Jobstijdingen

Frans Weerts

Illustratie: Thé Tjong-Khing

Bij de recente gebeurtenissen dwalen mijn gedachten af naar het boek Job en de figuur die onheil over zichzelf en anderen afriep. Een bijbels en morbide sprookje dat vrijwel een op een past op wijlen Steve Jobs. De stinkend rijke Apple-baas die al zijn bezittingen en zijn leven op het spel zet door alle high tech-medicatie voor kanker aan de pancreas aan zich voorbij te laten gaan. En zich in deemoed wendt tot natuurgeneeswijzen, die hij met de dood moet bekopen. Alle voorzienigheid die Jobs ten aanzien van zijn I-life aan de dag legde, gold blijkbaar niet voor zijn persoonlijke leven. Jobs creëerde zijn eigen tijding.

Dat ligt even anders bij de tijding die rondom onze eigen Job Cohen wordt rondgebazuind. Van links tot rechts, wel te verstaan. Ik hoor nu al maanden dat de PvdA-voorman op sterven na dood is, in politiek opzicht dan. Als aasgieren, op zoek naar verzwakte politici, cirkelen alle media al maanden rondom Cohen. Hopend op een nieuwe faux pas.

Cohen, de ras-bestuurder, zou met zijn fatsoen en een totaal gebrek aan oneliners, niets te zoeken hebben in het politiek spektakelstuk dat Tweede Kamer heet. Waar modeste gladiatoren elkaar naar het leven staan in woord en gebaar. Waar de vorm het allengs gewonnen heeft van de inhoud. Waar multimediale actie nog de enige manier schijnt om politiek het hoofd boven water te houden en waar de peilingen almaar de winnaars van de verliezers scheiden.

Journalisten zijn gierend gek op jobstijdingen. Het is dan ook niet verwonderlijk dat men nu en masse meer oog heeft voor de stoelpoten, waarop Cohen zit, dan voor de man zelf. Mevrouw Ploumen, de hoogst onzichtbare PvdA-voorzitter die vier jaar haar nagels met een zachte G heeft zitten vijlen voor een dijk van een salaris, maakt wat krasjes op een van die stoelpoten. En hop! Alle media en politici, die eerder met figuurzaagjes al vergeefs getracht hebben door het roestvrij staal van het PvdA-leiderschap te zagen, zien weer wat krasjes! ‘Zie je wel, daar gaat Job!’

Peter van Ingen probeerde het afgelopen zondag opnieuw op tv in Buitenhof. Met zijn zuigende manier van ondervragen, wilde hij maar één ding bereiken: een stotterende, zich versprekende PvdA-leider, die het antwoord schuldig zou blijven op de prangende vraag: ‘kunt U zo nog wel doorgaan?’ Van Ingen kreeg nul op het rekest, net als velen voor hem. Dat zijn al degenen, die hopen en hameren op een gedeukte Cohen, op wie het als vermeend aangeschoten wild vrij schieten is geworden.

Het Binnenhofse wereldje bestaat in veler ogen alleen nog uit jagers en gejaagden. Uit winners en verliezers. Uit napraters en papagaaien. En steeds vaker horen we anonieme Kamerleden verklaren dat Cohen in eigen fractie aan hevige kritiek onderhevig is. Wat dan weer leidt tot speculaties in de pers over ‘mogelijke opvolgers’. En zo volgt nieuwsbericht op nieuwsbericht, dat nergens op stoelt. Eenvoudigweg, omdat de stoel waarop Cohen zit, veel te stevig is om te worden omgezaagd door een foeterende Wilders, een week opererende Ploumen, of door wat PvdA-onderknuppels in de gelederen die met plastic knuppels zwaaien.

De Jobstijding bij Cohen is dat al zijn criticasters het moeten afleggen tegen hem. Zij zullen het onderspit delven. Simpelweg omdat tegen weldenkendheid, fatsoen en politieke superioriteit kruid noch kruit gewassen is. De jobstijding van Cohen is als volgt te omschrijven: het tijdperk van de boe-roepers en de (zelf)bevlekkers, die uit zijn op politiek bloederige taferelen, loopt ten einde.

Het is niet voor niets dat nota bene Mark Rutte succes oogst met zijn tefal-laag van fatsoen en voorkomendheid, waarop zelfs de meest grove scheldpartijen geen vat meer hebben. Ook andere partijleiders, die het fatsoen hebben ontdekt (zoals Roemer en Pechtold) spinnen garen bij hun redelijke eloquentie.

Job Cohen blijft nog even onderwerp van speculaties, maar allengs verzwakt het gesputter tegen zijn ‘leiderschap’. Want een politicus die zichzelf blijft, die niet bang is voor een verspreking, die peilingen aan zijn laars lapt en die een fractie strak in het gareel houdt, die heeft van nature de tefal-laag die hem ongevoelig maakt voor hete vuren.

Slecht nieuws dus voor al die politici en journalisten, die Cohen steeds opnieuw het vuur na aan de schenen willen leggen. Job heeft de vuurproef nu al met glans doorstaan en veegt inmiddels keurig zijn reet af met alle sneue peilingen. En doet vervolgens wat hij moet doen: de sociaal-democratie terugleiden naar het middenveld van de politieke arena. Waar het metier weer wordt bedreven aan de hand van inhoud en weldenkendheid. Waar met voorbijgaan van de waan van de dag en alle tendentieuze troep weer wordt gediscussieerd over zaken die in een democratie werkelijk tellen.

Job Cohen weet als geen ander dat de Tweede Kamer vanuit zijn controlerende taak een zware verantwoordelijkheid draagt voor het bestuur van dit land. Zelfs vanuit de oppositiebanken, waar een de regering gedogende partij totaal lak heeft aan ieder democratisch fatsoen. De schreeuwlelijken en doemdenkers zullen uiteindelijk het nakijken hebben, that’s for sure.

Neemt niet weg dat de zoektocht naar opvolgers amechtig wordt doorgezet. En zo verscheen de naam Lodewijk Asscher als de verklaarde messias in de media. Geen haar op zijn hoofd die eraan denkt zijn klus in het Amsterdamse te onderbreken. Vele malen liever een kruistocht tegen de wantoestanden op de Wallen, dan een gang naar het Binnenhofse Canossa. En al zeker niet op het pluche van Ploumen te kruipen.

Maar je weet het bij de PvdA’ers nooit echt zeker. Toch maar voorzichtig warmlopen, wellicht? Voor het geval dat? Of wil hij juist alle speculaties de kop indrukken? Ik vermoed toch het laatste. Hij kent Job beter dan wie ook. Evenals diens devies in goed Nederlands: ‘nobody fucks with Job Cohen!’ En zo is het toevallig ook nog een keer. Diederik Samsom en Ronald Plasterk houden zich ernstig koest en dat is ze geraden ook!

Frans Weerts heeft Wim Kok als beginnend Kamerlid en latere fractievoorzitter op de dezelfde wijze zien stuntelen als Cohen nu. Ook al een (vakbonds)bestuurder, die een flinke aanloop nodig had om uit de verf te komen. Vanouds is de PvdA-fractie een slangenkuil, waartegen je als fractieleider een antiserum moet ontwikkelen en waar je de tent moet kunnen bezweren.