Perverse ironie

Peter Breedveld

Illustratie: Theo van den Boogaard, zaterdag 18 januari op het Winternachtenfestival

Wanneer een rechtse houwdegen komt te overlijden, grossieren de media steevast in stuitend revisionistische hagiografieën. Denk aan Nixon, denk aan Thatcher. Met de eerder deze maand overleden Ariel Sharon was het niet anders. De man die met zijn meedogenloze slachtpartijen verschillende keren de relatie tussen Israël en zijn trouwste bondgenoten onder druk zette, gold opeens als een ‘vredesduif’.

Daar denken heel veel mensen anders over maar dat zou je niet zeggen als je de commentaren in de kranten leest. Totdat dat van Nuweira Youskine verscheen in Trouw. ‘Sharons dood liet me volkomen koud’, schrijft ze. ‘Bij hem lukte het me niet hem voor te stellen dat hij een vriendelijke huisvader was. Of preciezer: dat lukte wel, maar het deed me niets. Het beeld van de medogenloze genocide-pleger was veel te overweldigend.’

Abonnement opzeggen

Nuweira stelde zich de ‘hel’ voor waarin Sharon de consequenties van zijn aardse daden moet ondergaan: ‘Elke daad waarmee hij anderen pijn heeft gedaan of schade heeft berokkend kan hij doorvoelen, zoals we op aarde fysieke pijn voelen.’

Dat heeft ze geweten. Woedende reacties van lezers, waarvan er vele zelfs hun abonnement opzegden. Een telefoontje van de nieuwe hoofdredacteur Cees van der Laan, en een excuuscolumn van Van der Laan in de Trouw van afgelopen zaterdag.

‘Nuweira wilde een andere kijk op de figuur Sjaron laten zien’, schrijft hij, ‘een perspectief zoals dat in de Arabische wereld beleefd wordt, zoals zij dat ervaart. Met dat perspectief kun je het oneens zijn, zeker. Maar als columniste heeft zij de vrijheid haar gevoelens te formuleren. En die vrijheid zal ik verdedigen, hoezeer ik ook begrip heb voor de lezers die haar kijk onaanvaardbaar vinden’.

Overgewaaid antisemitisme

Hier spreekt een pijnlijk gebrek aan gevoel voor onze veranderende samenleving uit. Dit is geen ‘perspectief zoals dat in de Arabische wereld wordt beleefd’. Nuweira heeft haar ‘kijk’, niet uit de Arabische wereld geïmporteerd. Het is een ‘kijk’ die door een enorme groep Nederlanders wordt gedeeld. Een groep die niet genegeerd kan worden of, zoals hier gebeurt, geschoffeerd.

Het is schrijnend dat die ‘kijk’ ‘onaanvaardbaar’ wordt geacht en dat de hoofdredacteur van een gezaghebbende krant het nodig vindt daar zo omstandig afstand van te nemen, en uitdrukkelijk zijn eigen ‘betrokkenheid’ bij Israël te belijden, ‘vanuit het besef dat de wrede behandeling van de Joden in Europa, culminerend in de Holocaust, hen dwong elders een eigen, veilige staat te stichten’.

Ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat Nuweira hier langs een omweg wordt beschuldigd van uit de Arabische wereld overgewaaid antisemitisme, want voor Van der Laan lijkt er geen andere fatsoenlijke reactie mogelijk op het besef dat Europa zes miljoen Joden heeft vermoord, dan een eerbiedige bewieroking van Sharon als vredesduif. Dat is de enige aanvaardbare kijk.

Van Israël blijf je af

In alle jaren dat ik Trouwabonnee ben geweest (ik heb het abonnement vorig jaar opgezegd omdat Hassnae en ik door Elma Drayer volkomen onterecht als antisemieten werden weggezet, zonder een woord van excuus van de hoofdredactie) heb ik heel wat rare columns en artikelen voorbij zien komen (Een Trouw-journalist zoog bijvoorbeeld een complete Haagse shariawijk uit zijn duim), maar nog nooit heb ik de hoofdredactie zo diep door het stof zien gaan vanwege een ‘onaanvaardbare kijk’.

Het signaal aan de lezers is duidelijk: je mag alles over iedereen zeggen, vooral over moslims, maar van Israël blijf je af, ‘vanuit het besef…’ enzovoort. Altijd dreigt er de beschuldiging van antisemitisme.

Dat is waar types als Dieudonné op gedijen. Toen ik anderhalve week geleden het antisemitisme van deze Shoahnanassende komiek aan de kaak stelde (die door Trouw nota bene op het schild werd getild als iemand die de hypocrisie van de Franse elite aan de kaak stelt), zag ik op Twitter commentaren in de trant van: “Maar het is toch ook zo? Je mág toch ook niks over Joden zeggen, terwijl moslims vogelvrij zijn?”

Arabische propaganda

Trouw bevestigt deze lieden gewoon even in hun vooroordelen. Minister Lodewijk Asscher doet hetzelfde, als hij de PVV bekritiseert vanwege haar samenwerking met antisemieten. “Aha”, zeggen moslims, “dus het is oké om dagelijks de walgelijkste moslimhaat de ether in te slingeren, maar de minister komt pas in het geweer als Joden de pineut zijn?”

Tegelijkertijd met Van der Laans commentaar verscheen in NRC Handelsblad een stuk van Frits Bolkestein, met als titel ‘Het Westen laat zich ringeloren door Arabische propaganda tegen Israël’ en een week eerder meldde Bas Heijne in dezelfde krant dat het Nederlandse antisemitisme uit de Arabische wereld is overgewaaid. Ook Kamerlid Gert-Jan Segers van de ChristenUnie heeft “de indruk dat antisemitisme vooral uit islamitische hoek komt“. De Anne Frank Stichting gaat de oorzaken van het antisemitisme onderzoeken en de berichtgeving in Het Parool wekt de indruk dat de aandacht daarbij vooral uitgaat naar allochtone jongeren. Opvallend, want in dit rapport van de Anne Frank Stichting staat ondubbelzinnig dat antisemieten meestal autochtonen zijn.

Maar goed, het adagium van de hedendaagse antisemietenjagers is dan ook dat de ene antisemiet de andere niet is.

Blind Israëlfetisjisme

Het is een smerig spelletje dat in Nederland wordt gespeeld, waarbij autochtone Nederlanders hun schuld denken af te kunnen kopen met een blind Israëlfetisjisme, ondertussen hun eigen, home-made antisemitisme projecterend op de nieuwe zondebokken: de Arabieren, de allochtonen, de moslims. Wat een perverse ironie.

Steun Frontaal Naakt, het enige echte dissidente geluid in Nederland! Stort op rekeningnummer NL59 RABO 0393 4449 61 (N.P. Breedveld, Rabobank Rijswijk), SWIFT BIC RABONL2U o.v.v. ‘Frontaal Naakt’.