Een plotse dood
Tom Lievens
Illustratie: Heinrich Kley
Idrissa Diallo was de naam. Zijn verhaal is dat van duizenden. Een geboorte in een geografisch minder bedeelde plek op deze bol en waar het vrij oncomfortabel toeven is. Het weer doch, schijnt er goed te zijn. Alle dagen zon.
Een trektocht van Guinea richting Europa werd ondernomen. Eens in Marokko geraakte hij ook nog eens tot aan een van de poorten van Europa die Afrika rijk is: De kuststad Melilla, een van de twee stukjes Spaans grondgebied in Marokko. Maar die poort is klein en langs beide zijden geflankeerd door een zes meter hoog hek dat rondom dit stadje staat en tot diep in de zee doorloopt. Sommigen zijn niet bedreven in het polstokspringen zonder stok over dat hek en proberen het zwemmend, hadden die gisse poortbewakers al jaren geleden opgemerkt.
Idrissa’s verbetering van het wereldrecord rennen, vallen en weer opstaan eindigde in tranen: Hij werd geklist en, zonder enig delict of misdaad gepleegd te hebben, vastgezet in een interneringskamp voor vreemdelingen. (CIE: Centro Internamiento Extranjeros) in Melilla. Op 22 december 2012 drong een reisje naar het Internerings Centrum voor Vreemdelingen in Zona Franca, het havengebied van Barcelona, zich blijkbaar op. In afwachting van een beslissing over zijn lot. Een beslissing die binnen de 60 dagen moet genomen worden.
Isidro’s reis richting paradijs kwam tot een abrupt einde in de vroege ochtend van 6 januari, terwijl de Spaanse kindjes met glinsterende oogjes hun Drie Koningen-cadeautjes in ontvangst namen: Een plotse, niet-gewelddadige dood, luidde het officieel.
De derde dode in minder dan drie jaar tijd in datzelfde centrum. De poppen gingen aan het dansen en een onderzoek zal ingesteld worden. Vijf celgenoten beweren dat er veel te lang gewacht werd met hulp bieden. Maar naar wat zal er gezocht worden? Er zijn geen regels of wetten voor de CIE. Niets de ballen.
Een gevangene die vastzit in eendere welke Spaanse gevangenis, en dus wel degelijk iets meer op zijn kerfstok heeft dan over een hek duikelen, heeft meer rechten dan een geïnterneerde in een vreemdelingencentrum. Deze bunkers van schaamte, goed afgeschermd voor de blikken van de flanerende Rambla-toerist, herbergen niet alleen vreemd gespuis maar ook onfrisse praktijken. De afgelopen jaren zijn er karrevrachten aan klachten binnengelopen via de advocaten van een paar van die, volgens sommigen, onverlaten.
Vele tapijten lijken voorhanden om deze ‘akkefietjes’ onder te vegen, want niets werd er mee gedaan. Binnen de zestig dagen worden ze gedeporteerd of herwinnen ze hun vrijheid. Dus die amokmakers snel de mond proberen snoeren en vergeten, lijkt de gehanteerde maatstaf.
Hun enige misdaad? Niet beschikken over een paspoort dat voor de één kwaliteitslabel blijkt, voor de ander een doodvonnis.
Tom Lievens woont op een berg ergens tussen Barcelona en Manresa. Werkt aan een roman, schrijft reportages en een wekelijkse column voor apache.be en is correspondent in Catalonië voor VRT Radio 1. Heeft uiteraard een blog en twittert.
20 januari 2012 — Tom Lievens
Reacties op dit artikel zijn gesloten. Wilt u reageren?
Stuur een e-mail naar de redactie.
RSS