Bloedsprookje

Peter Breedveld

De Zweedse krant Aftonbladet had afgelopen zomer een verhaal over het oogsten van organen uit de lichamen van dode Palestijnen door de Israeliërs. “Antisemitisme!” brulde de Israëlische overheid. Dit was een zoveelste variatie van het ‘bloedsprookje’, dat wil dat joden het bloed van Arabische kinderen in hun matzes verwerken of zoiets.

Maar het bloedsprookje is gewoon waar, bleek gisteren uit een groot verhaal in The Guardian. Israël geeft het nu toe: er zijn door pathologen van het Israëlische forensische instituut gewoon organen geroofd uit de lichamen van doodgeschoten Palestijnen. Omdat toen met die Aftonbladet-rel de media-aandacht dagen achtereen gigantisch was, verwachte ik nu ook wel het één en ander.

Maar nee hoor. Het NOS-journaal had er niks over en de actualiteitenprogramma’s ook niet. Vanmorgen zag ik een bericht in Trouw, op pagina 9, en het Nederlands Dagblad heeft er aandacht aan geschonken. Voor het overige blijft het stil, voor zover ik weet. De Volkskrant brandt er haar vingers niet aan en laat dat aan de Joop over. Anja Meulenbelt en Stan Houcke zullen er wel veel lawaai over maken.

De bekende Vrienden van Israel houden zich vast stil, dacht ik. Maar tot mijn verbazing steekt Laurence Blik – de Israëlische Anja Meulenbelt, zeg maar – haar verontwaardiging niet onder stoelen en banken op de site van Stan de Bange Man (‘Nuke Gaza!’).

Verontwaardiging over de critici van Israël, welteverstaan, die volgens Blik ‘enorm harde peentjes of dikke natte kruisjes in de Goetsji-broek’ krijgen van het Israëlische gruwelverhaal.

Blik lijkt de Israëlisch-Palestijnse kwestie te zien als een soort Ajax-Feijenoord, waarbij de supporters van het ene team steeds hard juichen bij elke nederlaag van het andere team en waarbij de scheidsrechter altijd partijdig is als hij beslist in het nadeel van het andere team. Maar dit gaat over mensenlevens, de integriteit van een menselijk lichaam en over medemenselijkheid. Daarbij zijn ook de organen van Israëliërs en buitenlanders geroofd. Is het nou zo moeilijk om toe te geven dat Israel fout zit?

Kennelijk is dat heel moeilijk. Laurence Blik, die al schreef dat Palestijnen ‘fokken als konijntjes’ en dat Israël deed waar het ‘verdomde goed’ in is toen het onschuldige, weerloze Palestijnen, die als ratten in de val zatten, beschoot en bombardeerde, vindt ook nu weer dat Israël volledig in zijn recht staat, want volgens haar ging het om de organen van Palestijnse zelfmoordenaars die Israelische baby’s hebben vermoord. Nonsensicale leugens. Wat valt er in godsnaam te oogsten van de overblijfselen van iemand die zichzelf heeft opgeblazen?

Bliks trouwe fans, een achttal vieze, oude en vooral ook verveelde mannen, doen niet onder voor de perverse wreedheid van hun idool, zo blijkt uit hun reacties op haar stukje. Er is een type dat de orgaanroof ziet als een ‘symbolische vergelding’ voor wat de ‘”Palestijnen” de Israeli’s aandoen’ en iemand begrijpt maar niet dat de Palestijnen constant als slachtoffer worden neergezet. Uiteraard duurt het niet lang voordat mijn naam valt.

Wilde ik het nog even hebben over die ‘Goetsji-broek’. Altijd als er door mevrouw Blik wordt verwezen naar Gucci’s, Chanels, Armani’s, Louboutins en dergelijke, weet ik dat Blik op mijn geliefde doelt (hoewel die niet overmatig veel aandacht aan de kwestie Israël besteedt). Blik, die zichzelf een ‘schrijfster’ noemt, maar die zich nooit van haar leven een designer-broek zal kunnen veroorloven (ze kan haar eigen broek niet eens ophouden), kan het maar niet verkroppen dat een ‘onnozele’, ‘talentloze’ moslima als Hassnae zo goed van haar pen kan leven.

Pure jaloezie, dacht ik altijd, maar er lijkt meer aan de hand te zijn. De beschaafde, welopgevoede Blik geeft zich in haar jongste pennevruchtje zonder enige gêne over aan haar seksuele fantasieën. Vandaar dat ‘dikke natte kruisje’ in die ‘Goetsji’, verderop wordt dat ‘dikke zompige kruisje’. Onder pseudoniem scheldt Blik ook graag op Hassnae’s romige, goddelijke lichaam (alleen haar billen al zijn voor mij hèt bewijs dat God bestaat). Hier is overduidelijk sprake van een mengsel van jaloezie en pure seksuele hunkering.

Ik heb al eens onthuld dat Blik haar best heeft gedaan mij in haar bed te krijgen (maar ik was alleen geïnteresseerd in Hassnae) en dacht altijd dat ze zo op Hassnae scheldt omdat ze het ook op dát vlak al van haar heeft moeten afleggen. Nu vermoed ik dat het Blik helemaal niet om mij ging, ze wilde via mij zo dicht mogelijk in de buurt van het object van haar échte liefde komen. Ze is smoorverliefd op Hassnae!