Herkomst
Dennis l’Ami
Illustratie: Marvel
De laffe aanval op een zwangere vrouw en haar vriend in Amsterdam, waarna haar baby te vroeg werd geboren en zelfs overleed, heeft de gemoederen behoorlijk doen oplopen in de media. Vreemd genoeg niet door het voorval zelf, maar door een opiniestuk dat journalist Bart Schut hierover schreef.
Niet gehinderd door enige sociologische kennis greep Schut het incident (het gebeurt immers niet iedere dagelijks!) aan om de gehele Marokkaanse maatschappij meteen maar even door te lichten op racistisch gedrag. Hassnae Bouazza stelde tijdens een discussie met Schut in Pauw & Witteman terecht vast dat je de daden van ‘tuig’ niet kunt afwentelen op een gehele bevolkingsgroep en Peter Breedveld, haar man, betoogt op Joop.nl en de Volkskrant-site dat je racisme als volksaard nog wel eens in hogere dichtheid onder Nederlanders voor zou kunnen komen.
Nou loopt de vaderlandse geschiedenis inderdaad niet echt over van onverschrokken patriotten. Het wegkijkgedrag tijdens het wegvoeren van Joden tijdens de Tweede Wereldoorlog is inmiddels welbekend. Ook het koloniale verleden draagt niet echt bij aan een imago van een racisme-vrij verleden. Toch ga ik die discussie hier niet nog eens dunnetjes overdoen aangezien bovenstaanden die al voerden.
Waar ík mijn vraagtekens bij zet is het onderscheid dat steeds maar weer de kop opsteekt in dit soort extreme voorvallen. Ik vind het walgelijk dat vijf Marokkaanse daders dit kunnen flikken, net zoals ik het walgelijk vind wat de witte Nederlander Robert M. heeft gedaan. Er is geen onderscheid in deze, hoewel de misdaden natuurlijk wel verschillen. Het punt dat ik wil maken is dat dit onderscheid wél gemaakt wordt door verschillende media.
In het geval van Robert M. (die afkomstig is uit Letland) heb ik niet één deskundige horen zeggen dat er iets grondig mis is met de Letse samenleving, of dat pedofilie diep in het karakter van de Letten zit ingebakken. Dat voetbalhooligans (die over het algemeen wit zijn) al jaren de Nederlandse straten terroriseren, wordt nooit afgedaan als een typisch Nederlands volksverschijnsel.
Na de dood van Ajax-hooligan Carlo Picornie (half-Surinaams, dus eigenlijk is heel Suriname Ajax-hooligan) heb ik geen vertegenwoordigers van de KNVB of Ajax gezien die zich moesten verdedigen voor het feit dat voetbalvandalisme een typisch product is van de Nederlandse volksaard, of de voetbalcultuur in het bijzonder.
Ook bij de dader van de schietpartij in Alphen aan de Rijn, Tristan van der Vlis, of Karst Tates, de man die in Apeldoorn door een haag van toeschouwers reed op Koninginnedag om de langsrijdende koninklijke bus te raken, zijn geen vragen over hun Nederlanderschap gesteld.
In alle gevallen terecht, natuurlijk. Ik ben als Nederlander op geen enkele wijze verantwoordelijk voor hun idiote daden.
In het geval van de vijf Marokkanen met, ik neem aan, Nederlandse paspoorten die de zwangere vrouw en haar vriend te grazen namen, is het land van herkomst opeens wel een factor van belang. Dat is raar en vertroebelt de discussie. Bovendien leidt het af van hetgeen waar het wel over zou moeten gaan: de berechting van de vijf daders want daar zijn vriend en vijand het over eens.
Dennis l’Ami verdient zijn brood als freelance ontwerper en publiceerde vorig jaar de roman De Eeuwige Mens. Lees zijn weblog.
RSS