Racist
Jesse Dijksman
Illustratie: Konstantin Rupasov
“Mevrouw?” Het Marokkaanse jongetje kijkt me met grote ogen aan. “Mevrouw, mag ik misschien héél even uw telefoon gebruiken?”
Ik twijfel en voel me meteen een racist. Een blond meisje had ik zo mijn telefoon gegeven.
“Waar heb je mijn telefoon voor nodig?” vraag ik om de beslissing uit te stellen.
“Mijn vader doet niet open”, zegt het ventje, “en ik moet mijn tas hebben voor de voetbal.” Hij drukt op de bel van de derde verdieping van het pand waar hij voor stond te wachten toen ik aan kwam lopen. We wachten samen even, maar niemand reageert.
Hij kijkt me weer smekend aan. Ik haat mezelf dat ik niet gewoon even mijn telefoon aan hem geef, dat ik nog steeds twijfel, alleen maar omdat hij een kleurtje heeft en een accent. Ik ben toch een heel ruimdenkende hoogopgeleide meid die multiculturele vrienden heeft, zelfs een paar moslims? Waarom heb ik dan toch een onbehaaglijk gevoel bij deze situatie?
Het jongetje belt nog een keer aan, haalt dan moedeloos zijn schouders op.
“Okay”, zeg ik, “je mag bellen.”
Ik overhandig hem mijn telefoon en op het moment dat hij mijn mooie iPhone in zijn hand heeft, is hij al weggerend. Te verbouwereerd om iets te doen of te zeggen blijf ik staan. Op de hoek van de straat draait hij zich om.
“Sorry mevrouw!” roept hij hard.
En dan is hij verdwenen, met mijn telefoon. Even kijk ik nog naar mijn lege hand, alsof mijn telefoon daar ineens weer in kan verschijnen, maar dat gebeurt natuurlijk niet.
Dan zucht ik diep. Gek genoeg niet omdat mijn telefoon gejat is, maar omdat ik nu al weet hoe triomfantelijk de PVV-stemmers in mijn familie zullen kijken als ze dit verhaal horen.
En dan besluit ik het. Ik ga het ze niet vertellen. Ze horen al genoeg gelogen verhalen om racist van te worden, deze krijgen ze niet van mij. En zo loop ik toch nog heel tevreden naar huis.
Jesse Dijksman is afgestudeerd als scenarioschrijver aan de Schrijversvakschool in Amsterdam. Schrijft vooral korte verhalen en scenario’s. Heeft Lukida.com opgericht om ervoor te zorgen dat kunstenaars meer (structurele) inkomsten kunnen krijgen door bijvoorbeeld abonnementen aan te bieden.
RSS