Turken
Suna Floret
Illustratie: Yana Frank
Na een periode van drie maanden weer terug in Nederland. Terug in het land waar de politie fluitend van zijn fiets afstapt om een verkeersbord recht te zetten. Het land waar er niet getoeterd wordt als je stopt voor een rood stoplicht en waar de honden hun behoefte kunnen doen op gras in plaats van op de straattegels.
Mis ik Istanbul? Onwijs. Wat ik mis? Dat getoeter, de chaos, de drukte, het wachten op een bus terwijl je niet weet wanneer die gaat komen. De verrassingen, het onverwachte en het geheimzinnige van Istanbul. Maar ik mis vooral de Turken daar. Ik weet dat er veel Nederlanders zijn die na een weekje Marmaris denken: “Wat zijn die Turken anders daar!” Ik geef ze gelijk. In Istanbul, een stad met ruim achttien miljoen inwoners, leven de Turken op een andere manier.
Geen Turken zoals in Nederland, die zich alleen maar bezig houden met andersmans dochters. “Ik zag laatst de dochter van die en die met een jongen lopen.” Want in Istanbul kun je als jongedame met acht jongemannen op straat lopen en dan worden ze gewoon gezien als vrienden.
Geen Turken zoals in Nederland die je komen vragen of je wel goed wijs bent omdat je met een hond loopt. “Dat is toch haram! Hoe durf je!? Ben je dan geen moslim?” Want in Istanbul lopen er duizenden Turken met een hond. En anders krijgen de straathonden wel een aai over hun bol en een stuk brood. De Islam heeft een andere betekenis. En anders geloof je toch gewoon helemaal niet? Het maakt allemaal geen flikker uit.
Geen Turken zoals in Nederland, die je raar aankijken als je met een groene panty loopt omdat het niet past bij hun normen en waarden. Want in Istanbul zie je Turken die er voor hebben gekozen om als langharige skater, gothic, tattoo-liefhebber, piercing-liefhebber, ik-heb-schijt-aan-hoe-jij-over-me-denkt-liefhebber door het leven te gaan. En ze verbergen hun levenswijze niet voor de ouders. Ze lopen zoals ze zijn met hun ouders door de stad en er is wederzijds respect.
Zijn alle Turken in Nederland zoals ik het beschrijf? Nee gelukkig niet. Maar grotendeels wel, ben ik bang. En ik neem afstand van ze. Heb ik al jaren terug gedaan, maar nu spreek ik het uit. Ik leef mijn leven hier niet zoals de Turken hier van me verwachten. Noem me verrader, noem me rebels, of noem me gewoon ruimdenkend. Mag je zelf weten. In Nederland ben ik een Nederlander en in Turkije ben ik een Turk. Omdat daar het Turks zijn menselijker is.
En de Turken hier die het niet met mee eens zijn? Dan boek je maar een ticket naar Istanbul. Dan zie je hoe de echte Turk leeft.
Suna Floret (27) is journalist. Ze schrijft wat ze ervaart en fotografeert wat ze ziet. Haar weblog is meer dan de moeite waard.
RSS