Knetter

Lagonda

Het was weer fijn prijsschieten bij Neuklat en Tochtstrip verleden week. Geert Wilders had namelijk gezegd dat Mevrouw de Prachtwijkminister knettergek was, en tsja, dat kon de publieke omroep natuurlijk niet onbesproken laten. Want Mevrouw de Prachtwijkminister, daar moeten we allemaal heel erg blij mee zijn. De vorige minister, Mevrouw de Ikdoewatikzegminister, dat was namelijk een ontzettend naar, vervelend en kwaadaardig mens, en we moeten dus God op onze knieën danken dat we nu een Mevrouw de Prachtwijkminister hebben. Er was een verschrikte Jeroen Krabbé, die heel geloofwaardig een verschrikte Jeroen Krabbé acteerde, echt subliem. Ook was er ene meneer Thomése, die schrijft en pruttelt en die zijn zieltje ergens in de jaren zestig heeft laten liggen, in elk geval te oordelen naar zijn ontplofte partnerruilcoupe, waarmee hij waarschijnlijk de bedoeling heeft subtiel zijn vrijgevochten inborst onder de aandacht te brengen. Wantrouw mannen met lang wild haar: mannen met lang wild haar vinden zichzelf vaak heel erg in orde, en hebben in hun ijdelheid zelfs besloten om dit sentiment aan de wereld kenbaar te maken.

En ach, wat was iedereen het er toch over eens dat “die Wilders” een naar bijverschijnsel van onze anti-intellectuele samenleving was, en wat was het toch begrijpelijk dat je daar niet zomaar met argumenten mee in discussie ging. Wilders is namelijk zó abject, daar hoef je geen argumenten tegen te hebben. Zo simpel is dat. En dat kwam meneer Thomése goed uit, want hij vond toch al dat het praten over landsbestuur maar beter niet aan platte burgers overgelaten kon worden. De discussie ging zoals gewoonlijk dus wéér over de toonzetting, en wat dat betreft waren Wilders’ uitspraken natuurlijk gefundenes Fressen. Mevrouw de Prachtwijkminister liet zich uitgebreid feliciteren met het feit dat ze niet op al “die vreselijke scheldkanonnades” was ingegaan, en haalde schamperig haar schouders op. Tsja, zo’n Wilders, wat moeten we ermee, toch? Het is dom geschreeuw zonder enige inhoud waar we over zouden kunnen debatteren. Dus, besloot ze, voortaan zou ze hem gewoon maar zijn grammofoonplaat laten afdraaien; tien minuten per dag leeg laten lopen, en dan over tot de orde van dag.

En het idee ook! Alsof een minister knettergek zou kunnen zijn, ha! Ministers zijn zonder uitzondering zeer capabele, stabiele en integere mensen — dat weet iedereen. Ze spreken ook altijd de waarheid, en zullen nooit hun persoonlijke belangen laten prevaleren boven het landsbelang. Natuurlijk kan een minister zijn ideeën omtrent landbestuur wel ontlenen aan een religie, of aan een ideologie, maar een minister zal nooit of te nimmer toestaan dat dit zijn blik vertroebelt; een minister zal indien zijn ideologie te kort blijkt te schieten er altijd voor kiezen om pragmatisch te werk te gaan, en onbevangen en onbevooroordeeld het meest optimale beleid uit te stippelen. Verder hebben ministers natuurlijk een broertje dood aan machtspolitiek, en zorgen zij ervoor met behulp van dagelijkse zelfkastijding hun persoonlijke machtsdriften, hun ego en hun ijdelheden in toom te houden. Dus een minister die knettergek is: ondenkbaar!

“Ik wil dat de Islam zich in Nederland thuisvoelt”, heeft Mevrouw de Prachtwijkminister zich laten ontvallen. Nou, nou, wat een nobel streven is me dat! En zo knus ook — ik word er al helemaal warm van. Dus ik zou zeggen, laten we eens gezellig rondkijken in al die islamitische landen om te zien waar de Islam zich zoal bij thuisvoelt, en dan proberen we dat ook in ons land van de grond te tillen. Daar zijn vast subsidies voor. Om te beginnen moeten we wel onze regering natuurlijk gelijk naar huis sturen. Een volk met inspraak, daar heeft Allah niet zoveel mee. Laten we dus snel van Nederland een religieuze dictatuur, alleenheerschappij, of militair regime maken. Dat is lekker vertrouwd voor de islam. Verder voelt de islam zich thuis bij armoede, bij intellectuele schraalheid, bij vrouwen die geen bal te vertellen hebben en gewoon in de keuken blijven zitten, bij homo’s die zich ergens halverwege een hijskraan en de grond bevinden, bij het onweerlegbare woord van Allah, en natuurlijk bij strijd, lijf- en doodstraffen en ander onheil.

