21 februari 2019

Johan Derksen

Theo Boon

Je herkent dat vast wel. Van die dingen die je ouders vroeger deden of zeiden en waarvan je destijds zoiets had van: “ach man, zeik toch niet zo,” of in moeders geval: “ach, stel je toch niet zo aan.” Bij pa durfde je dat nauwelijks te denken, laat staan uit te spreken. John Hiatt springs to mind als hij zingt: “and I knew even then that I could die for the thoughts that I kept in the back of my mind.” Bij ma lag dat beduidend anders, die kon wel wat hebben, daar mocht je je hart laten spreken.

Inmiddels heb je dan die leeftijd bereikt waarbij je jezelf vaker en vaker betrapt op de gedachte dat je steeds meer op hen gaat lijken. Vooral op hem. Gedragsmatig en qua uiterlijk.

Ik heb zijn lipje. Wanneer hij gedronken had, kreeg hij een zeer karakteristieke trek op zijn kop. Zijn toch al dunne lippen namen een vorm aan die voor altijd op mijn netvlies zullen staan. Samen met zijn lodderblik vormden die voor ons een afschuwelijk aanzicht. Wat er dan over die lippen kwam, laat ik hier maar onbesproken. Ik heb precies dezelfde trekken in mijn gezicht en als ik gezopen heb, krijg ik dus ook dat onhebbelijke bovenlipje vergezeld van die lodderblik. Voldoende om dat drinken tot een minimum te beperken.

Godverdommese leeghoofden

Pa die zijn ergernis voor niemand onder stoelen of banken stak. Mijn moeder, die hem dan steevast nog wat giftiger maakte alsof ze daar genoegen in schiep, beet hem dan toe: “er is ook nie heul veul noddig om jou op de kast te krijgen, wel?” Ze bracht het als een vraag, maar zeker niet één die uit interesse was geboren, zeg maar.

Bijvoorbeeld als hij op de autoradio weer eens een of andere megalomane DJ door een plaat heen hoorde lullen. “Moeten die godverdommese leeghoofden, die blaaskaken, nou echt overal doorheen lullen?! Houdt toch godverdomme je smoel” en met een agressieve ruk ging de radio uit en luisterden we vervolgens naar de stoom die uit zijn oren kwam. Geen haar op ons hoofd die eraan dacht hem tegen te spreken, die pop wilde we niet aan het dansen hebben.

Of reclames tussen tv-programma’s, daar kon hij ook zo heerlijk tegen ageren. Blikken en fake lachmachines tijdens tv-series wekten ook zijn toorn. Zo zijn er nog talloze dingen meer, want inderdaad, er was niet veel nodig om hem op de kast te krijgen. Er weer af was een stuk lastiger.

Geest vergiftigen

Ik ben gelukkig beduidend rustiger dan hij, of heb dat beter onder controle in ieder geval, en mijn huwelijk is ook een stuk fijner dan het zijne was, maar ook ik erger me makkelijk. Mijn dochter die voor de zoveelste keer ‘Gilmore Girls’ of ‘Friends’ kijkt, gek word ik daar van. Gelukkig is er nu de afspraak dat ze die kutseries alleen kijkt als ik er niet ben. Ik kan het dan niet laten om te zeggen dat ze het zelf moet weten wanneer ze haar geest wil vergiftigen, maar niet waar ik bij ben. Ik vind dat vrij tolerant van mezelf want voor de derde keer ik-weet-niet-hoeveel seizoenen met ik-weet-niet-hoeveel afleveringen kijken van die drek, dat trekt niemand. Toch?

Tafelmanieren, ook zoiets. Daar ben ik ook vrij gevoelig voor, zeg maar. Net als hij.

Ik ben er per definitie ook blij mee, met die eigenschappen. Ze zijn namelijk gestoeld op een kritische blik en een scherpe geest die wars is van neppe, zakkenvullende, onzin verkopende, onrechtvaardige klootzakken en klootzakkinnen waar het helaas van wemelt hier op moedertje aarde.

Boosheid kanaliseren

De kunst is om die woede, die allesverterende en altijd aanwezige boosheid te kanaliseren. Zodra die gaat overheersen is dat ten eerste niet zo fijn voor jezelf, maar ook je omgeving lijdt daaronder. Het is een hele kunst, kan ik je verzekeren, om dat in goede, leefbare banen te leiden voor mensen die behept zijn met het woedevirus. Voor mensen zonder lontje.

Over het algemeen gaat het me goed af om vredelievend om te gaan met en met mildheid te kijken naar de medemens. Ik maak daarin graag één uitzondering.

Wanneer ik erlangs zap en hem tegenkom, zijn hoofd zie, ben ik me welbewust van de drift die over mij heen komt. Ik laat dat gebeuren, bij hem mag het, voor hem wil ik me niet inhouden. Ik doe dat zeker ook niet. Op hem moet je, wat mij betreft, ook full-metal apestront gaan.

Zoals het een goed gezin met vier voetballende jongens betaamt, waren wij vroeger geabonneerd op de Voetbal International. Mijn pa vrat dat ding. Zodra de Voetbal International in de bus viel, had ie ‘m al bijna uit. In die tijd had Johan Derksen een column op de laatste bladzijde en iedere week speelde Derksen het weer klaar om mijn pa vloekend en tierend door het huis te laten ijsberen vanwege die column. De dingen die hij Derksen toewenste, de haat die hij uitsprak was ongekend. Slechts mijn moeder moest het soms even hard ontgelden als Derksen in die tijd, en dat wilde wat zeggen.

Elfstedentocht in de hel

Het abonnement werd op enig moment zelfs opgezegd, louter en alleen vanwege de column van Derksen. Een verstandig besluit. En waar ik in die jaren en in zijn begintijd op tv waardering voor hem had (hij durfde tenminste) en om hem moest lachen, al was dat alleen maar om me af te zetten tegen mijn pa, nu ervaar ik al jaren dezelfde woedendmakende allergie jegens de man als mijn pa.

Derksen fakkelt alles en iedereen af op een manier die mij, tegen beter weten in, doet hopen dat er zoiets als een hiernamaals of karma bestaat.

Of zoals iemand het onlangs mooi verwoordde: “Johan Derksen zal de Elfstedentocht in de hel schaatsen, mocht hij ooit nog eens verantwoording moeten afleggen voor zijn zieke gedrag en uitspraken.”

Prietpratende klootzakjes

De uitzondering die door Derksen niet met de grond gelijk gemaakt wordt, wordt dan meteen op zo’n onhebbelijke en afschuwelijk manier in de kont gekropen (Cruijff, bijvoorbeeld) en op een voetstuk geplaatst, dat ook daardoor bij mij intern iets knapt. Zijn uitgesproken voorkeur voor de prietpratende klootzakjes van het Forum voor Democratie in het algemeen en Theo Hiddema in het bijzonder, maken het walgelijke plaatje wel compleet.

Johan Derksen is een vreselijk stuk schimmel, een pratende ontsteking.