Joris is oer en tefolle
Johan de Vries
Joris dobbert in wanhoop en verlies
Joris was best wel blij toen hij uit de buik van zijn moeder kwam. Hij had maanden liggen dobberen in een badje van stress-, verdriet-, wanhoop- en verlieshormonen. En omdat Joris dat zat was, verscheen hij twee weken te vroeg.
Moeder moet haar zegeningen eens tellen
Als je toch maar mijn dochter was, prevelde moeder steeds als ze Joris verzorgde en knuffelde. Een zus van haar zei: “Je bent nu je dochter wel kwijt, maar je hebt er een nieuw kind voor in de plaats gekregen, je moet je zegeningen tellen en ook een keer tevreden zijn.”
Moeder krijgt ‘haar’ dochter!
De moeder van Joris raakte, zoals het een katholieke huisvrouw betaamde, een jaar later wederom zwanger, en ze droeg dit keer écht in de breedte. Ze wist het zeker: “Ik krijg een nieuwe dochter!” En waratje, het was inderdaad een meisje. Een kadootje dat ze nooit meer los zou laten. Ze hoefde haar zegeningen niet meer te tellen en tevreden te zijn met Joris; ze had nu iets beters.
Oer en tefolle
Joris hoefde geen surrogaatmeisje meer te zijn. Hij hoefde niemand meer te vervangen. Joris was niet langer het object van verdriet en verlangen. Joris was, zoals ze zo mooi in het Fries zeggen, ‘oer en tefolle’ (overbodig en teveel).
Joris gaat verhuizen
Gelukkig was er een jong stel in de buurt dat dol op Joris was. Joris hing elke dag rond. Hij was in de zevende hemel bij zijn surrogaat-ouders. Dit was echter van korte duur, want het gezin van Joris woonde in een gereformeerd dorp en de katholieke school was helemaal in Dokkum. Het was tijd om te verhuizen naar een plek waar een katholieke school voorhanden was.
Johan de Vries, beter bekend als De Frysk, pensionado op MAVO-niveau, komt uit Friesland, geboren in Rinsumageest, getogen in Wergea. Was ooit werkzaam in de zuivel en wist van melk yoghurt te maken, pap van gort en kent het recept van watergruwel. Woont nu in Barrie, Canada, waar hij geniet van zijn welverdiende rust.
RSS