Hoeren
Suna Floret
Het is heerlijk koel in de tram. Voorin is er nog plek. Bij de volgende halte zie ik een paar oudere vrouwen bij de halte staan. De tram stopte al, maar in het groepje stond er toch één vrouwtje met haar wandelstok voor te zwaaien, voor de zekerheid.
Het is een groepje van vijf, rond de zeventig jaar, ze stappen zuchtend in, terwijl ze steun zoeken voor hun zwakke knieën. De vrouwen zijn allemaal mooi rond gebouwd, grote borsten en billen, wit haar, bleek huidje en bloemetjesjurken. Echte omaatjes, zeg maar.
Ik zag het al voor me dat ze hun kleinkinderen op hun kop gaven omdat ze te veel van hun zelfgebakken koekjes aan het eten waren. Ze beginnen hardop met elkaar te praten in het Spaans en lopen met de wandelstokken naar achteren om een plekje te zoeken.
De oudste van de dames ploft meteen tegenover mij neer. Ze heeft het te warm. “Warm, hé!” zegt ze lachend tegen me. “Jij Spaans?” “Nee, mevrouw, ik ben geen Spaanse, ik ben Turkse”. “O, oké, ook mooi, Turkse vrouwen ook mooi.”
Ik lach terug. Haar vriendinnen zitten zo’n tien meter van haar vandaan en roepen haar hard: “Rosa, aquí, aquí!” Maar Rosa trekt niks van ze aan. Ze maakt nog een handgebaar, kijkt me aan en zegt: “Niet luisteren, allemaal hoeren.” En ze lacht zo hard dat ze haar buik moet vasthouden omdat die anders op en neer gaat. Haar borsten bewegen wel met haar schaterlach mee.
Dan richt ze zich naar haar vriendinnen en schreeuwt – vermoed ik – dat ze net tegen me had gezegd dat ze allemaal van lichte zeden zijn. En ze krijgt bijna tranen van het lachen, terwijl haar vriendinnen boos naar haar schreeuwen.
Ze negeert hen. “Ik nu 42 jaar in Rotterdam en nog steeds niet praten Nederlands. Waarom? Ik al 42 jaar praten Spaans met die vrouwen. Allemaal fout.”
Ze wil opstaan om toch naar haar vriendinnen te lopen en ik help haar. Haar vriendinnen beginnen allemaal tegelijk dingen in het Spaans naar haar te roepen, maar mevrouw doet niets anders dan ondeugend lachen.
“Zij zeggen wij hoeren? Niet geloven, hé! Wij allemaal getrouwd, zij zelf zoeken man.” Ik moet uitstappen. Eigenlijk had ik nog bij ze willen zitten, bij hen thuis in de keuken, om naar ze luisteren.
Mijn nieuwe vriendin klopt mij op de schouder. “Meisje, altijd blijven lachen, oké?”
Journalist Suna Floret (29) heeft een wekelijkse column in het Algemeen Dagblad en af en toe klust ze bij voor Frontaal Naakt. Haar weblog is meer dan de moeite waard. Volg haar ook op Twitter.
RSS