Dode kinderen

Peter Breedveld

Illustratie: Francisco Goya

Dode kinderen, het hele land komt er dagelijks op klaar. Het is zelfs verplichte kost. Dode kinderen zijn essentieel onderdeel geworden van de Schijf van Vijf. Zoals Jeroen Pauw op Twitter terecht opmerkte, voor een naakte Sylvia Kristel (VZMH) was het gisteren in De Wereld Draait Door nog te vroeg vanwege de jonge kijkertjes, maar gij zult op dat tijdstip wel uw dagelijkse portie dood kindervlees door uw strot geduwd krijgen.

Nog ondraaglijker dan die dode kinderen is het continue gebrul erover van ’s lands opinieleiders, die tegenwoordig zelden nog een diploma in het een of ander op zak hebben, of überhaupt weten wat een boek is, maar die vers van de vuilniswagen of de afdeling vleeswaren zijn gerecruteerd. “Waarom doet niemand iets!” huilen ze. “Je liegt, Uri Rosenthal! Je kunt wel degelijk ingrijpen!” “De hele wereld kijkt toe en doet niks!” Ik zag een plan voorbij komen om Nederlandse ondernemers hun weekopbrengst te laten afstaan voor de kinderen in Syrië. Daar gingen dan weer allerlei slinkse opportunisten mee aan de haal.

Je zal maar een Syrisch kindje zijn. Ben je al doodgeschoten of gemarteld, word je nog in al je lichaamsopeningen genomen door volgevreten westerse moraalridders, ook.

Geld is niet het probleem

Ik doe niks aan die dode Syrische kindjes. Ik sluit me ervoor af. Wat zou ik kunnen doen? Wat kan Uri Rosenthal doen? Tussen de rebellen en de regeringstroepen gaan staan, schreeuwend: “En nou is het afgelopen!”? Geld is niet het probleem in Syrië. Geld is er zat. Saoedisch geld en Qatarees geld, om de rebellen te steunen en de oorlog nog uitzichtlozer te maken, nóg bloederiger, ten koste van nog meer doden.

Toen Turkije wraak nam voor een verdwaalde Syrische raket, kon je de opwinding in de domrechtse blogosfeer alweer ruiken: ‘Als de NATO niks doet, doet Turkije het wel’, schreef iemand verlekkerd op hetzelfde blog waar de weerzin tegen een EU-lidmaatschap van het islamitische Turkije altijd zo uitbundig wordt beleden.

O, wat zien ze graag oorlog. In andermans land. Afghanistan, Irak, Libië, graag ook Iran en laten we Judge Dredd gaan spelen in Syrië. Want we krijgen niet genoeg van die dode kindjes.

Niet in onze achtertuin

Dode kinderen zijn er altijd en overal. Die in Syrië zien we nu een poosje elke dag omdat er veel journalisten zijn. Over twee maanden huilt iedereen zijn hete krokodillentranen weer om kindjes in Mali of Mauritanië. Tegelijkertijd stemt de helft van Nederland op partijen die weerloze kinderen linea recta terug de brandhaarden insturen. Doodsbange, radeloze kinderen horen op de televisie, liefst dood – niet in onze achtertuin. Behalve als er ergens te lande een redactie besluit dat één bepaald vluchtelingenkind niet terug moet worden gestuurd, dan neemt iedereen het weer op voor Mauro, of voor Taida.

Maar het gaat nooit om Mauro, het gaat nooit om Taida. Niemand in Nederland zou een Syrische familie in huis nemen, of die zelfs maar in zijn portiek laten slapen, behalve als het plaatselijke sufferdje langskomt om foto’s te nemen.

Het gaat om ons. Om onze morele superioriteit. De kinderen in Syrië moeten sterven, zodat wij ons goed kunnen voelen over onszelf. Anderen kunnen veroordelen omdat ze een stille tocht houden voor een stomme hond, terwijl in Syrië kinderen sterven! Stukkies schrijven op de opiniepagina van de Volkskrant, en op De Jaap, want daar hebben die Syrische kinderen zoveel aan.

Malle, decadente dingen

Ik maak me niet druk om die Syrische kinderen. Ook niet om die in Mali of Mauritanië, of Jemen of Bahrein. Ik probeer zo goed mogelijk voor die van mezelf te zorgen, en ik doe malle, decadente dingen met ze, zoals met Sint Maarten langs de deuren gaan om om snoep te bedelen, ondanks al die toestanden in de wereld.

En het gekke is, ik voel me daardoor een beter mens dan al die types die proberen te scoren met hun luid beleden verontwaardiging over de passiviteit van anderen.

Steun Frontaal Naakt, het enige echte dissidente geluid in Nederland! Doneer via Paypal of met een storting op rekeningnummer 39 34 44 961 (Rabobank Rijswijk) o.v.v. ‘Frontaal Naakt’.