Simone

Peter Breedveld

Illustratie: Théo van Rysselberghe

Simone woont in zo’n wijk waar je als starter op de woningmarkt begon. Al haar oude buren maakten in de loop der jaren carrière, gingen beter verdienen en verhuisden naar een betere buurt. Alleen Simone is achtergebleven, in een uitkeringssituatie die steeds uitzichtlozer wordt, want de jaren tellen en Simone wordt er niet aangenamer op, wrokkig en verbitterd als ze is.

De afgelopen jaren was er niemand, die het een prettig vooruitzicht vond Simones nieuwe collega te worden. Daarom heeft Simone alle tijd van de wereld om uit het raam te staren en haar woonwijk te zien verloederen. Er wonen bijna alleen nog maar allochtonen. Moslims. Die hebben geen binding met de buurt. Ze zijn hier alleen maar voor hun uitkering. Met hun hoofd zitten ze in het land van herkomst, daar staan hun televisieschotels ook op gericht.

God mag weten waar ze naar kijken op televisie. Simone heeft op de site van Joost Niemöller gelezen dat ze de hele dag naar haatpropaganda tegen de joden kijken. Zelfs in kinderprogramma’s wordt opgeroepen joden op te blazen. Ze haten ons, schrijft Niemöller. Zo is het maar net. Op het Internet heeft Simone lotgenoten gevonden. Mensen die, net als zijzelf, op een maatschappelijk zijspoor zijn gezet en die hun ongeluk wijten aan allochtonen. Aan de moslims vooral. Want Nederland islamiseert waar je bijstaat, dat heeft Wilders goed gezien.

Maar dat mag je niet zeggen, want dan ben je meteen een racist. Terwijl de islam helemaal geen ras is. De islam is een totalitaire ideologie, die totale onderwerping eist. Het zijn gewoon fascisten, die moslims. Ja, ook die zogenaamd ‘gematigde’ moslims, vooral die ‘geëmancipeerde’ moslima’s. Met hun zwartglinsterende Sheherezade-ogen draaien ze de naïeve Gutmenschen een rad voor ogen.

Carel Brendel toont dat keer op keer aan, dat ze allemaal banden hebben met de Moslimbroederschap. Allemaal. Soms kan zo’n moslims wicht zich niet inhouden en blaat ze haar bewondering voor extremisten als Qaradawi er op een onbewaakt moment zomaar uit. Oeps! Gelukkig zit Carel Brendel er altijd meteen bovenop.

Simone ergert zich dood aan vrouwen die hoofddoeken dragen. De hoofddoek is een verwerpelijk symbool van onderdrukking van de vrouw. Ze worden zwaar onderdrukt, die gehoofddoekte vrouwen. Het worden er elke dag meer. In haar buurt ziet ze alleen nog maar hoofddoeken. Eigenlijk is zij er de enige volwassen vrouw zonder hoofddoek.

Kijk, ze heeft in het park, waar ze haar hond altijd uitlaat, een foto gemaakt van die verschrikkelijke hoofddoeken. Het is gewoon een statement van die vrouwen, die hoofddoek. Ze willen ermee zeggen dat ze niet bij ons willen horen. Dat ze onze vrije, open samenleving afwijzen.

Simone begrijpt daar niks van. Beseffen die vrouwen dan niet dat het juist onze vrije samenleving is, die het hen mogelijk maakt om hun achterlijke woestijngeloof te belijden? Dat hun vrijheid, om dat verschrikkelijke kopvod te dragen, dat te vergelijken is met het hakenkruis van de nazi’s, dat die vrijheid bevochten is door de voorouders van die ongelovige honden, die ze zo verachten?

Maar bij wie ze dan niet te trots zijn om hun hand op te houden. Dat niet, natuurlijk! Onze uitkeringen zijn goed genoeg voor die woestijnnazi’s. Onze ouders liggen in hun eigen stront te dabben in verzorgingshuizen waar het personeelstekort steeds schrijnender wordt, waar geen geld meer is om de mensen fatsoenlijk te wassen, maar voor de uitkeringen van die vieze zandnegers, die hier dagelijks met vliegtuigen vol het land binnenkomen, is altijd nog wel ergens een potje te vinden.

Simone kijkt in de spiegel. De jaren van verbittering hebben hun sporen achtergelaten in haar diepgegroefd gelaat. Haar ingevallen wangen geven haar een macaber uiterlijk. Ze heeft al jaren niet meer gelachen. Nu ze eraan denkt, is ze ook al jaren niet meer aangeraakt door een man. Als ze heel eerlijk is tegen zichzelf, maar dat gebeurt alleen in een flits, als een pijnlijke scheut, is het zelfs tientallen jaren geleden dat Simone door een man is aangeraakt.

Simone begint zachtjes te huilen als ze zich realiseert dat ze nooit een orgasme heeft gehad.

En nu nooit meer zeggen dat Peter Breedveld geen empathie heeft voor islamofoben.