Ik wil een Marokkaanse vrouw
Peter Breedveld
Foto: Yoshiyuki Iwase
In Marokko barst het van de jonge, hoogopgeleide vrouwen met een goede baan en navenant inkomen, las ik gisteren in Trouw. Maar Marokkaanse mannen willen ze niet, omdat ze te trots en te traditioneel zijn – ik bedoel dus die mannen. Ze trekken het niet dat hun vrouw meer zou verdienen dan zijzelf en ze trekken het niet dat hun vrouw voor het werk naar het buitenland zou moeten reizen en daar mannelijke collega’s ontmoet.
Dat probleem, zo weet ik uit zeer betrouwbare bron, speelt hier in Nederland ook. Marokkaanse vrouwen halen diploma’s en maken carrière, Marokkaanse mannen missen de boot en importeren liever een berggeit uit de Rif om daarmee oud te worden in een troosteloze kansenwijk dan dat mevrouw de huur en de rekening in restaurant Beluga zou betalen. En met mannelijke collega’s om zou gaan.
Trouw meldt tevens dat Marokkaanse vrouwen beducht zijn voor mannen die na de huwelijksvoltrekking eisen dat ze een hoofddoek gaan dragen en dergelijke: ‘Natuurlijk, ik ben ook een moslima, maar vrij westers georiënteerd en hij had zijn blik meer op de Arabische wereld gericht. Dat gaat niet samen’, aldus apotheker Yasmina in het artikel.
De Marokkaanse man, kortom, is dom, bang en gedoemd tot uitsterven, en de islam met hem. Nog iets verder de éénentwintigste eeuw in en we zullen de islam zien verkruimelen als een vijftienhonderd jaar oud, zich in verregaande staat van ontbinding bevindend stuk perkament. De islam voldoet niet meer. Sterker nog, de islam zit de vooruitgang in de weg, want hij verhindert de elite zich uit te breiden. En dan is Marokko, met zijn wettelijke verbod op seks buiten het huwelijk, nog vooruitstrevend, want in de rest van de Arabische wereld komen hoogopgeleide vrouwen niet eens aan een baan.
Dat gaat niet eeuwig duren, natuurlijk. Die hoogopgeleide, zelfstandige vrouwen laten zich niet zomaar terug hun hok insturen. Het rommelt dan ook in de Arabisch/islamitische wereld. Denk aan de zaak rond de broekdragende Lubna Ahmed Hussein. In Marokko gaat het hard met de seksuele emancipatie van de vrouw (voor wie Frans kan, zie ook Explosion sexuelle au Maroc), ondanks de wurggreep van de islam. Daar kunnen de mannen van vinden wat ze willen, maar ze doen er geen ene mallemoer aan.
Wij goddeloze, blanke autochtonen hebben evenwel geen enkele moeite met geëmancipeerde vrouwen die meer verdienen dan wij. Zestig jaar feminisering heeft ervoor gezorgd dat we op dat gebied wel tegen een stootje kunnen. Ons maakt het niet uit waar het geld vandaan komt, áls het maar ergens vandaan komt en als mevrouw zich in onze plaats een maagzweer wil werken, heeft ze onze zegen. Zolang ze dat maar niet als excuus gaat gebruiken om haar huwelijkse plichten te verzaken, natuurlijk.
Dus ik zou tegen die trouwlustige Marokkaanse vrouwen willen zeggen: ‘Tadaa! Hier zijn we! Je hoeft geen maagd te zijn (liever niet, zelfs), we willen graag op je zak teren, je hoeft geen hoofddoek om en je mag best naar een buitenlands congres’. En tegen de autochtone mannelijke vrijgezellen van Nederland: denk eens over een hoogopgeleide Marokkaanse als echtgenote. ‘Geëmancipeerd’ betekent in Marokko niet dat je elke zaterdag bij je vrouw om je vijf euro zakgeld moet zeuren, als je af en toe eens de afwas doet, vinden Marokkaanse vrouwen je al de ‘ideale man’ en om de zin “We kunnen toch ook gewoon knuffelen” moeten ook Marokkaanse vrouwen heel hard lachen.
Peter Breedveld wéét dat-ie hierboven vreselijk generaliseert. ‘Sorry’ voor alle gekwetste Marokkaanse mannen, Nederlandse vrouwen, gefeminiseerde Nederlandse mannen en berggeiten.
RSS