Nachtmerrie
Loor
Je zult maar een armetierig roepende in de woestijn zijn. Niemand die je hoort, hoe hard je ook schreeuwt. En niemand die je ziet. Niet meer, in ieder geval. Men heeft je verlaten, doof en blind geworden voor de dreiging van je buren en voor hun haat, die steeds buitensporiger vormen aanneemt.
Wie heeft er nooit een dergelijke nachtmerrie gehad? Je roept zo hard mogelijk om hulp, je bent in doodsnood, maar je stem laat het afweten. En wie herkent niet het paniekerig en machteloos ontwaken erna, gevolgd door het opluchtende besef dat het maar een droom was? Een bonkend hart dat langzaam tot rust komt, de orde van de dag waartoe over kan worden gegaan. Godzijdank.
Maar wat als op deze nachtmerrie geen verlossende ontwaking volgt, maar slechts meer en meer van hetzelfde? Wat als je een letterlijk roepende in de woestijn blijkt te zijn, zoals in dit geval de staat Israël?
24/7 dezelfde droom, dezelfde nachtmerrie, is het lot van de Joodse Staat, die zich omringd weet door niets anders dan diepe haat en het toenemend politiek correct wegkijken van de wereld.
Verdedigen mag niet. Ook al wordt de grond letterlijk onder je voeten vandaan geschoten, ook al is de hele wereld op de hoogte van de allesoverheersende haat en het bijbehorende verlangen je te vernietigen. De wereld hoort en ziet het wel, maar is selectief doof en blind geworden.
En daar sta je dan, roepend, met je armen zwaaiend, midden in die immense woestijn. En je voelt je alsof je als een stout jongetje met een katapult in de hoek bent gezet. Want alles wat je doet, ook al is het nog zo gerechtvaardigd, is ‘disproportioneel’. En je wordt bijna krankzinnig bij het horen van deze meest verkrachte term sinds 2006.
Waar op mondiale schaal wordt gestreden tegen moslimfundamentalisme- en terrorisme, daar wordt er plots met twee maten gemeten als het gaat om de nimmer aflatende terreur die vanuit dezelfde hoek snoeihard op je inslaat. Dodelijk geweld dat verbijsterend genoeg meer en meer wordt gerechtvaardigd.
En men hoopt uiteindelijk op je stille berusting, ook al kost dat een bovenmenselijke inspanning en zijn de gevolgen daarvan desastreus en onomkeerbaar.
Sterkte, Israël. Ik hoor en zie je, evenals de totale waanzin van de wereld om ons heen. En ik roep met je mee. Nu en voor altijd.
Loor (1967) is individualist tegen wil en dank. Ze heeft een broertje dood aan middelmatigheid. Ze is een warm, lief en mooi mens, maar niet geheel ongevaarlijk.
RSS