Egypte
Peter Breedveld
Illustratie: Cali Rezo
Eerder vandaag werd er op Twitter met instemming veel gelinkt naar deze cartoon. We zien erop hoe iemand de pyramide van de autocratie aftopt en hoe twee groepen klaarstaan om die autocratie te vervangen door ofwel democratie, ofwel theocratie.
Het is een uitstekende cartoon, die mooi de halfhartige, hypocriete houding van het Westen jegens de Egyptische opstand verbeeldt. We vinden het natuurlijk geweldig dat mensen zich ontworstelen aan een dictatuur, maar wat minder als die dictatuur ons gunstig gezind was. En of de Egyptenaren wel zo aardig willen zijn om hierna een staatsvorm plus leider te kiezen die het westerse stempel van goedkeuring draagt.
Nog preciezer: het Israëlische stempel. We hebben de afgelopen week gezien hoe Israël zich vierkant achter Mubarak schaart, en CIDI-directeur Ronny Naftaniel twitterde dat oppositieleider El Baradei dan wel verzekerde dat het nieuwe Egypte na Mubarak zou streven naar vrede met Israël, maar dat moest nog maar blijken.
Of u dus voortaan, voordat u in opstand komt tegen uw onderdrukker, eerst even een schriftelijk verzoek ter goedkeuring in drievoud wilt indienen bij de Israëlische overheid.
Voor het grote publiek lijkt de Egyptische opstand vooral een vorm van entertainment te zijn. Iedereen volgt het via Twitter, via verschillende blogs en via Al Jazeera English en brengt elkaar verslag uit van wat daar te zien is (en wat dus iedereen met eigen ogen al ziet). Niemand wil iets missen, en iedereen waant zich een Egypte-deskundige, zoals iedereen zich tijdens het WK voetbal verbeeldt iets van voetbal te weten. Biertje d’r bij, popcorn, oeioeioei, als dat maar goed gaat!
Maar de Egyptenaren voeren geen show op voor ons, lieve mensen. Ze vechten voor hun bestaan, voor het recht om niet door corrupte politiemannen tot pulp te worden geslagen, niet te worden onderdrukt door een man die daartoe volledig is geoutilleerd door onze leiders, door óns.
Dat gezegd hebbende, kruip ik nu even in de rol van betwetende stuurman aan wal om mijn verbazing en ongerustheid te uiten over de onverbiddelijkheid van de anti-Mubarakbeweging. Mubarak is duidelijk niet van zins als verliezer het strijdtoneel te verlaten. Hij wil vertrekken, maar de schijn wekken dat hij dit uit eigen beweging doet. Daartoe heeft hij al behoorlijk vergaande toezeggingen gedaan.
Mij lijkt het, dat de demonstranten Mubarak dwingen de opstand met grof geweld neer te slaan, waarna Egypte de duimschroeven alleen maar nog strakker krijgt aangedraaid. Is het niet verstandiger in te stemmen met Mubaraks concessies, het verder aan El Baradei over te laten, zodat iedereen zonder gezichtsverlies naar huis kan?
Ik weet het, dit is van iemand die niets weet van de gecompliceerde machtsverhoudingen in het land, tussen Mubarak, de elite, de militairen en de geestelijke leiders. Dus het zou mooi zijn om te worden gecorrigeerd door de echte kenners.
Lees ook Hassnae Bouazza’s voortreffelijke analyse op de site van Vrij Nederland.
RSS