Crème Crue
Hassnae Bouazza
Omdat we inmiddels vier keer uitstekend hebben gegeten bij het Rijswijkse Crème Crue van chefkok Patrick Kelder, is het nu dan toch echt hoog tijd voor een lofzang op dit fantastische restaurant. Patrick Kelder is een stoere robuuste jongeman zonder fratsen, met het talent om geweldige en onverwachte smaken te combineren. Crème Crue is nu ruim anderhalf jaar open en aanvankelijk vond ik de kaart helemaal niet zo aanlokkelijk. Ik had me niet meer kunnen vergissen.
Meteen bij het aperitief verwent Kelder je met de meest verrukkelijke amuses zoals macaron van inktvis met crème van curry. Tussen de gangen door blijven de amuses komen. Zo kregen we een bonbon van pompoen met sereh in een schuim van sinaasappel en kardemom. Alle smaken in evenwicht, zacht van smaak, zonder dat een van de ingrediënten overheerst. Oog- en tongstrelend. En dat zijn slechts twee van de vele amuses.
Amuses worden vaak ook wel mondvermaakjes genoemd, wat een letterlijke vertaling van het Franse amuses bouche is. Het zijn prachtig opgemaakte mini-gerechtjes die bij Crème Crue elkaar al gauw een extra gang in het menu vormen. Ik heb het al eens vaker gezegd: het zijn de amuses waar je de creativiteit en fantasie van de chefkok aan kunt aflezen.
Afgelopen zomer at ik bij Crème Crue een van de lekkerste bouillabaisses. ’s Zomers is Crème Crue sowieso een aanrader, vanwege de grote tuin waar je tot laat kunt eten. Nu het vroeg donker is, lonkt de ruime eetzaal met de ingetogen uitstraling. Iedere keer als we langslopen, willen we eigenlijk naar binnen. Maar dat zou al te zot worden.
Twee weken terug besloten we ons in te houden en het keurig bij een driegangen-menu te houden: voorgerecht, hoofdgerecht, toetje. Maar het voorgerecht was meteen al zo gekmakend lekker, dat ons voornemen het bescheiden te houden, meteen al bij de eerste happen verdween. Dat smaakte beslist naar veel meer: king crab met de lekkerst gemarineerde tonijn ooit en avocado en mango. Wat een verrukking. Vooral de tonijn was onvergetelijk zacht en wat zoetig van smaak door de soja.
Het tussengerecht werd grietfilet met langoustine. Griet is zo’n vis die ik normaal niet zo snel (eigenlijk helemaal niet) zou bestellen in een restaurant, maar bij Crème Crue werd die boterzacht en vol van smaak geserveerd. De krokante tempura van langoustine en saus van peterseliewortel vervolmaakte het geheel.
Het hoofdgerecht was voor mij heilbotfilet met coquilles, een uiterst zacht bloemkoolsausje en een saus van appelcider. Peter had op de karkas gebraden eend met topinamboer en jus van sinaasappel en Szechuanpeper. Alles perfect klaargemaakt, prachtig geserveerd en zeer subtiel van smaak.
Het dessert met verschillende bereidingen van blauwe bes was een verrukkelijke afsluiting: semifredo, lemoncurd, macaron en een soufflé van blauwe bes. Een overdaad aan zoet en toch heel erg licht op de maag zonder dat je vullingen uit je kiezen springen.
Normaliter komt Patrick Kelder aan het eind van de avond zijn gasten gedag zeggen, maar de laatste keer bleek hij vrij te zijn en opereerde zijn keukenbrigade dus geheel zelfstandig. Dan heb je je personeel goed opgeleid, als je al zo kort na de opening de zaak aan hen toe kan vertrouwen.
Patrick Kelder en zijn Crème Crue verdienen een ster. Deze maand gaan ze die krijgen. Wat mij betreft.
Hassnae Bouazza (حسناء بوعزة) schrijft voor Elle Eten, Vrij Nederland, De Volkskrant, NRC Handelsblad, Elle en de Arabische site van de Wereldomroep. Vorig jaar was ze te bewonderen in Vrouw & Paard, tegenwoordig is ze regelmatig te horen in Vrijdagmiddag Live. Binnenkort etaleert deze homo universalis haar indrukwekkende wetenschappelijke kennis in de zeventiende editie van de Wetenschapsquiz. Dat ze nog tijd heeft om in het geheim voorbereidingen te treffen voor de vestiging van het kalifaat in Nederland, mag een wonder heten. Volg haar op Twitter.
Reacties op dit artikel zijn gesloten. Wilt u reageren?
Stuur een e-mail naar de redactie.
RSS