Peter Breedveld

In tegenstelling tot mannen zijn vrouwen redelijke wezens. Nooit impulsief, altijd met beide benen stevig op de grond, behept met het gezonde verstand dat mannen zo vaak ontberen. Toch?

Flikker toch op met die feministische propaganda! Laat het woord cupcake maar eens vallen in het bijzijn van een vrouw. Niet normaal, wat er dan gebeurt!

Neem Hassnae’s nicht Majda, een extreem timide ding met grote reeëogen. Spreekt nooit voor haar beurt, wacht altijd netjes tot ze iets aangeboden krijgt, zegt dan eerst drie keer nee, voor ze in dankbaarheid aanneemt.

Maar dat is allemaal voorbij als het over cupcakes gaat! Dan vervliegt dat laagje beschaving sneller dan Maxime Verhagens zelfrespect als hij het pluche ruikt! Cupcakes! Ik wil cupcakes! Waat?! Worden de nieuwe kerstsmaken van The Hummingbird in Londen gepresenteerd? MagikmeemagikmeeikwilzograagmeenaarLondenikmoetikzaldienieuwecupcakesproeven-ikzalallesvoorjulliedoenechtwaartotmijndoodzalikjullieslaafzijn!!

Oké, een beetje gechargeerd, maar echt maar een béétje. Zie de foto hieronder, kijk ze vreten! Op de achtergrond zien we Tarek Malouf, het genie achter The Hummingbird, met zijn vrienden.

Inderdaad, ik was de enige heteroseksuele man op dat feestje.

Malouf presenteerde zijn kerstcollectie vorige week in een filiaal van zijn befaamde cupcake-emporium in Whitechapel, Ripper-territorium, inderdaad. De winkel staat in de Frying Pan Alley. Als mijn kennis van de Ripperologie me niet in de steek laat, is die alley vernoemd naar de kroeg waar Polly Nichols het laatst gezien is, voor ze ten prooi viel aan Jack the Ripper. Out of the frying pan, into the fire.

Hassnae was, als culinair journalist, door Malouf uitgenodigd voor de proeverij, en Majda en ik waren haar introducées. We mochten zoveel cupcakes proeven als we wilden en we kregen er gratis champagne bij! I, for one, care less for them, al zijn die van Majda’s moeder – een begenadigd amateurpatissier – niet te versmaden. Maar één cupcake uit de nieuwe Hummingbirdcollectie smaakte me bijzonder goed, de Christmas pudding cupcake. Daar heb ik er drie van opgesmikkeld.

Terwijl we daar stonden te vreten, zag ik een mooie vrouw pogingen doen zich toegang te verschaffen, ondanks dat ze niet op de gastenlijst stond. Ze had een sexy, rood jurkje aan en ze rolde met haar ogen, zoals vrouwen doen als ze iets van je gedaan willen hebben. Er werden haar allerlei vragen gesteld waar ze geen antwoord op kon, of wilde geven, ze representeerde geen organisatie, stond niet bekend als vaste klant of wat dan ook. Ze werkte snoeihard en uiteindelijk werd ze toegelaten en kreeg ze een enorme doos gratis cupcakes mee. Blij dat ze was! Ik bedoel maar: vrouwen houden echt heel, heel heel erg veel van cupcakes.

Wij kregen na afloop ook alledrie een doos mee. Kom daar in Nederland eens om, zulke royale gebaren. Ik weet het, de laatste tijd ben ik weer heel erg landen aan het vergelijken met Nederland, altijd ten nadele van de laatste, maar het is toch zo? Nederlanders zijn toch knieperig en zuinig en chronisch bang er bij tekort te komen?

Zelf ben ik in Londen de stripwinkels afgegaan. De Forbidden Planet is sowieso één van mijn vaste bezoekadressen als ik in Londen ben, maar nu heb ik alle andere ook gedaan, omdat ik op zoek ben naar recente back-issues van mijn favoriete serie Hellblazer.

Het zit zo: ik had een vaste comic-dealer, maar die is ermee gestopt en in Nederland verdwijnen de stripwinkels sneller dan de laatste restjes gezond verstand in het hoofd van een PVV-stemmer en ik ben heel erg druk en eens in het jaar realiseer ik me dat ik weer heel veel afleveringen van mijn favoriete series heb gemist en moet ik daarnaar op zoek. Vandaar dat Hassnae en ik in een dag Chinatown, Camden Town, Soho en die buurt vol oude boekwinkeltjes rond het British Museum hebben aangedaan, waarvan de naam me ontschiet.

Londens stripwinkels (Franse trouwens ook) zijn totaal anders dan die in Nederland. Hier staat de eigenaar je altijd zijn zaak uit te kijken, want hij heeft liever niet dat je aan zijn strips komt. Nederlandse stripverkopers hebben van hun hobby hun werk gemaakt, maar striplezers zijn grote kinderen, en ze zijn er nooit in geslaagd hobby en werk te scheiden.

In Londen zien de verkopers je als een geestverwant, en ze willen met je praten over de strips, die je koopt. In Chinatown stonden twee hele knappe meiden achter de toonbank met elkaar te praten over een bepaalde Marvel-serie (en sinds Kevin Smiths Chasing Amy weten we allemaal dat mooie vrouwen, die strips lezen, lesbisch zijn – kan niet anders) en toen Hassnae, die heerlijke vrouw, voor mij het vierde deel van de luxe verzamelde Hellboy kocht, waren ze zo blij als Jehova’s Getuigen die een nieuwe bekeerling verwelkomden. Hahaha! Er ontbrak maar nauwelijks een group hug aan.

O, ik was nog niet uitverteld over Whitechapel. Na de proeverij bij The Hummingbird zijn we via de gerenoveerde The Ten Bells, de stamkroeg van Mary Kelly (ik vroeg een white beer, de barman zei We don’t have white beer, we got Hogaord’n. Ik zei That’s white beer, hij zei No, Hogoard’n) naar Bricklane gewandeld, langs de omineuze Christ Church van de duivelse Hawksmoor. Op Bricklane barst het van de curryrestaurants, en een aantal daarvan was afgezet door de politie, terwijl rechercheurs in- en uitliepen. “Hé, daar moet een moord zijn gepleegd!” dachten we, en we bleven wachten tot er misschien een lijk uit één van de restaurants zou worden gedragen. Maar we zagen politiemannen alleen maar zakken met dossiers wegdragen, en toen begon het ons te dagen: dit zal wel iets met belastingfraude zijn of zoiets.

Er kwam een haveloze zwerver aanlopen, een kruising tussen Jack Sparrow en een personage uit een Dickensverhaal, die op hoge toon verantwoording van de politie eiste. “I turn my back for ten hours and you mess the place up!” schreeuwde hij. Hij maakte zich bekend als de King of Bricklane, maar er kwam een politieman heel dichtbij hem staan en het is heel gek, maar toen zong-ie een paar toontjes lager.

Hij wilde wel op de foto, maar alleen met Hassnae erbij, die hij gretig op haar wang zoende. Hassnae was zeer vereerd, zoals u hieronder op de foto kunt zien. Are you the King of Bricklane? vroeg ik hem. “There’s only one king, and that is the Lord above”, zei hij met een vroom gezicht, terwijl hij met een zwarte vinger naar de hemel wees. Toen haalde hij een papieren bekertje uit zijn binnenzak. “En als u een kleine bijdrage zou willen geven, I’d be much obliged.”