Iftar
Peter Breedveld
Gisteren toch maar eens naar een iftar geweest, naar zo’n openbare, bedoel ik, waar autochtonen en allochtonen van goede wil elkaar aardig zitten te vinden. Deze was aan de VU en georganiseerd door de islamitische studentenvereniging Mashriq in samenwerking met het Centrum voor Islamitische Theologie. Ik was er beroepshalve en buiten de vertegenwoordigers van de theologische faculteit waren er nauwelijks autochtone niet-moslims.
De maaltijd werd voorafgegaan door een minisymposium over de ‘participatie van (orthodoxe) moslima’s in Nederland’. Daar was ik wel benieuwd naar. De sprekers waren een vrouw met hoofddoek en jellaba, Stella van de Wetering, en Tasneem Sadiq, docent bij Al Hidaya. Het viel een beetje tegen. Van de Wetering betoogde met behulp van voorbeelden uit de islamitische traditie dat moslimvrouwen maatschappelijk betrokken moeten zijn. Soms mocht je daarbij best een beetje minder strikt de islamitische regels toepassen, vond ze. Bijvoorbeeld wat het handenschudden betreft. Een jongedame in het publiek vond dat je dan met de hele islamitische regelgeving wel een loopje kon nemen. Dat was volgens haar de bedoeling niet. Dit werd ter kennisgeving aangenomen.
Sadiq, een begaafde spreker, betoogde dat er niks mis was met orthodoxie, maar wel met dóórgeschoten orthodoxie. Dan gaan moslims extremistische daden stellen en daar misrekenen ze zich, stelde Sadiq. Want het zijn geen daden die je de toegang tot het paradijs garanderen, maar de emotie achter de daad. Als voorbeeld nam Sadiq het offeren: ‘Het vlees noch het bloed ervan zal God bereiken, maar de godvrezendheid van jullie bereikt Hem’, citeerde hij uit de koran.
Het leek mij een drogredenatie, want God verplicht de moslims toch dat offer te doen, die daad te stellen. Natuurlijk gaat het om de intentie, maar zou een extremist dan niet kunnen geloven dat niet het opblazen van toevallige voorbijgangers hem dichter bij God brengt, maar zijn goede bedoelingen daarachter? Helaas sprak niemand hem tegen.
Aan tafel zat ik tegenover Faisal Mirza, mede-oprichter van Masriq en van de site Wij blijven hier!. ‘Heb jij vandaag gevast, Peter?’ vroeg hij. Toen Faisal en ik elkaar alleen nog maar van het Internet kenden, hadden we niet zulke warme gevoelens voor elkaar. Ik heb ‘m wel eens uitgenodigd een stukje voor Frontaal Naakt te schrijven, maar hij weigerde bij te dragen aan mijn ‘ranzige site’. Ik heb ‘m nu een paar keer persoonlijk ontmoet en ontdekt dat hij in werkelijkheid heel charmant is, en dat we meer gemeen hebben dan ik vermoedde. Zo zijn we het er over eens dat Nederland het op moslimgebied helemaal niet zo slecht doet, als je het vergelijkt met bijvoorbeeld Engeland en Spanje Frankrijk, en dat de wereld er een stuk beter zou uitzien als meer moslims en niet-moslims verliefd op elkaar worden.
“Je bent niet meer dezelfde Peter die je in 2005 was”, zei hij. Dat zeggen mensen vaker, maar ik denk niet dat ik zoveel ben veranderd. De Nederlands moslimgemeenschap, die is in rap tempo veranderd. Minder verongelijktheid, meer humor, en een behoorlijk dikke laag eelt op de ziel.
Max Molovich is vader geworden! En Nausicaa Marbe wijst op de netto winst die migranten ons opleveren: ‘Tenslotte de Marokkaanse Hassnae die door dik en dun voor me gaat. Winst: vriendschap.’
RSS