatie, nooit op feiten.

Niet alleen journalistiek deugt dit van geen kanten, De Pers speelt zo ook het snelgroeiende leger van fatsoensrakkers in de kaart, dat het liefst alles zou willen censureren en verbieden dat afwijkt van wat in de jaren vijftig van de vorige eeuw door de burgerman als fatsoenlijk werd beschouwd. In die tijd had je immers geen verkrachting, geen incest, geen tienerzwangerschappen, geen geslachtsziekten, geen seksuele frustratie.

Hilkens en De Pers zijn tegen de huidige seksuele moraal. Dat is prima, maar geef Hilkens dan een column om week in, week uit dezelfde mening te verkondigen. In nieuwsartikelen, analyses en reportages horen feiten en duiding die op die feiten is gebaseerd. Dat zou de redactie van een zelfbenoemde kwaliteitskrant toch moeten weten.

De nieuwe Queens of the Stone Age is echt waanzinnig goed!