Frans Bauer

Hassnae Bouazza

Het taboe op een open en vrijmoedig debat is wat Wilders frustreert volgens Jan Kuitenbrouwer. Ik vind het knap dat Kuitenbrouwer dat weet, want verder dan oneliners als ‘linksigen kunnen de boom in’ en ‘Cohen en Dibi demoniseren mij’, is Wilders vooralsnog niet gekomen.

Er is iets opmerkelijks gaande in Nederland. Conservatieve, ‘islamkritische’ columnisten die jarenlang geen blad voor de mond namen en niet de minste aarzeling hadden moslims aan te spreken op de gruweldaden en idiote uitspraken van de moslimextremisten, wringen zich nu in allerlei bochten om de door hen al dan niet stiekem bewonderde Wilders uit de wind te houden en om het debat tot een links-rechts discussie te beperken.

Opiniemakers die, met Wilders, niet uitgeschreven raakten over het gevaar van de islam en de Linkse Kerk, en die elke prominente moslim binnenstebuiten keerden, want dat was vast weer zo’n verraderlijke ‘wolf in schaapskleren’, eisen nu plots nuance terwijl ze in een adem door blijven inhakken op ‘links’ en de moslims.

Die nuance was er aan hun kant zelden. Het politiek-correcte klimaat dat ‘links’ had geschapen moest doorbroken worden, vond men, en dus vond het debat over moslims en de islam in Nederland in alle hevigheid plaats met daarbij ruim baan voor Wilders. Een paar pareltjes van de afgelopen jaren:

‘Multiculturalistische elites vechten een totale oorlog uit tegen hun bevolkingen. Met als inzet de voortzetting van de massa-immigratie en de islamisering.’

‘Staan we op het punt om de noodlottige fouten van de Weimar-Republiek te herhalen? Geven we toe aan de islam omdat onze overgave tot vrijheid al dood is.’

‘De kern van het probleem is de fascistische islam, de zieke ideologie van Allah en Mohammed zoals neergelegd in de islamitische Mein Kampf: de Koran.’

‘Ik ben hier gekomen om te waarschuwen voor een ander gevaar, de islam. De islam doet zich voor als een religie maar ondertussen heeft het een ander doel; overheersing van de wereld, een heilige oorlog, de sharia (…).’

‘Veel fundamentele problemen in Nederland, zoals infrastructuur, files, huisvestingsproblemen en de verzorgingsstaat, zijn uiteindelijk direct gerelateerd aan migranten.’

Aan dit alles was links uiteraard schuldig, en politici als Pechtold en Van der Laan waren handlangers van de moordenaar van Theo van Gogh, Mohammed Bouyeri.

Toch is dat debat niet open genoeg voor Wilders, psychologiseert Kuitenbrouwer erop los. Was er dan een cordon sanitaire? Nee, want het waren ‘linkse’ televisieprogramma’s als Pauw en Witteman en De Wereld Draait Door die moeite deden Wilders aan tafel te krijgen, en het was Wilders die consequent weigerde, omdat het linkse programma’s zouden zijn.

Wie een open debat wil, loopt niet weg voor tegenstanders. Democratische politici, waartoe Wilders zich rekent, schuwen geen journalisten alsof ze polio hebben, puur en alleen omdat ze een andere politieke kleur hebben of omdat ze misschien wel eens een licht-kritische vraag zouden kunnen stellen.

‘Hadden we Frans Bauer de schuld gegeven als Anders Breivik hem had genoemd in zijn manifest?’, vragen de verdedigers van Wilders honend. Een absurde vraag, omdat Bauer niet oproept tot geweld en haat jegens multiculti. De ideologie die Breivik tot zijn gruweldaad bracht, deelt hij met mensen als Wilders, Pamela Geller (die inmiddels haar bewondering voor Breivik heeft geuit), Robert Spencer en Bat Ye’or. Dat schrijft Breivik zelf ook. Maakt dat hen verantwoordelijk? Nee. Maar dat betekent niet dat we geen discussie mogen hebben over de ideologie van de PVV en haar geestverwanten en wat die voor gevoelens veroorzaakt onder de aanhangers.

Het betekent ook niet dat we blind moeten zijn voor het totale gebrek aan empathie dat Wilders aan de dag legt jegens zijn collega’s: terwijl zij oproepen tot debat, gooit hij olie op het vuur en weigert hij zijn aanhang, die zijn collega’s dood wenst en in Breivik een held ziet, tot bedaren te brengen.

Daar zou het over moeten gaan en niet over de huilerige links-rechts discussie die de conservatieve, islam-kritische opiniemakers er nu van willen maken. Dat slachtofferschap misstaat hen zeer. Het gaat niet om hen, het gaat om veel wezenlijker zaken dan hun oppervlakkige indeling van de wereld.

Hassnae Bouazza (حسناء بوعزة) schrijft voor Vrij Nederland, De Volkskrant, NRC Handelsblad, Elle en de Arabische site van de Wereldomroep. In 2009 was ze te bewonderen in Vrouw & Paard, afgelopen kerst won ze bijna De Nationale Wetenschapsquiz. Dat ze nog tijd heeft om in het geheim voorbereidingen te treffen voor de vestiging van het kalifaat in Nederland, mag een wonder heten. Volg haar op Twitter.