Mijn dochters gaan naar een islamitische basisschool

Amoorah

Illustratie: Utagawa Kuniyoshi

Na een paar jaar Daltononderwijs hebben mijn ex en ik de knoop doorgehakt. De meiden moesten naar een andere school. Dit ging niet meer.

In een Daltonschool geldt de leerkracht ‘als coach en de leerling als eigenaar van het leerproces’, en zegt een ‘veilig ontwikkelingsklimaat’ te bieden ‘waarin wij de kinderen coachen, om samen met ouders en externe deskundigen het optimale uit zichzelf te halen.’

Andere manieren en methoden

Dit is waarom deze school me zo aansprak. Gaandeweg bleek het niet het soort onderwijs te zijn dat mijn dochters nodig hadden. Vooral mijn oudste is er de dupe van. Ze kreeg haar taken nooit af en begreep weinig van rekenen. Ze gleed steeds verder af en was totaal niet meer gemotiveerd.

Het kostte mij enorm veel moeite en energie haar iets uit te leggen. Achteraf kreeg ik dan te horen dat het niet goed was uitgelegd. Ik deed het zoals ik dat honderd jaar geleden leerde op school en nu waren er andere manieren en methoden.

Op school gaf ik aan dat ik handvatten nodig had om mijn dochter beter te kunnen begeleiden. Maar zelfs nadat ik daar meerdere keren om had gevraagd, heb ik die nooit gekregen. Ik voelde me machteloos. In april hadden we een gesprek waarbij duidelijk werd dat mijn oudste een achterstand had opgelopen. Dus zou ze moeten blijven zitten. Helaas, pindakaas.

Huilende kinderen

Aan het einde van het gesprek viel m’n oog op een bak vol met geluidsbeschermers. Zoals bouwvakkers dragen om hun oren te sparen. Ik had er al over gehoord. De meiden hadden er eentje van hun vader gekregen, bij de GAMMA gekocht. Maar dit was schokkend. Stel je de hele klas voor met zo’n ding op. Ik vroeg ernaar en de verklaring was dat het om drukke klas ging, en dat sommige kinderen zo’n ding nodig hadden om zich te kunnen concentreren. Het zou uit het speciale onderwijs komen.

Er zijn ontelbaar veel dingen gebeurd waarbij mijn frustratie werd weggewuifd. Uiteindelijk was een schoolreis de druppel. Groepen vijf en zes waren drie dagen op kamp gegaan. Ik vond drie dagen nog best veel voor zulke jonge kinderen. Maar goed, ik wilde het plezier niet bederven en liet mijn dochter meegaan.

Toen ze terugkwam, bleek ze niet aanspreekbaar te zijn. Thuis viel ze meteen in slaap en de volgende dag was ze nog steeds moe. Toen ze eindelijk kon, vertelde ze dat ze heel bang was geweest toen ze om elf uur ’s avonds nog een boswandeling gingen maken. Zij is bang in het donker en dat gold voor meerdere kinderen. Dus bleven er kinderen huilend achter zonder begeleiding, die was op stap.

Islamitische basisschool

Ik stapte toen naar de schooldirectie. Maar die stuurde me terug naar de leerkrachten. Ik heb het laten zitten, voelde me sowieso al niet serieus genomen.

Kortom, ontevredenheid bij ons als ouders. Oplossing: een andere school zoeken waar onze kinderen wèl op hun plek zijn. Dit werd de islamitische basisschool.

Die was niet direct mijn eerste keuze. Ik keek nog rond en las beoordelingen. Van alle scholen in Lelystad kwam deze er het beste uit. Daarom hebben we ze daar ingeschreven.

Het heeft even geduurd voor ik overstag was. Ik heb een rondleiding gekregen en de school zag er ordelijk en netjes uit. De klassen zijn klein, waardoor er meer aandacht is voor de kinderen. En écht, de klassen waren rustig! Een verademing. Kinderen mogen van mij stoeien, ravotten, schreeuwen enzovoort, maar in de klas moet er rust zijn, en dat ontbrak totaal in de klassen op de andere school.

Hoofddoek verplicht

De school draait om kwaliteit en om identiteit. Daarom dragen de meisjes vanaf groep 6 een hoofddoek. Ze krijgen naast een heel goed, sterk en duidelijk programma ook godsdienstlessen.

Ik zag op tegen de hoofddoek, eerlijk is eerlijk. Ik ben voor vrije wil en vrije keuze. Het is een kledingvoorschrift zoals je op Engelse internaten ook hebt. Zo zie ik het ook. Na school mag de hoofddoek af, en als er een tijd aanbreekt dat één van mijn dochters er toch voor kiest, is zij vrij dit te doen.

Enorm gemotiveerd

Gisteren hadden we een informatieavond. Er werd gesproken over het lesmateriaal. De vakken, thema’s, doelen en werkwijze. We konden de boeken en schriften inkijken om een idee te krijgen van de stof.

Toevallig lag er ook een schrift van mijn oudste op tafel. Ik keek erin en zag alleen maar krullen, krullen en nog eens krullen. Dat lijkt logisch, ze is immers blijven zitten, en heeft daardoor een voorsprong. Haar nieuwe school moest het adviesrapport van de vorige school overnemen, dat is verplicht. Maar toch vond ik het bijzonder. Mijn dochter was enorm gemotiveerd en had al haar taken af.

Ik zei er iets over. Dat het een verademing was, vergeleken met alle rode strepen op de vorige school.

Tranen inhouden

De leerkracht vertelde me dat ze bewust het rapport van de vorige school pas deze week had gelezen, omdat ze niet bevooroordeeld wilde zijn. Ze vertelde dat ze mijn dochter totaal niet in het rapport herkende.

Ik kon maar net m’n tranen inhouden. Na zoveel jaren strijd en onbegrip eindelijk rust en begrip. En erkenning, mijn kind kan heel goed leren, als je het maar op de juiste manier aanbiedt.

Amoorah is een verhalenverteller, een niet-dogmatische moslima zonder hoofddoek en moeder van twee dochters.