Naakte kinderen

Frans Smeets

Bij mijn column over christelijke dierenporno plaatste Onze Hoofdredacteur deze fotovan Jock Sturges. Aanvankelijk schrok ik er nogal van, omdat naakte kinderen, en zeker in combinatie met volwassenen, in verband met pedofilie wordt gebracht. Zelf heb ik geen lustgevoelens ten aanzien kinderen, laten we daar even duidelijk over zijn. Eigenlijk triest dat ik het gevoel heb me bij het zien van zo’n foto preventief verantwoording te moeten afleggen voor mijn seksuele geaardheid.

In het algemeen ben ik niet zo’n fan van bloot in de kunsten. Ik vind het vaak erg stereotiep en saai. Soms probeert de maker slechts te provoceren en aandacht te trekken, zodat het voorspelbaar en slaapverwekkend wordt. Je weet van te voren dat er een paar fundi’s gaan steigeren en je expositie dus media-aandacht krijgt. Triest dat de pers hier nog intrapt. Voor de rest raakt niemand meer opgewonden van dit soort provocaties.

Aanvankelijk dacht ik ook zo over de foto hierboven, maar daarin heb ik me vergist. De foto is in mijn hoofd blijven spoken en heeft me aan het denken gezet. Dat komt doordat de foto heel veel zegt over mijn eigen ketenen, de morele dwang van de medemens, en hoe we kunnen doorslaan als maatschappij.

Want wat zien we op de foto nu eigenlijk? Een volwassen man met een naakt kind van een jaar of twaalf. Waarschijnlijk gewoon pa met dochter. Er is geen enkel signaal van misbruik. Puur inhoudelijk hebben de foto’s niets erotisch.

Iedereen die kinderen heeft en niet al te puriteins wil opvoeden, kan zich op zeker moment in dezelfde situatie met zijn kind bevinden als op die foto van Sturges. Het provocatieve van het plaatje zit in hem dan ook niet in het getoonde, maar het feit dàt het getoond wordt. Een normaliteit die door de toeschouwer schijnbaar niet anders geïnterpreteerd kan worden dan in een seksuele context. De seksualiteit van de foto is niet de inhoud van de foto, maar het onvermogen van de omgeving om een normale situatie niet seksueel te interpreteren.

De foto’s van Sturges zeggen dus iets over ons, de toeschouwers. Sturges speelt met dit onvermogen van ons om eens normaal te doen.

Sturges weet op een realistische manier een natuurlijkheid en onbevangenheid te grijpen, waar tegelijkertijd een licht erotiserende zweem over heen hangt. Een zweem die ontstaat door de houding van het lichaam en de manier waarop de modellen in de camera kijken, zonder schaamte voor lijf en leden. Ze zijn helemaal niet bezig met hun eigen lichaam. Ze zijn gewoon lichaam.

In plaats van dat hij ons beeld bevestigt en het meisje op de foto als een kwetsbaar wezen portretteert met de volwassene als lustvolle bruut waar je altijd voor moet oppassen, zie je een ongekende desinteresse in andermans morele oordeel. De foto’s maken ons daarom machteloos. En er is niets ergers voor een veroordeler dan een veroordeelde die geen boodschap aan hem heeft.

De kracht en het zelfrespect van de mensen op de foto’s in relatie met het naakt versterken de erotische lading. Je zou zelfs kunnen zeggen dat, hoe groter het onvermogen om met dit soort normaliteiten om te gaan, hoe sterker de seksuele interpretatie.

Vanwege dit onvermogen zijn de pedojagers naar genadeloos in hun oordeel over mensen met een andere lichamelijke moraal. Ze trekken alles en iedereen in hun eigen onvermogen mee en als je niet uitkijkt, ga je er zelf ook naar denken en handelen. Deze spiegel heeft Sturges me voor gehouden. Als ik met mijn zoon in mijn bad in de tuin zit en er een eencellige Geenstijler een foto maakt terwijl ik mijn piemel was, dan loop ik het risico de volgende dag op de brandstapel te belanden.

In Engeland en Amerika zijn al verschillende vaders opgepakt, omdat ze iets te intiem met hun kinderen in de speeltuin omgingen, of omdat hun puberende zoon het familiealbum op Internet zette. Voor enkele lieden bij domrechts was het plaatsen van de foto’s van Sturges het ultieme bewijs dat Onze Hoofdredacteur een bepaalde seksuele voorkeur heeft. Dat gaat nog wat worden in rechtstaat Wilders. Waar rook is, is vuur.

De nieuwe inquisiteurs scheppen een klimaat van klopjachten waar niet langer bewijsvoering de leidraad is, maar verdachtmakingen, die nergens anders op gebaseerd zijn dan op hun eigen paranoia of bekrompenheid. Valse beschuldigingen worden, bewust of onbewust, gebruikt om mensen kapot te maken. De meeste van deze koene ridders hebben het kindermisbruik nodig om hun eigen onvermogen te maskeren, om op een normale manier met (kinderlijk) naakt om te gaan.

Het zijn dezelfde soort mensen die in andere tijden vonden dat het dragen van korte rokjes bewijst dat vrouwen hoeren zijn. Waren ze in Iran geboren, dan behoorden ze waarschijnlijk tot het verkrachtende elitecorps van de zedenpolitie.

Vooral indirect zijn de gevolgen enorm. De hele kinderopvang is uit angst gefeminiseerd. Naakte kinderen kunnen alleen nog maar door een seksuele bril bekeken worden. En voor een man is een aai over de bol van een vreemd kind een roekeloze daad van verzet geworden. De inquisiteurs hebben hun zin gekregen. Kind is seks. De viespeuken.

Frans Smeets is ervan overtuigd dat kindermisbruik bovengemiddeld bij domrechts voorkomt. Trouwens, dat weet toch iedereen?