Strand

Peter Breedveld

Gisteravond zijn we eindelijk op het strand geweest. Het was er nog niet van gekomen vanwege de kinderclub, die zo leuk is dat mijn kinderen er geen minuutje van willen missen. Ik heb de dagen langs het zwembad doorgebracht, mensen kijkend en een Franstalige Lonely Planet over Bordeaux bestuderend. Overdag mijd ik het strand vanwege de felle zon.

We hebben gespeeld met de onstuimige oceaangolven. Ik probeerde ze te trotseren door stevig op de bodem te blijven staan, maar de eerste de beste golf beukte zo hard tegen mijn lichaam dat ik omver tuimelde, als een willoze pop over de bodem werd gesleurd en op het strand werd gesmeten.

Ik moest er onwillekeurig om schaterlachen. Steeds weer liep ik de oceaan in om me door een golf de les te laten lezen. Het is alsof je met een enorm, zacht monster speelt. Een oersterke lobbes. Een goedaardige zeegod, die je desalniettemin niet teveel moet tarten. “Ik hou van je, oceaan!” *BAF* GLOEGLOEGLOE.

Ik werd er euforisch van. Iedere keer als ik over de kop, schurend over de bodem, terug naar het strand werd gesleurd, kreeg ik de slappe lach.

Mijn kinderen waren nog wat bangig. Ze probeerden de golven voor te zijn door heel hard voor ze uit naar het strand te rennen, maar af en toe ging het mis en nam de oceaan ze te grazen. Die verbouwereerde gezichten! Kostelijk.

We besloten naar huis te gaan toen me een man opviel in de grote groep die vlakbij onze handdoeken lag. Dat petje, die polo, die enorme ouderwetse, driepotige camera – dat was Jock Sturges! Ik liep naar hem toe: “U bent toch Jock Sturges? Ik ben een enorme fan!”

Jock Sturges is – wat mij betreft – één van de allergrootste naaktfotografen ooit. Hij specialiseert zich in jonge naturisten en weet iets in zijn modellen naar boven te brengen, iets dat zich op de scheidslijn bevindt tussen naïeve onschuld en sluimerende erotiek. Precies wat mij aanspreekt in het naturisme. Zijn naakten zijn ontwapenend en ergens ook licht confronterend tegelijk.

Hij zat daar met een paar gezinnen, wier dochters hij fotografeerde bij een grote plas op het strand. Twee van hen, een tweeling, zitten bij mijn kinderen op die kinderclub. Ze zijn Brits, er was ook een Amerikaans gezin en er was nog een Britse vrouw met haar dochter. Ze nodigden ons onmiddellijk uit bij hun groep te komen. Het was allemaal erg open en hartelijk. Niet zoals in Nederland dus, kan ik niet laten even op te merken.

Sturges sprak mijn kinderen in het Nederlands aan. Of ze door zijn camera wilden kijken. Ik heb er geen verstand van, maar je kijkt vanonder een doek naar een omgekeerd beeld op een vierkante glasplaat. De Amerikaanse vader, een tandarts, legde me uit dat het bouwjaar van de camera 1936 is, dat het steeds moeilijker wordt om er film voor te krijgen, en de chemicaliën om die te ontwikkelen, dat de zwart-witfoto’s worden gedigitaliseerd, enzovoort. Hij werd erg technisch.

Zijn dochter, een mooi meisje van een jaar of twaalf, was al een paar keer door Sturges gefotografeerd – hij houdt jarenlang contact met zijn modellen, zodat je ze voor de camera ziet opgroeien – en dit was de eerste keer dat ze volledig naakt was. Ik vroeg hem hoe dat was om zijn dochter naakt in galeries te zien hangen, of in boeken te zien die ook in handen van bekenden van hem zouden kunnen vallen.

“Iemand die zo’n boek in handen heeft, staat hier waarschijnlijk toch al open voor”, antwoordde hij. En ja, in Amerika wordt nogal verkrampt omgegaan met naakt, en het naturisme daar wordt vooral bevolkt door rare types, daarom kwamen hij en zijn gezin zo graag naar Europa.

Ik moest denken aan de pedofielenobsessie, die ook hier epidemische vormen heeft aangenomen.

De meisjes waren allemaal onwennig in het begin, maar Sturges wint uiteindelijk hun vertrouwen, waardoor ze zich helemaal openstellen. Ik zag hem weinig aanwijzingen geven. Ze gingen voor de camera staan en hij fotografeerde ze zoals ze waren. De tweeling staat al in één van zijn boeken. Ik vroeg wat ze daarvan vonden. Ze waren dol op Jock, zeiden ze. Ze vonden het heerlijk om voor hem te poseren.

Sturges vroeg mijn kinderen of ze ook wilden poseren. Mijn dochter weigerde. Hij zei oké, geen probleem. De sfeer was totaal ongedwongen. “Kom nog eens langs”, zeiden de ouders. “Hoe lang blijven jullie nog?”

Sturges liet zich fotograferen terwijl hij aan het werk was. “Maar niet de meisjes”, zei hij, wat vanzelfsprekend is. Op de foto hieronder staat hij met zijn vrouw, die altijd bij elke sessie aanwezig is, en een assistent.