Christie Mettes

Illustratie: Norman Lindsay

Een open brief aan minister-president Rutte, aangaande uw opmerkingen over de onafhankelijkheid van Caribisch Nederland.

Nadat u de onwil van de Nederlandse regering om enige economische steun aan Caribisch Nederland te geven had geuit, vond u het nodig om deze gebieden aan te moedigen zich af te scheiden:

“Als u mij morgen belt dat u eruit wilt, dan gaan we dat onmiddellijk regelen!”

Kolonialisme de band die ons bindt

Een aantal opmerkingen vooraf. In de eerste plaats bedoelt dit artikel niet de eigen verantwoordelijkheid van de eilanden voor hun huidige staat af te schuiven. In de tweede plaats pretendeer ik, als ik in termen van ‘wij’ spreek, niet alle meningen die in de Nederlandse Cariben leven te vertegenwoordigen, of zelfs maar die op mijn thuiseiland Aruba. Maar ik denk dat mijn ideeën rationeel genoeg zijn om in termen van wij te spreken, al was het maar namens degenen die mijn denkbeelden delen.

Wij, Caribische Nederlanders, maken deel uit van het Koninkrijk der Nederlanden, elk van ons een volwaardig Nederlands staatsburger en EU-onderdaan. We hoeven geen taal te delen om Nederlands te zijn, zoals België een half Waalse en half Vlaamse bevolking heeft, Spanje de Catalaanse en Baskische, Canada zijn Engels- en Franssprekende gebieden, en India zijn vele honderden geregistreerde inheemse talen. De politieke eenheid van Europees en Caribisch Nederland is een historisch, niet een cultureel gegeven. En in ons geval is het kolonialisme de band die ons bindt.

Machtsmisbruik van de Nederlandse overheid

Eerder deze week vroeg de stad Detroit, voorheen het middelpunt van de enorme Amerikaanse industriële economische groei in de twintigste eeuw, een faillissement aan. De bevolking is voor meer dan tachtig procent zwart. Je kunt dit vergelijken met de situatie in Caribisch Nederland. Alle racisme in de VS, recent nog te zien in de zaak van Trayvon Martin, ten spijt: stel je eens voor dat de centrale overheid van de VS als volgt had gereageerd.

“We zullen geen financiële steun geven aan de staat Michigan, omdat dat niet onze verantwoordelijkheid is. Als Michigan zich echter zou willen afscheiden van de Verenigde Staten, dan zullen we daarbij graag behulpzaam zijn.”

Dit heeft u als minister-president van Nederland tegen de eilanden gezegd. Ja, er werd eerder gesproken over onafhankelijkheid, vooral op Curaçao. Er wordt ook gesproken over onafhankelijkheid in Wallonië, in Quebec, en in Catalonië — om een paar gebieden te noemen — zoals te verwachten valt in een multiculturele politieke eenheid. Maar het is ons proces. Ja, van óns, degenen onderdrukt zijn. Het is machtsmisbruik van de Nederlandse overheid om te proberen zich te ontdoen van hun politiek vreemde koloniale restjes door onze trots te krenken. We zullen er ook niet intrappen, in deze halfslachtige poging. We zijn, hoewel u onze waardigheid weigert te erkennen als gelijkwaardig, niet langer uw slaven. En u kunt ons niet verkopen, of overboord gooien als we onze waarde verloren hebben. Zo waait de wind des tijds.

Dom en inferieur

Voor de goede orde: we zijn niet arm. Zeker niet in vergelijking met de Caribische eilanden, waarvan er vele onafhankelijk zijn. Deel uitmaken van het Koninkrijk der Nederlanden en lid zijn van de EU levert ons iets op. Het geeft onze kinderen betere kansen op onderwijs, het bevordert onze handel en het toerisme, en het beschermt onze kusten tegen buitenlandse dreiging. Waarom zouden we die voordelen weggooien? Waarom? Waarom zouden we dat willen? Ik weet dat u en veel anderen ons — Antillianen, Negers, Allochtonen — zien als dom en inferieur, maar zo makkelijk komt u niet van ons af. Wij zijn het schandaal van Nederland, de bastaardkinderen, het lijk in de kast, de schouders waarop het heeft gestaan en die het vermorzelde om een ‘gouden eeuw’ van economische groei mogelijk te maken. De ander. We maken evenzeer deel uit van de geschiedenis van uw land als van het heden. We zijn wat Nederland ons gemaakt heeft.

Corrupte samenlevingen

We spreken niet allemaal Nederlands, maar nooit achtte u dat nodig, of wenselijk in het contact met ons. Onze corrupte samenlevingen bloeiden onder een koloniaal bestuur dat het makkelijker vond om zaken te doen met één eiland dan om met ons allemaal te praten en een transparant democratisch systeem te vestigen. Nederland heeft nooit geïnvesteerd in ons als deel van het land. Geef ons de schuld maar, en houd uzelf voor dat de kolonisatie honderden jaren geleden plaatsvond. Maar het kolonialisme duurde eeuwen, en ik zal u in herinnering brengen dat onze autonomie niet ouder dan dertig jaar is.

Christie Mettes (24) doet een masterstudie Sustainable Development aan de Universiteit Utrecht, en is geboren en getogen op Aruba. Vertaling: Jasper Klapwijk. Het originele, Engelstalige stuk vindt u hier.