Hassnae Bouazza

Wat triest dat dit een vrouwenfilm is, denk ik in het donker van de filmzaal als Sex and the City 2 nog maar net begonnen is. Natuurlijk, ik had niet anders verwacht. Het eerste deel hadden mijn vriendinnen en ik ook maar met moeite uitgezeten, maar deel twee vergt wel erg veel uithoudingsvermogen.

In de televisieserie heerste altijd een vrije seksuele moraal, maar deze film is bijzonder bekrompen. Al meteen aan het begin krijgen we ingewreven dat het huwelijk heilig is, en dat er geen plaats in is voor vreemdgaan. De morele oordeeltjes vliegen je om de oren.

Dan verplaatst het verhaal zich naar Abu Dhabi, waar de bekrompen Amerikanen bekrompen Arabieren de les lezen. Een oververhitte Samantha trakteert de achterlijke Arabische mannen in een souk op een paar vette middelvingers. “Ja, ik heb seks, rot maar op”, schreeuwt ze. Er is een hoop verontwaardiging als ze wordt gearresteerd wegens zedeloos gedrag.

Die verontwaardiging is vooral zo misplaatst omdat Amerika maandenlang van slag was omdat de tepel van Janet Jackson een kwart seconde lang op televisie te zien was geweest. Vorige week is er in het Land van de Vrijheidslievenden nog een stel aangeklaagd omdat het in het openbaar seks zou hebben gehad en overspel had gepleegd.

Regie, script én productie van SATC2 is in handen van Michael Patrick King. Een beetje teveel van het goede, want de man heeft geen geslaagde grap weten te schrijven in deze tweeënhalf uur (!) durende marteling. Het ‘verhaal’ komt er in het kort op neer dat Carrie (Sarah Jessica Parker) twijfels heeft over haar huwelijk omdat haar man een keertje thuis wil blijven televisie kijken. Eén keer niet uit eten en de normaal zo vrijgevochten Carrie ontpopt zich als een typisch ontevreden zeikwijf met twijfels over haar huwelijk. Ze vraagt zich af of het nog wel leuk zal blijven en of de vonk nog wel zal blijven branden. “Niet als je zo doorgaat”, zou ik denken, maar in dit deel twee is haar echtgenoot, Mr. Big, een soort eunuch geworden. Als hij haar een ring met zwarte diamant geeft om haar aan haar huwelijk te herinneren, vraagt ze hem of hij zeker weet dat hij bij haar wil blijven. Wat een kolder, alsof híj degene was die steen en been klaagde.

De overige vriendinnen worstelen met de menopauze (Samantha), problemen op het werk (Miranda) en een huilbaby (Charlotte). Om de problemen te ontvluchten, vertrekken de dames naar Abu Dhabi, ‘The New Middle East‘. In werkelijkheid is de film in Marokko opgenomen, omdat Abu Dhabi geen toestemming gaf voor het filmen en terecht.

Zijn de dialogen en grappig bedoelde one-liners (‘whenever there is a high concentration of gay energy, Liza Minnelli manifests‘) vanaf het begin al tenenkrommend, eenmaal in Abu Dhabi kramen de dames er alleen nog maar ‘Oooooooooooh’ en ‘Aaaaaaaaah’ uit. Alles is decadent: het vliegtuig, het hotel, de tripjes die ze maken, de mannen die ze zien, het eten dat ze voorgezet krijgen en de cadeaus die ze van het hotel krijgen: als ze een trip naar de woestijn maken, blijkt het hotel tassen vol van Louboutin, Dior te hebben meegestuurd, zodat de dames in de juiste kleding kameel kunnen rijden en daarna in wéér andere jurken in de bedoeïnetent op de macarons kunnen gaan knagen. Rot toch op.

In iedere scene hebben ze weer wat anders aan. En dat is prima, maar zorg dan in ieder geval voor een substantieel verhaal en goed acteerwerk. De dames acteren echter op de automatische piloot. Samantha’s seksuele gezever is doodvermoeiend geworden. Hoe lang denken de schrijvers dat Samantha’s gehyperventileer bij elk strak mannenlijf nog leuk blijft? In de televisieserie was de seks nog grensverleggend, inmiddels is het vooral gênant geworden.

Aan het eind van de film ontdekken de dames dat de vrouwen in Abu Dhabi couturekleding onder hun niqab dragen (sjonge) en komt alles toch nog goed. Als je Vuitton maar goed zit.

Het ergste vind ik dat wij vrouwen worden verondersteld dit leuk te vinden. Wat een belediging. Stop er maar veel mode in, dan hoef je aan het verhaal niks meer te doen, zo hebben ze vast gedacht. Net als bij hersenloze actiefilms. Maar werkelijk, er is hersenloos vermaak en dan is er SATC2, dat nog een stapje verder gaat.

Ik heb hier en daar gelezen dat de film een grote, lange modeshow is. Maar dat is teveel eer. Er zit meer drama en opbouw in een modeshow. En er zit meer plot in een pornofilm.

Hassnae Bouazza (حسناء بوعزة) schrijft voor Vrij Nederland, De Volkskrant, NRC Handelsblad, en de Arabische site van de Wereldomroep. Tot voor kort was ze te bewonderen in Vrouw & Paard. Dat ze nog tijd heeft om in het geheim voorbereidingen te treffen voor de vestiging van het kalifaat in Nederland, mag een wonder heten. Volg haar op Twitter.