Prediker

Het blijft lachen met die PVV. Werd vorige week beoogd Kamerlid Mellony van Hemert al afgeserveerd als een compulsieve fantaste, die haar opleiding en een boek over het meisje van Nulde bij elkaar had gehoaxt, en zionistisch stemmenkanon Gidi Markuszower ontmaskerd als een wapenslingerende zeloot die Joodse Israëlcritici het liefste zou lynchen; deze week werd duidelijk dat Raymond de Roon in de jaren zeventig overtuigd lid was van een neofascistisch knokploegje met bijzondere aantrekkingskracht op voormalige NSB’ers.

De antifascistische onderzoeksgroep Kafka blies het stof van een stapel oude afleveringen van het radicaal rechtse actieblaadje De Vrije Pers en ontdekte een sinds lang vergeten lezersbrief van een jonge De Roon. De bleke student pleit daarin voor het tijdelijk buiten werking stellen van de democratie om “langs buiten-parlementaire weg tot een krachtig bewind te geraken”, indien de overheid niet harder optreedt om de “gezagsondermijnende activiteiten” en de “straatterreur” van communistische infiltranten, kabouters, provo’s, linkse actiegroepen en krakers een halt toe te roepen. De Roon en zijn medescribent verwijzen hierbij instemmend naar de succesvolle staatsgreep door de militaire junta in Griekenland.

Tezelfdertijd wordt De Roon bestuurslid van de Nationale Veiligheidsbrigade, een radicaal-rechtse burgerwacht van het type waar Van Kooten en De Bie nog de spot mee dreven. De negentienjarige activist moet deze functie echter opgeven onder druk van zijn vader, nadat schimmige types het ouderlijk huis aandoen. Het lijkt er echter op dat De Roon zijn quasi-fascistische sympathieën nooit helemaal is kwijtgeraakt.

De onthulling is des te opmerkelijker, omdat het Kamerlid tot dusver een van de meer respectabele leden van de fractie was. De voormalig advocaat-generaal aan het gerechtshof te Amsterdam kan bogen op een smetteloze staat van dienst, was belast met de kandidatenselectie en de leiding aan de PVV-fractie te Almere.

Niet dat De Roon de eerste van de oudgedienden binnen het PVV-smaldeel is die in opspraak raakt. In 2006 kwamen verhalen naar buiten dat dierenvriend Dion Graus vier jaar eerder zijn zwangere vrouw het ziekenhuis in had geslagen, zijn minnares had gestalkt, nóg een ex-vriendin had gestalkt, en zijn schoonvader bedreigd. Verschillende voormalig werkgevers betichtten hem bovendien van “verzonnen verhalen, leugens, ruzies, rechtszaken, onbetaalde rekeningen en onjuiste declaraties”.

Voormalig politieman Hero Brinkman erkende een alcoholprobleem te hebben, nadat hij een half jaar geleden slaags raakt met de barman van Nieuwspoort. Ook Brinkman blijkt structureel over losse handjes te beschikken: vorige maand werd bekend dat zijn aannemer aangifte tegen het Kamerlid heeft gedaan wegens mishandeling en poging tot doodslag.

En dan laten we ronduit incompetente fractieleden zoals onderknuppeltje Richard de Mos of rekenwonder Teun van Dijck nog buiten beschouwing.

Wat we sinds de LPF al wisten, wordt met de schandaaltjes rond de PVV nog maar eens bevestigd: populistische rancunepartijen trekken politieke avonturiers, mafketels en rechtsextremisten aan. Verschil met de LPF is echter dat niemand de onderling ruziënde politieke erfgenamen van Pim Fortuyn bijzonder toegenegen was, waar webloggende en reagurende PVV-sympathisanten hun favoriete partij nu te vuur en te zwaard verdedigen.

Dezelfde domrechtse weblogs en reaguurders die zich verkneukelden toen de linkse pers het pathologische bedrog van Groen-Links kamerlid Tara Singh Varma en de sekspraktijken van Rob Oudkerk uitsmeerde, en smulden toen GeenStijl aan het licht bracht dat PvdA-wethouder Paul Depla zich na een raadsvergadering oraal had laten bevredigen in het fietsenhok, – ze gillen nu moord en brand dat de negatieve berichtgeving rond de PVV voortkomt uit een groot ‘links complot’. De media zouden systematisch het lijstje met PVV-kandidaten afwerken op zoek naar materiaal om de rebellenclub van Geert Wilders te beschadigen.

Het komt blijkbaar geen moment bij deze klagers op dat de PVV-hoofdman de aftakeling van zijn partij zelf in gang heeft gezet door haar opzet en inrichting. De beweging functioneert – met poppetjes en al – als een verlengstuk van de aanvoerder zelf. Normaliter worden kandidaat-leden van de Tweede Kamerfracties geworven vanuit de partijkaders in het land, waar ze hun sporen hebben verdiend. Niet zo bij gelegenheidspartijen als de LPF, TROTS of PVV, waar Jan en alleman zich vanuit het niets aandient bij de opperbobo, die vervolgens beslist op grond van de blauwe ogen en mooie babbels van de kandidaat in spé. Geen wonder dat daar allerlei vreemd pluimage tussen zit met lijken in de kast, zoals ook Rita Verdonk inmiddels heeft ondervonden.

Het levert een kandidatenlijst op die veel weg heeft van een kermisattractie. En een ballentent nodigt nu eenmaal uit tot prijsschieten.

Prediker (oogst van 1976) heeft een gruwelijke hekel aan de kermis.