Loslopend wild
Rena Breed
Illustratie: Mihály Zichy
Raad eens waar je als man de meeste kans hebt op vrouwelijke aandacht? Meer dan thuis of op het werk? Op het schoolplein zijn mannen zo zeldzaam dat ze daar van top tot teen worden gekeurd. Door vrouwen met saaie mannen. Door alleenstaande moeders. Door thuiswerkende moeders die geen collega’s hebben om mee te roddelen. We keuren iedereen, maar in het bijzonder gescheiden vaders.
Onze school heeft een ouderruimte met uitzicht op het schoolplein. Samen met een paar van die verwende vrouwen die nergens op tijd hoeven te zijn, bespreek ik na aanvang van de school belangrijke zaken. Het werk bijvoorbeeld, werken we wel genoeg of moeten we toch onze studiebeurs terugbetalen? Behoeven de keukenkastjes weer een beurt of kan ’t wachten, hoe is de kwaliteit van het brood van Nederlandse versus Franse broodbakkers, de toestand van de wereld, kan een ‘french manicure‘ nu wel of is dat ‘bah’ ( het laatste dus) en of de leerkracht wel begrijpt hoe hulpbehoevend onze hoogbegaafde kinderen zijn, alles wat vrouwen op HBO-niveau bezighoudt, komt aan de orde.
A had net voor mij een kop koffie ingeschonken en ging naast mij zitten. Voordat we de eerste slok konden nemen, ontvouwde zich voor onze ogen een soap van een kwaliteit die je ’s morgens echt niet krijgt op tv.
Die moeder daar, ken je die? Nee, wel onwijs kekke laarzen heeft ze aan, trendy glimmend zwart met behoorlijk hoge hak, hélemaal goed. Z kent haar wel. Dat is de moeder van B en M. Ze is net gescheiden. Ooo… kijk, ze gaat een gesprekje aan met de vader van Y, G en C. Hij is ook gescheiden, dat weet de hele school inmiddels.
Ze komt dicht bij hem staan. Ik kijk geanimeerd naar A. Zij ziet het ook… Let op, daar komt het. Ja, Ja, de Haarflip… Met een ruim handgebaar gooit zij haar haar uit het gezicht. We schieten in de lach. Ietsje opzij hellend, gaat ze net iets te dicht bij hem staan. Bevallig beschikbaar. Rustig roeren wij in onze koffie en loeren, om beurten geven we commentaar en voorspellen de volgende beweging. Ach, hoe doorzichtig is de mens, de vrouw op jacht…
Nonchalant staat ze met begrijpende blik in de ogen naar hem te kijken. Ja, hij is toch zo grappig. Ze lacht en ontbloot haar tanden en staat quasi ontspannen met haar armen over elkaar. Ze verandert steeds van houding, leunend op een been, het ander iets naar voren. De lichaamstaal spreekt boekdelen en wij hebben er veel schik in. Z komt weer binnen lopen en vraagt waarom wij zo vroeg in de morgen zoveel lol hebben. We wijzen richting het schouwspel. We roddelen niet hoor, maar observeren gewoon, toch?
Om hun benen hangen de kleintjes die nog niet naar school hoeven. Heel handig probeert de moeder haar aandacht te verdelen tussen haar kroost en haar prooi. Helaas komt aan al het goede een eind. De moeder maakt aanstalten om nog even de school in te gaan. Voor de toegangsdeur ligt in de grond een venijnig wildrooster. Een verraderlijke val voor hakken. Al afscheidnemend wil zij naar binnen lopen, maar het onvermijdelijke gebeurt. Ze blijft met haar hak hangen in het rooster en struikelend valt zij naar binnen… Wie doet er nu ook zulke hoge hakken aan naar school?
Niet erg charmant. Natuurlijk schiet de ridder te hulp…zou het wat worden tussen die twee? Volgens A niet; hij is te oud. Ik vond vooral dat hij heel saaie schoenen aan had.
Nee, dat kan niks worden.
Rena Breed (1967) pleit samen met haar collega op hun weblog voor meer levensvreugde door het dragen van mooie schoenen.
RSS