Angst en onverdraagzaamheid
Rob Bloemkolk
Foto: Squirm
Het is terug van nooit weg geweest. Onverdraagzaamheid en de angst voor alles wat ‘anders’ is. Alle islamieten haten homo’s, onderdrukken vrouwen en willen het liefst morgen nog de sharia invoeren. Alle priesters zijn pedo’s. En alle voetballers zijn hetero. Tenminste als ik moet afgaan op de oeverloze stroom babbelprogramma’s waar avond aan avond steeds dezelfde koppen de wereld voor mij ‘duiden.’ Zal ik dan ook maar eens een ‘duidinkje’ afgeven? Komt ie. We zitten in een economische crisis en de verhoudingen tussen bevolkingsgroepen verscherpen. De geschiedenis leert dat het dan gewoon oorlog wordt. Uitgeduid? Ik denk het wel.
De media hebben kwesties nodig
Of je kunt je bedenken dat de meeste mensen eigenlijk hetzelfde willen: een huis, een baan, een toekomst voor hun kinderen en vooruit, doe ‘ns gek: betaalbare medische zorg. Dat zou ons eigenlijk moeten verbinden. Het streven om dat te realiseren. Voor iedereen. Maar dat is geen nieuws. Daar zitten de media niet op te wachten. En de politiek al helemaal niet. De media hebben kwesties nodig. Zo goed als de politiek die nodig heeft. Vraag maar aan Blonde Geert. Kwesties verkopen. Kwesties trekken kiezers en kijkers. Klanten, dus.
Rene van der Gijp heeft een kwestietje verkocht: de meeste voetballers zijn hetero. Laten we voor het gemak aannemen dat hij gelijk heeft. Zoals de meeste balletdansers, modeontwerpers en dameskappers homo zijn. Op die manier. Heeft olijke Rene met zijn borrelpraat de homobeweging in Nederland vijftig jaar terug geworpen? Natuurlijk niet. De rechten van homo’s in Nederland zijn nog steeds onwrikbaar vastgelegd. Heeft olijke Rene een bijdrage geleverd aan het verzieken van het maatschappelijk klimaat rond homo’s? Misschien. Misschien heeft hij in zijn tomeloze scoringsdrift een scheutje olie op het vuur van bestaande angst en onverdraagzaamheid gegooid. Die overigens gewoon terug zijn, van nooit weg geweest.
Tien naakte mannen
Had hij daarom beter kunnen zwijgen? Of zijn medeleven moeten uitspreken over al die ‘closet-gays‘ die iedere zondag met tien naakte mannen onder de douche staan? Of moeten beloven volgend jaar in een roze tutu zijn programma vanaf de Gay Pride uit te zenden? Hoe je het ook wendt of keert: het blijft een kwestietje. Een mediadingetje. Morgen is die arme Patricia Paay weer zwanger. Het gaat helemaal niet om lachebekje Rene. Het gaat over angst. En onverdraagzaamheid. En wat daar aan te doen? Zullen we eens een beetje in het wilde weg gaan zitten duiden?
Het zou onze (sport)bestuurders sieren wanneer ze de komende winterspelen in Sotsji, Rusland boycotten vanwege de barbaarse antihomo-wetgeving. Maar ja, we hebben een gasdealtje met Poetin. Het zou onze bestuurders sieren wanneer ze economische consequenties verbinden aan schending van mensenrechten. Maar ja, de ‘vrije markt’ en daar gaat het toch al bergafwaarts mee. Hoe verkoop je dat anno 2013? Aan de kiezer? En vooral: aan de koppen die kwesties duiden?
Remedie tegen onverdraagzaamheid
Als onze bestuurders zich realiseren dat de meeste mensen eigenlijk hetzelfde willen. Dat eenvoudige lijstje: huis, baan, toekomst, een beetje betaalbare zorg en o ja, nu we toch bezig zijn: degelijk onderwijs. Als onze bestuurders dat aanpakken met hetzelfde gemak waarmee de miljarden op tafel komen om onze banken te redden. Wie weet? Wie weet is de remedie tegen onverdraagzaamheid wel tevredenheid. Wie weet is het recept tegen angst wel duidelijkheid. O ja, en voor ik het vergeet, wie weet heet het voertuig voor verandering wel ‘cultuur?’
Rob Bloemkolk (1958) woont en werkt in Schoorl. Hij is scenarist en schreef ondermeer drie telefilms, een televisieserie en een flink aantal (jeugd)theaterstukken. Op het komende Nederlands Filmfestival in Utrecht gaat de door hem geschreven tweedelige televisieserie ‘De val van Willem Aantjes’ in premiere.
RSS