Als Mevrouw de Prachtwijkminister dus zegt dat ze graag heeft dat de islam zich in ons land thuis moet voelen, dan kan dat twee dingen betekenen: ofwel Mevrouw de Prachtwijkminister begrijpt niet helemaal waar de islam zich bij thuisvoelt, wat voor een Minister van Prachtwijken natuurlijk niet echt passend is, ofwel Mevrouw de Prachtwijkminister begrijpt wél waar de islam zich bij thuisvoelt, en lijkt het haar op de een of andere manier een goed idee dat Nederland meer gaat lijken op een islamitisch land. Ze is lid geweest van de CPN, dus deze laatste visie kan ik niet geheel uitsluiten. Communisten houden van maatschappelijke rotzooi, omdat zij menen dat dit de revolutie bevorderd.

Verder heeft ze gesteld dat ze graag heeft dat de islam hier “wortel schiet”, opdat er een “joods-christelijk-islamitische cultuur” in Nederland zal ontstaan. Dat klinkt ook alweer reuze gezellig, en ook hiervan zeg ik: kijk eens rond in de rest van de wereld. Waar vinden we een joods-christelijke-islamitische cultuur, en hoe gezellig is het daar? Eens kijken… erm… in Israël, bijvoorbeeld? Dat is toch best joods-christelijk-islamitisch, zou je zeggen. Met name in Jeruzalem is het al ruim duizend jaar groot feest; daar wordt namelijk dagelijks de joods-christelijk-islamitische cultuur in al haar uitbundigheid gevierd. En Jeruzalem, nou, dat lijkt me nou echt een nastrevenswaardig voorbeeld van waar het met Nederland naartoe moet. Mooi hoor, al die beveiliging, en die hermetisch afgesloten wijken. Ik kan niet wachten tot het hier ook zover is. Goed dat Mevrouw de Prachtwijkminister zo grondig over haar doelstellingen heeft nagedacht.

En verder meen ik toch dat we de laatste jaren veel gepraat hebben over de plek van de islam in onze samenleving, en over de onwenselijke gedragingen van sommigen die zich moslim noemen. En ik dacht dat het inmiddels wel duidelijk was dat het multiculturalisme gefaald heeft, en dat inmiddels duidelijk was dat Marokkaanse jongens meer hebben aan een VWO-diploma dan aan een gesubsidieerde moskee, of een geschilderde voorgevel. En ik dacht dat het inmiddels duidelijk was dat er facetten aan de islam kleven die onverenigbaar zijn en blijven met de Westerse samenleving, en dat we moeten inzetten op de stimulering van een verlichte en verdunde vorm van de islam — een islam dus, die opgehouden is de islam te zijn, en tevens de enige vorm van de islam die in het Westen kan bestaan. Alleen, de uitspraken van Mevrouw de Prachtwijkminister maken duidelijk dat deze inzichten helemaal aan haar voorbij zijn gegaan, en dat wat haar betreft dit verlichtingsproces helemaal niet hoeft plaats te vinden. De islam mag van haar blijkbaar blijven zoals zij is; daar hoeft geen verlichtingsslag overheen, nee, *wij* moeten er enkel voor zorgen dat deze onaangepaste islam zich hier thuis voelt, en als beloning wordt onze samenleving daar nóg een stukje multicultureler van. Joepie!

Ik weet niet of Mevrouw de Prachtwijkminister knettergek is, maar een waanstoornis en ernstig in ontkenning — beslist!

Lagonda is 49% mannelijk, 51% vrouwelijk en 100% esotericus. Haar schrijfstijl wordt door sommigen ervaren als ‘een warm bad’, door anderen weer als ’totaal genadeloos’. Het is maar hoe de pet staat. Meer op de Lagonda blogspot.